บทที่ 251 ฉันจะปกป้องเธอเอง

มีนาเช็ดหยดน้ำบนถ้วยเสร็จแล้วก็เก็บเข้าไปในชั้น หันหลังก็เห็นพลอยู่ด้านหลังของตัวเอง ก็อดไม่ได้ที่จะถามอย่างตื่นตกใจว่า “ทำไมไม่ไปนั่งดูทีวีที่ห้องรับแขกล่ะ?”

“ทีวีไม่น่าดูเท่าเธอ” พลพูดไปด้วย เอาสร้อยข้อมือออกมาเหมือนกับเล่นกล แล้วโชว์ตรงหน้าของมีนา “ให้เธอ อีกสองวันก็จะเป็นวันเกิดของเธอแล้ว สุขสันต์วันเกิดนะ”

มีนามองสร้อยข้อมือเส้นนั้นไว้ รู้สึกว่าราคาไม่ธรรมดา รีบปฏิเสธว่า “มีค่าเกินไปแล้ว ฉันเอาไม่ได้”

พลจับมือของเธอ อยากจะใส่บนข้อมือให้เธอ

มีนากลับดึงมือตัวเองกลับแล้วพูดว่า “พี่พล ฉันรู้วันเกิดแท้ๆ ของตัวเองแล้ว ไม่ใช่มะรืนนี้ ของขวัญชิ้นนี้ฉันรับไว้ไม่ได้ พี่เก็บไว้ให้ผู้หญิงที่พี่ชอบดีกว่า”

“มีนา เธอใจร้ายจังเลย” พลพูดอย่างช่วยไม่ได้ว่า “เธอก็รู้ว่าผู้หญิงที่ฉันชอบมีแค่เธอคนเดียวเท่านั้น เธอก็ลืมไปแล้วด้วยว่าวันเกิดพวกเรานั้นวันเดียวกัน พวกเราเคยสัญญาแล้วว่าจะจัดวันเกิดด้วยกันทุกปีด้วย”

มีนาไม่ได้ลืม ตอนนั้นพวกเขาต่างไม่รู้ว่าวันเกิดของตัวเองเป็นวันไหน คณบดีก็เลยเอาวันที่พวกเขาถูกส่งเข้ามาในสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าเป็นวันเกิดของพวกเขา

และทั้งคู่ก็ถูกส่งไปที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าในวันเดียวกันเดือนเดียวกัน ดังนั้นวันเกิดของพวกเขาในตอนนั้นก็เป็นวันเดียวกัน

“พล ฉันเคยบอกแล้ว ฉันไม่เหมือนเดิมแล้ว” มีนายิ้มแห้ง หวังว่าเขาจะเข้าใจที่เธอไม่สามารถอยู่กับเขาอย่างไม่กังวลอะไรเหมือนเมื่อก่อนได้แล้ว “จินตนาการกับความเป็นจริงไม่เหมือนกัน ถ้าพวกเราจะอยู่ด้วยกันจริงๆ พี่ไม่มีทางไม่สนใจอดีตของฉันหรอก และเมื่อวานซืนพี่ก็เห็นแล้วว่าฉันกับอดีตสามี.........ดูไม่ดีแค่ไหนพี่ก็เห็นแล้ว”

“ฉันไม่แคร์!” พลไม่รู้ว่าต้องทำยังไงถึงจะให้เธอเข้าใจถึงความจริงใจของเขา หรือว่าต้องควักออกมาแล้วเธอถึงจะเข้าใจ “ฉันจะปกป้องเธอเอง ไม่ให้เธอถูกไอ้เลวนั้นรังแกอีก”

มีนาพูดอย่างเขินว่า “เขาไม่ใช่คนอะไร แต่ก็ไม่ได้เลวขนาดนั้น ระหว่างฉันกับเขา........”

“เขาทำแบบนั้นกับเธอแล้วเธอยังจะปกป้องเขา?” พลไม่อยากฟังที่เธอพูดเรื่องระหว่างเธอกับมาร์ชอีก

เขารู้เป็นเพราะมาร์ช เธอถึงไม่ยอมเปิดใจให้เขา

มีนาพูด “พี่ไม่เข้าใจ หลายปีมานี้ฉันผ่านอะไรกับเขามา ฉันไม่ได้ปกป้องเขา เพียงแค่ไม่อยากจะฟ้องร้องเรื่องแย้งอธิกับเขา เพราะแบบนั้นคนที่จะโดนทำร้ายมากที่สุดคืออธิ”

“เธออยากจัดการเรื่องระหว่างเธอกับอดีตสามียังไงก็ได้ ฉันไม่ไปยุ่งเกี่ยว จะเคารพในการตัดสินใจของเธอ แต่อดีตสามีของเธอได้แต่งงานใหม่แล้ว ทำไมเธอถึงไม่คิดเผื่อความสุขของตัวเองบ้าง?”

มีนาสับสนเป็นอย่างมาก แต่ก็ไม่สามารถตอบรับพลได้

พลรอคอยการพยักหน้าของเธอ “ฉันหมายความว่า.........พวกเราลองคบกัน ถ้าเธอคิดว่าพวกเราไม่เหมาะสมกัน พวกเราก็กลับมาเป็นเพื่อนกันได้ เธอลืมที่เมื่อก่อนเธอเคยพูดแล้วเหรอว่าโตมาจะแต่งงานกับฉัน จะอยู่กับฉันตลอดไป?”

มีนาไม่เคยลืมทุกคำพูดที่พูดกับพลตอนเด็ก แต่ตอนนั้นพวกเขายังไม่รู้จักกับความรัก มันเป็นแค่เกมของเด็กเท่านั้น

“ตอนนี้ฉันไม่กล้าขอให้เธอแต่งงานกับฉัน” พลพูดต่อว่า “ขอแค่เธอยอมที่จะลองคบกับฉัน ฉันก็พอใจมากแล้ว เธอตกลงไหม?”

มีนามองเขาไว้ ไม่ว่ายังไงก็ไม่สามารถพยักหน้าได้ ก้มหน้าลงไม่สบตากับเขาแล้วพูดว่า “ฉันจะไปคิดเรื่องนี้อย่างจริงจัง พี่ให้เวลาฉันอีกหน่อย ฉันจะให้คำตอบพี่”

“บอกได้ไหมว่าเธอต้องการเวลานานแค่ไหน?” พลพูดด้วยตาเปียกว่า “พวกเราพลาดกันนานมากแล้ว ไม่ควรรักษาเวลาหลังเจอกันอีกครั้งทุกวิทุกนาทีเหรอ?”

มีนานึกขึ้นมาได้ว่างานแต่งงานของมาร์ชน่าจะจัดหลังจากหนึ่งสัปดาห์ เธอกัดฟันแล้วพูดว่า “ให้เวลาฉันอีก 7 วัน ฉันจะบอกพี่เกี่ยวกับคำตอบของฉัน”