บทที่ 254 เหมาะสมกันจริงๆ

มีนารู้สึกว่าทุกคำที่เขาพูดนั้นแสบหูเป็นอย่างมาก กลั้นอารมณ์แล้วพูดว่า “ไม่ใช่คนบ้านเดียวกันไม่เข้าบ้านเดียวกัน นายกับโรซี่นี่เหมาะสมกันจริงๆ พูดอะไรก็แทงใจแบบนี้ เป็นบุพเพสันนิวาสจริงๆ ขอให้รักกันตลอดไป.......”

“เธอพูดอะไร!” สีหน้าของมาร์ชดูไม่ดีเลย หันข้างแล้วเอามือไปจับคอของเธอไว้

มีนาไม่ตื่นตระหนก กลับยิ้มอย่างเยาะเย้ยว่า “นายนอกจากจะมีแรงเยอะกว่าฉันแล้ว นายยังมีอะไรที่ทำให้ฉันยอมได้ ถ้านายยังกล้าบังคับอีก ฉันก็จะแจ้งตำรวจ แฟนของฉันก็จะไม่ปล่อยนายไปแน่!”

มาร์ชถูกเธอยั่วจนโมโหแล้ว เอามือที่จับคอของเธอออกแล้วโผเข้ากอดเธอด้วยสายตาที่เย็นชา พูดว่า “พวกเรามาลองกันอีกครั้งละกัน!”

“ไอ้สารเลว อย่ามาเตะต้องฉัน นายทำให้ฉันขยะแขยงจนอยากอ้วก!” มีนาพูดอย่างไม่สนอะไรแล้ว

ทุกคำที่เธอพูดนั้นทำให้มาร์ชเจ็บเป็นอย่างมาก ปล่อยเธอ อารมณ์ค้างในใจทำให้สายตาของเขามืดมนไม่แน่

ตั้งแต่ที่เขาตัดสินใจจะปล่อยมือ ก็ผิดไปหมดแล้ว แต่ตอนนี้นอกจากจะยื้อเธอไว้แล้วมีวิธีอื่นอีกไหม?

คำตอบคือไม่มี!

คืนนี้เขาให้ปาร์คขับรถที่ไม่เด่นมากที่สุด แล้วรอเธออยู่หน้าร้านอาหารอยู่ตลอด ที่แรกอยากจะบอกเธอว่าตัวเองแต่งงานกับโรซี่เป็นแค่เพียงแผนรับมือชั่วคราว ให้เธอพาอธิรอเขาอีกหน่อย รอให้เขาผ่านจุดยากลำบากครั้งนี้ไปก่อน พวกเขาก็จะเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง

เขาจะใช้ชีวิตทั้งชีวิตมารักและดูแลเธอ แต่พอได้ยินเธอพูดถึงแฟน คำอธิบายที่เขาอยากจะพูดก็พูดไม่ออกสักคำ

แฟนที่เธอพูด น่าจะเป็นพล ที่แท้เธอกับพลก็ได้ชัดเจนความสัมพันธ์แล้ว

หลังจากที่มาร์ชปล่อยเธอ ก็หันหลังให้เธอมองไปนอกหน้าต่าง ในใจของเธอว่างเปล่า รู้สึกเสียใจอย่างพูดไม่ออก

เมื่อกี้ที่เธอพูดนั้นเป็นเพราะโกรธ พอคิดว่าเขาจะแต่งงานกับคนอื่นแล้ว ในใจก็ไม่พอใจและเกลียด

เธอไม่ชอบการแข็งกร้าวและเอาแต่ใจของเขา และนิสัยที่ไม่รู้จักอ่อนโยนของเขา แต่ไม่เคยรู้สึกว่าเขาน่ารังเกียจมาก่อน

เธอรู้สึกผูกพันต่อมีนาของเขา แต่พูดออกไปแล้ว จะอธิบายยังไงอีก

หลายครั้งที่เธออยากจะเอามือไปวางไว้บนหลังของเขา พูดความในใจให้กับเขา อย่าแต่งงานกับคนอื่นได้ไหม?

แต่เธอพูดไม่ออก การรักใครคนหนึ่งก็ทำให้ความสำเร็จของเขาบรรลุไม่ใช่เหรอ? ความเจ็บปวดที่เขาต้องประสบมาตั้งแต่เล็ก และหลายปีที่ต้องแกล้งโง่ ก็เพื่อทำให้ความฝันของตัวเองเป็นจริงไม่ใช่เหรอ

ถ้าเพื่อเธอแล้ว ปล่อยให้ความลำบากทุกอย่างที่เขาประสบมาสูญเปล่า เธอจะไปทำลงได้ยังไง

“จะพาฉันไปไหนกันแน่? หยุดรถ” มีคำพูดมากมายในใจของเธอที่พูดไม่ออก คำที่พูดออกมาก็ยังเบื่อต่อเขามาก

ปากของมาร์ชขยับไปหลายครั้ง แต่ก็ไม่ได้อธิบายอะไร พูดกับปาร์คเป็นน้ำเสียงออกคำสั่งว่า “จอดรถไว้ข้างถนน”

ปาร์ครีบชิดซ้ายแล้วจอดรถ บรรยากาศในรถทำให้เขาอึดอัดมานานแล้ว รีบลงจากรถแล้วเดินไปสูบบุหรี่ห่างๆ

มีนาเอามือวางไว้บนประตู เตรียมลงจากรถตลอดเวลา ถาม “เมื่อไหร่ถึงจะคืนอธิให้กับฉัน?”

เดิมทีมาร์ชอยากจะพาเธอไปในอพาร์ตเมนต์ที่พวกเขาเคยอยู่ แล้วขังเธอไว้ในนั้น ไม่ให้ผู้ชายคนไหนมีโอกาสได้เข้าใกล้เธอ เขาจะให้เธอเป็นของของเขาเพียงคนเดียว

แต่ในชั่วขณะนั้นเขากลับเปลี่ยนความคิดแล้ว ไม่อยากโหดร้ายกับเธอขนาดนั้น ชอบที่จะเห็นหน้าตาที่ยิ้มแย้มของเธอมากกว่า ลองคิดดูดีๆแล้ว ตอนที่เธออยู่กับเขา เธอแทบจะไม่เคยยิ้มให้เขาอย่างมีความสุขเลยสักครั้ง

ทันใดนั้นเขาเข้าใจแล้ว ที่แท้การรักใครสักคนเป็นแบบนี้นี่เอง อยากจะครอบครองเธอ แต่ก็ไม่อยากทำร้ายเธอ

มาร์ชหันไปจับแขนของเธอไว้ข้างหนึ่ง สีหน้าเย็นชาเป็นอย่างมาก พูดว่า “เธออยากรู้ไม่ใช่เหรอว่าจะพาเธอไปที่ไหน?”