บทที่ 252 หมาบ้าชัดๆ

เทมป์ยิ้มมองพวกเธอแล้วพูดว่า “ที่จริงวันนี้ให้พวกเธอเจอกัน ใจของฉันตึงไว้ตลอดเลย คิดไม่ถึงว่าพวกเธอจะปรับความเข้าใจกันได้จริงๆ อย่างนี้ฉันก็สามารถวางใจและกินให้อร่อยแล้ว”

มีนาเห็นเขาไม่ช่วยเธอพูดเรื่องการเลี้ยงข้าว ก็พูดอีกครั้งว่า “คุยกันแล้วว่าฉันเลี้ยงก็คือฉันเลี้ยง ดาวเธออย่าแย่งกับฉันเลย”

ไม่รอให้ดาวพูด เทมป์ก็แย่งพูดก่อนแล้วว่า “มีนา ให้เขาเลี้ยงเถอะ เขาต้องรู้จักจ่ายค่าเสียหายให้กับความเอาแต่ใจของตัวเอง อย่าใจกว้างกับเขามากไป ไม่อย่างนั้นเขาจะไม่รู้ว่าตัวเองผิดที่ไหน”

ดาวหันไปจ้องเทมป์ทีหนึ่ง หน้าตาที่ดุๆ นั้นเหมือนกำลังเตือนเทมป์ว่า นายลองพูดมากอีกคำหนึ่ง

เทมป์รีบเงียบไปทันที เอาเครื่องมือข้างๆ ขึ้นมาก็ดื่ม

มีนาเห็นเขากลัวดาวขนาดนี้ ก็หัวเราะขึ้นมา คิดว่าอนาคตเขาต้องกลัวภรรยามากแน่ๆ

มีนาเปลี่ยนใบหน้าที่อ่อนโยนแล้วพูดกับมีนาว่า “วันนี้ฉันเป็นคนเลือกสถานที่ ก็ต้องฉันเลี้ยงสิ ครั้งต่อไปเธอเลือกสถานที่ เธอเลี้ยง”

มีนาอยากจะพูดอะไรอีก ดาวก็ใช้น้ำเสียงที่แข็งๆ ว่า “ไม่ต้องแย่งกับฉันแล้ว!ฉันกับเทมป์ได้สั่งของหมดแล้ว เธอเองก็ห้ามไม่ชอบอาหารที่นี่นะ”

เธอพูดตรงไปตรงมาขนาดนี้ มีนาก็ได้แต่ยิ้มแล้วบอกว่าเธอจะไม่แย่งเธอจ่ายเงิน เธอถึงจะดีใจขึ้นมา แล้วเรียกให้พนักงานเสิร์ฟกับข้าวขึ้นมา

ที่จริงวันที่มาร์ชบังเอิญบาดเจ็บเข้าโรงพยาบาล เธอกับโรซี่ก็รออยู่หน้าห้องฉุกเฉินเหมือนกัน เห็นโรซี่ตั้งใจหาเรื่องมีนาด้วย

แต่ตอนนั้นพ่อแม่ของโรซี่ก็อยู่ เธอเลยไม่สะดวกที่จะออกหน้าช่วยเหลือมีนา ก็เลยรู้สึกผิดต่อเรื่องนี้ด้วย

เธอได้ยินเทมป์พูดถึงเรื่องไม่ดีที่มีนาต้องเผชิญ ก็อดไม่ได้ที่จะสงสารและชื่นชมมีนา

บางทีเธอก็เคยคิดว่า ถ้าเรื่องพวกนี้เกิดขึ้นบนตัวของเธอ บางทีเธออาจไม่มีทางแข็งเข้มแบบนี้ได้แน่ ดังนั้นเธอไม่ผูกใจเจ็บกับมีนาแล้ว ยังรู้สึกด้วยว่ามีนาเป็นเพื่อนที่น่าคบมาก

แต่หลังจากนั้นเธอไม่มีโอกาสได้เข้าใกล้มีนาอีกเลย ครั้งนี้ได้ยินเทมป์พูดว่า มีนาจะเลี้ยงพวกเขากินข้าว เธอก็เลยตัดสินใจจะพลิกจากผู้เยือนเป็นเจ้าถิ่น ให้เธอมาเลี้ยงดีกว่า

ตอนที่กินข้าวดาวได้พูดคุยกับมีนาไปมาก เห็นว่าพูดคุยกับมีนาได้จริงๆ ความคิดของพวกเขาแทบจะคล้ายๆ กันเลย

เธอคิดไม่ถึงว่ามีนาผ่านอะไรมามากมายขนาดนั้นยังสามารถใช้ชีวิตได้อย่างคิดบวกและมองโลกในแง่ดี ไม่บ่น ไม่ระบายอารมณ์ที่ไม่ดีกับคนข้างๆ เวลาคุยกับมีนากลับทำให้รู้สึกสบายมาก

เทมป์ที่อยู่ข้างๆ แทรกอะไรไม่ได้เลย ผู้หญิงสองคนนี้พูดคุยกันขึ้นมา ก็ไม่เห็นหัวผู้ชายเขาคนนี้อีกเลย เขาได้แต่กินและดื่มเองคนเดียว

ตอนนี้ประตูห้องถูกเปิดจากด้านนอก “ดาว พวกเธอมากินข้าวที่นี่ทำไมไม่เรียกฉันล่ะ?”

พวกเขาต่างมองไปทางโรซี่ที่เปิดประตูเข้ามา ดาวคิดไม่ถึงว่าโรซี่จะมาหาเธอเวลานี้

โรซี่เองก็เห็นดาวที่คุยกับมีนาอย่างสนุกสนาน ก็อดไม่ได้ที่จะแข็งทื่ออยู่กับที่