บทที่ 250 ไม่ได้ดั่งใจ

เธอไม่รู้ว่าพลมาที่นี่ได้อย่างไร แต่สองวันที่ผ่านมาเธอไม่เรียบร้อย และยังไม่พร้อมที่จะพบปะผู้คน

พลยืนอยู่ข้างนอกและกดกริ่ง เขารอครู่หนึ่งแต่ก็ไม่มีเสียงตอบรับเลย เขาคิดว่านานากำลังหลับอยู่เลยไม่ได้ยิน เขาจึงกดไปอีกครั้ง

มีนารีบดึงเสื้อผ้าบนร่างกายของเธอลง และไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องไปเปิดประตู

“พล นายมาแล้วทำไมไม่พูดไว้ล่วงหน้าล่ะ” เธอเห็นมือของพลถือถุงช้อปปิ้งเต็มไปหมด

ดวงตาของพลมีร้อยยิ้ม และกล่าวอย่างอ่อนโยนว่า: “ฉันคิดว่าเธอคงจะไม่ออกไปข้างนอก เลยมาเธอโดยตรง เธอกินข้าวเช้าแล้วหรือยัง และไม่ได้ทำมื้อเที่ยงด้วยใช่ไหม”

อีกมือของมีนาถือโยเกิร์ตไว้ ส่วนอีกมือหนึ่งจับไปที่ศีรษะ แล้วพูดว่า: “โอ้ ฉันกำลังจะสั่งเดลิเวอรี่อยู่พอดี”

พลรู้สึกเมื่อยมือที่ถือของมากมาย แล้วพูดว่า: “สั่งเดลิเวอรี่มันไม่ดีต่อสุขภาพ ให้ฉันมาทำอาหารดีกว่า หรือเธอไม่ต้อนรับ ไม่เชิญฉันเข้าไป”

จากนั้นมีนาก็รู้สึกได้ว่าเธอยังคงยืนอยู่ที่ประตู ดังนั้นเธอจึงรีบหลบไปและพูดว่า: “ยินดีต้อนรับ ยินดีต้อนรับแน่นอน เชิญเข้ามาได้”

พลถือของมากมายเข้าประตู เขามองไปรอบๆ และอดไม่ได้ที่จะรู้สึกว่าสถานที่ที่มีนาอาศัยอยู่นั้นเรียบง่ายเกินไป

เขาหาครัวเอง แล้ววางของทุกอย่างไว้ในครัว เขาใส่ผ้ากันเปื้อนและเตรียมที่จะทำอาหาร

มีนาเดินตามหลังเขาแล้วยืนอยู่ที่ข้างประตูห้องครัว และรู้สึกว่าพลดูไม่เหมือนประธานบริษัทระดับนานาชาติเลย แต่เหมือนกับพ่อศรีเรือนมากกว่า

“พล ให้ฉันทำดีกว่า สุภาพบุรุษควรอยู่ไกลจากห้องครัว ฉันจะให้นายทำอาหารได้ยังไง” มีนาเดินไปปลดผ้ากันเปื้อนให้เขา

พลรีบหันกลับมาแล้วจับมือเธอไว้ ไม่ยอมให้เธอถอดผ้ากันเปื้อน และกล่าวว่า: “ฉันรู้ว่าช่วงสองวันนี้เธอไม่มีอารมณ์จะทำอาหารอย่างแน่นอน ให้ฉันทำเองเถอะ คราวก่อนเธอบอกว่ารู้ดีที่มีฉันอยู่ข้างๆไม่ใช่เหรอ ให้ฉันอยู่กับเธอ แล้วเธอจะได้ไม่ต้องไม่มีความสุขอีก”

มีนายิ้มและพูดว่า: “แค่นายมาฉันก็มีความสุขมากแล้ว แล้วจะให้ประธานบริษัทอย่างนายมาทำได้ไง”

เมื่อพูดอย่างนั้น เธอยังต้องการแย่งผักสดในมือของเขา

พลยกผักขึ้นสูง เพื่อป้องกันไม่ให้เธอหยิบได้แล้วพูดว่า: “หรือเธอจะเคารพฉันเหมือนคนข้างนอกเหรอ ไม่เห็นว่าฉันเป็น……เป็นเพื่อน?”

มีนาไม่สามารถพูดอะไรกับเขาได้ เธอเพียงพูดว่า: “ฉันมาช่วยนาย เรามาทำอาหารด้วยกัน”

พลพยักหน้าและกล่าวว่า: “โอเค พวกเราจะได้กินข้าวเที่ยงได้ไวๆ”

มีนาไม่ได้พูดอะไร ให้กำลังใจและเริ่มช่วยพลล้างและหั่นผักอย่างรวดเร็ว

ไม่นานพวกเขาสองคนก็ยืนเคียงข้างกันหน้าเตา มีนาทำต้มกระดูกหมูใส่ข้าวโพด ส่วนพลทำเนื้อผัดพริก

มีนาสำลักกลิ่นพริกที่ลอยออกมาจากหม้อ

พลปิดไฟและดึงเธอออกจากครัว แล้วพูดว่า: “ซุปของเธอฉันจะช่วยเธอดูเอง เธออยู่ดูทีวีและพักผ่อนข้างนอกนั่นแหละ ในครัวมีแค่ฉันคนเดียวก็พอ”

มีนาอยากจะบอกว่าไม่เป็นไร เพราะเธอต้องการช่วยเขาทำอาหารจนถึงที่สุด

แต่พลไม่เปิดโอกาสให้เธอเข้าไปในครัวอีก แล้วปิดประตูห้องครัวโดยตรง

เมื่อยืนอยู่นอกครัว มีนารู้สึกอบอุ่นในใจมาก และอดคิดไม่ได้ว่าจะดีแค่ไหนหากในตอนนั้นพวกเขาไม่ถูกแยกจากกัน เพราะโชคชะตาที่โหดเหี้ยม