บทที่ 253 สัญญาณอันตราย

โรซี่กลับไม่พอใจกับคำพูดของเธอเป็นอย่างมาก “มีนาไม่เพียงแต่ไม่ใช้คนชั้นเดียวกับพวกเรา เธอยังเป็นคนชั้นต่ำที่จนมาก ไม่มีปัญญาที่จะเช่าบ้านในทำเลนั้น มีแค่เธอเท่านั้นที่ยอมเช่าให้เธออย่างถูกๆ มีแค่เธอเท่านั้นที่ถูกผีสิง ถึงได้ใจดีขนาดนี้ และเธอยังอยากจะเกาะติดมาร์ชไม่ปล่อย!เธออย่าลืมสิ มันก็เป็นคู่แข่งของฉัน จะให้ฉันไปสังเกตจุดเด่นของมัน ฝันไปเถอะ !”

ดาวรู้สึกว่าเป็นไปไม่ได้ที่จะพูดกับเธอ และก็รู้สึกแล้วว่าการเป็นเพื่อนสนิทกับเธอนั้นเหนื่อยมาก ไม่อยากพูดอะไรกับเธอแล้ว

“เรื่องของฉันเธอไม่ต้องยุ่ง หลังจากแต่งงานกับมาร์ช เธอก็ดูแลความรักของตัวเองดีๆละกัน อย่าทำให้มันพัง” ดาวสะบัดบัตรเชิญในมือ “วันนี้ฉันเป็นเจ้าภาพ จะทิ้งพวกเขาไว้นานมากไม่ได้ เข้าไปก่อนล่ะ”

“ดาว……”

“งานแต่งของเธอฉันไปแน่ เห็นแกที่เราเคยเป็นเพื่อนสนิทกัน ฉันขออวยพรให้เธอ” ดาวพูดจบก็เดินเข้าไปในห้องโดยไม่หันกลับมามองอีกเลย

..........

หลังจากที่ดาวผลักโรซี่ออกไปแล้ว มีนาก็ถามขึ้นมาว่า “รุ่นพี่ บ้านที่ฉันเช่าอยู่ในตอนนี้เป็นบ้านดาวตั้งใจเช่าให้ฉันถูกๆ เหรอ?”

เทมป์อื้มทีหนึ่ง “ตอนที่ฉันช่วยเธอหาบ้านแถวๆ โรงเรียนอนุบาลของอธิ ดาวรุ้รเองนี้ เธอก็เลยบอกว่ามีบ้านที่ว่างอยู่ในทำเลนั้น และไม่ได้คิดจะปล่อยเช่าเพื่อเงิน ฉันคิดว่าอย่างนั้นก็พอดีเลย แต่กลัวเธอคิดมากไป ก็เลยให้นายหน้ามาเซ็นสัญญากับเธอ ดาวเองก็ใจดี เธอจะไม่โทษเขาใช่ไหม?”

“ฉันจะขอบคุณเธอยังไม่ทันเลย จะไปโทษเธอได้ยังไง” มีนาคิดเรื่องที่อันดาพูดก็ถูก ในทำเลแบบนั้นจะมีบ้านที่ถูกขนาดนี้ได้ยังไง ที่แท้เทมป์และดาวช่วยเธออยู่ข้างหลังนี่เอง เธอซาบซึ้งเป็นอย่างมาก

เมื่อกี้โรซี่ว่าเธอแบบนั้น เธอกลับไม่รู้สึกอะไร เพราะยังไงเธอก็เคยสู้กับโรซี่แล้ว ก็เลยไม่สนใจคำพูดร้ายแรงที่โรซี่พูด

เพียงแต่ว่าคำพูดของโรซี่เมื่อกี้มีบางคำที่จี้จุดของผู้ชายเป็นอย่างมาก คำพวกเกาะผู้หญิงกิน ชั้นต่ำต่างๆ ......เธอกลัวว่านี่จะส่งผลให้ความรู้สึกที่เทมป์มีต่อดาว

“ความรักไม่แบ่งชั้น พี่กับดาวรักกัน ก็ไม่ได้พึ่งพาเธอ พี่ก็มีการงานของตัวเอง.......”

“มีนา ฉันเข้าใจ เธอไม่ต้องปลอบฉันหรอก” เทมป์ยิ้มแล้วพูดว่า “ฉันจะพยายาม ทำให้คนที่บ้านของเธอยอมรับให้ได้ จะไม่ทำให้เธอต้องอึดอัด”

ตอนนี้เองดาวก็กลับเข้ามาในห้อง มองเทมป์ทีหนึ่ง กลัวว่าเขาจะโกรธ แล้วพูดกับมีนาว่า “โรซี่ก็แบบนี้แหละ พูดอะไรไม่รู้จักกาลเทศะ เธอไม่ต้องใส่ใจนะ”

มีนาพูดอย่างไม่ใส่ใจว่า “ฉันรู้ ไม่มีทางไปใส่ใจกับคำพูดของหล่อนหรอก เธอให้ฉันเช่าบ้านได้ ฉันขอบคุณเป็นอย่างมาก แต่ฉันก็ยังควรจ่ายค่าเช่าตามราคาจริงให้เธอดีกว่า”

ดาวรีบเดินไปข้างเธอแล้วพูดว่า “บ้านนั้นปล่อยไว้ก็ว่าง ฉันไม่เคยคิดที่จะเอามันมาเก็บค่าเช่าเลย เธอเข้าไปอาศัยอยู่ได้ ก็ถือว่าช่วยฉันดูแลบ้านหลังนั้นและกัน อย่าพูดเรื่องค่าเช่าอีก ถ้าพูดเรื่องค่าเช่าอีก ก็ไม่คิดว่าฉันเป็นเพื่อน”

“จะพูดแบบนี้ไม่ได้” มีนารู้สึกว่าเรื่องค่าเช่าไม่สำคัญ เพราะไม่ว่ายังไงเธอก็เป็นเพื่อนของเทมป์ แต่ทั้งที่รู้ว่าเอาเปรียบดาวแล้วยังทำต่อ เธอกลัวว่าจะทำให้เทมป์ต้องลำบากเวลาเจอหน้ากับเพื่อนหรือครอบครัวของดาว “พวกเราเขียนสัญญาเช่าขึ้นมาใหม่จะดีกว่านะ”

ดาวเอาบัตรเชิญตบลงไปบนโต๊ะอย่างเด็ดขาด “ฉันบอกไม่ต้องก็ไม่ต้อง............”

มีนาเหลือบเห็นชื่อตัวใหญ่สีแดงบนบัตรเชิญ ก็ไม่ได้ไปสนใจว่าดาวพูดอะไรอยู่ ยื่นมือไปเอาบัตรเชิญนั้น “นี่เป็นบัตรเชิญของใคร?”

“ของโรซี่และ.......มาร์ช วันนี่ที่เขามาก็เพื่อเอาบัตรเชิญมาให้ฉัน” ดาวคิดความสัมพันธ์ของมีนากับมาร์ชแล้ว รู้สึกว่าตัวเองประหม่าเกินไป ไม่ควรเอาบัตรเชิญวางบนโต๊ะแบบนี้เลย

“ฉันดูได้ไหม?” มีนาพูดไปก็ได้เปิดบัตรเชิญแล้ว บนนั้นเป็นภาพงานแต่งงาน หัวใจเหมือนถูกมีดกรีด

แต่เธอก็ยังพยายามปกปิดไว้ ยิ้มแล้วพูดว่า “ดาว วันนั้นเธอจะไปเป็นเพื่อนเจ้าสาวให้โรซี่ไหม?”