บทที่ 258 ทั้งชกทั้งถีบ

“ใช่แล้ว พี่มีนา ตอนนี้ฉันมีความสุขดี ฉันก็ไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะมีชีวิตแบบสง่างามแบบนี้ เมื่อก่อนถือว่าเสียชาติเกิดจริงๆ” เซทท์พูดและมองไปที่อันดา แล้วดึงเธอเขามากอดในอ้อมแขนและจูบลงไป

พลมองแล้วยิ้มออกมา “เซทท์นายโตเป็นผู้ใหญ่แล้วจริงๆ”

แต่มีนากลับไม่รู้สึกดีใจเลย รู้สึกว่าเซทท์ผิดปกติ แต่เมื่อเห็นอันดาชอบท่าทางที่เย่อหยิ่งผยองของเซทท์ที่แสดงออกมานี้แล้ว เธอก็ไม่รู้จะพูดอะไรดี ได้แต่คิดว่าค่อยหาโอกาสถามอันดาเป็นการส่วนตัว ว่าจู่ๆ เซทท์ก็เปลี่ยนแปลงไปเพราะว่าอะไรกันแน่

แต่ว่าอาหารมื้อนี้เมื่อมีเซทท์และอันดาแล้ว ทำให้มีนาเมื่อต้องเผชิญกับพลกลับไม่รู้สึกลำบากใจเลย

โดยเฉพาะอันดาร่าเริงกว่าปรกติ พูดไม่กี่คำก็ทำให้พวกเขาหัวเราะกันครึกครื้นขึ้นมา

ในระหว่างที่รับประทานอาหารนั้น มีนาได้เดินไปเข้าห้องน้ำ อย่าถือโอกาสที่ไม่มีคนเห็นถอดสร้อยข้อมือออก แต่เธอพบว่าตะขอสร้อยข้อมือล็อกแน่นเกินไป ถอดยังไงก็ถอดไม่ออก จึงได้แต่ซ่อนสร้อยข้อมือไว้ในแขนเสื้อ

หลังจากกินมื้อเย็นเสร็จ เซทท์กับอันดาพูดขึ้นว่าจะไปเที่ยวต่อกันที่ผับ มีนารีบยกมือปฏิเสธ： “พวกนายไปเถอะ ฉันไม่ค่อยชอบสถานที่ที่เสียงดังแบบนั้น”

พลก็บอกว่าไม่ไป เซทท์กับอันดาจึงกลับไปก่อน

มีนามองตามแผ่นหลังของคู่รักคู่นี้ที่เดินออกไป ในใจก็ยังคงไม่เข้าใจว่าทำไมเซทท์ถึงกลายเป็นแบบนี้？

ถึงแม้เขาจะคบหากับอันดา แต่ก็สามารถพาอันดาใช้ชีวิตที่ปรกติได้ แต่กลับทำตัวเหมือนกับอันดา กลายเป็นนักเลง สูบบุหรี่ดื่มเหล้า ใช้ชีวิตไม่ปรกติ

“คุณเป็นอะไร？” พลเห็นเธอคิ้วขมวดเข้ามากัน

เมื่อมีนาดึงสติกลับมาได้ พูดขึ้นว่า： “คุณไม่รู้สึกว่าเซทท์เขาแปลกๆ เหรอ เปลี่ยนไปเป็นคนละคนเลย”

พลตรึกตรองสักครู่แล้วพูดขึ้นว่า： “เขามีความคิดของเขา และมีเรื่องของตัวเองที่ต้องทำ พวกเราทำได้แค่อวยพรเขา คุณก็ไม่ต้องไปกังวลมาก”

“แต่ว่าตอนนี้เขาทำงานอะไรกันแน่เหรอ？”

“ช่วยเขาทวงหนี้มั้ง เท่าที่ผมรู้บริษัทของพ่ออันดาช่วยคนทวงหนี้โดยเฉพาะ เขาเคยเป็นตำรวจมาก่อน ทำงานประเภทนี้ก็เหมาะสมดี”

แต่มีนาก็ยังรู้สึกว่างานประเภทนี้ไม่ใช่งานที่ดีและปรกติเท่าไหร่ ถอนหายใจแล้วพูดขึ้นว่า： “ตอนแรกที่เขาคบหากับอันดาฉันก็รู้สึกดีใจ แต่ทำไมเขาไม่พาอันดา เดินไปในเส้นทางที่ถูกต้อง？”

พลยิ้มแล้วพูดขึ้นว่า： “ความคิดของคุณเก่าแก่เกินไป หนุ่มสาวสมัยนี้จะหาเลี้ยงตัวเอง มีทางเลือกมากมาย ไม่จำเป็นต้องทำงานที่เข้าเก้าโมงเช้าแล้วเลิกห้าโมงเย็นเสมอไปหรอก”

มีนาก็หวังว่าความกังวลของตัวเองนั้นจะไม่จำเป็น

ตอนแรกเธอคิดว่ามื้อเย็นนี้เธอจะเป็นคนจ่ายเงินเอง แต่เมื่อเดินออกจากห้องวีไอพีแล้ว ปรากฏว่าพลจ่ายเงินไปเรียบร้อยแล้ว

พวกเขาเดินลงมาจากชั้นสองพร้อมกัน เพื่อเตรียมตัวออกไป

“ผมส่งคุณกลับไปนะ” พลเดินอยู่ทางขวาของเธอแล้วพูดขึ้น

มีนาเตรียมจะปฏิเสธ แต่ไม่ทันระวังจึงเหยียบพลาดไปก้าวหนึ่ง โชคดีที่พลไหวพริบเร็วจับแขนเธอไว้ทัน จึงป้องกันช่วยให้เธอไม่ถึงกับหกล้มลงไป

ในเวลานี้มีคนสองคนเดินขึ้นมาพอดี และได้เจอกับพวกเขาโดยไม่คาดคิด

มีนาเห็นคนที่ขึ้นมาคือมาร์ชกับโรซี่ สองคนเดินอยู่ด้วยกันก็เหมือนหนุ่มหล่อกับสาวงาม ช่างเหมาะสมกันมาก

ในระหว่างที่ตื่นตระหนกและรีบร้อนนั้นเธอต้องการแค่หลบหลีกพวกเขาด้านข้าง แต่กลับถูกพลกอดเอวไว้ ได้ยินแต่พลพูดกำชับกระซิบอยู่ข้างหูเธอย่างอ่อนโยนว่า “เดินระวังเท้าหน่อย”