บทที่ 265 ต้องการจะเผาฉันให้ตาย

เมื่อเขาพูดจบ เขาก็หยุดและจับมือเธอไว้: “ฉันอยากจะรักษาทุกช่วงเวลาที่เรามีร่วมกัน และฉันรู้ว่าเธอยังไม่พร้อมที่จะยอมรับฉันอย่างสมบูรณ์ ฉันจะเคารพเธอและรอให้เธอเต็มใจมอบทั้งร่างกายและจิตใจของเธอให้ฉัน”

มีนายิ้ม “อืม งั้นก็ไม่ต้องเรียกเขา”

เธอสะบัดมือของเขาออกแล้วเดินไปข้างหน้าต่อไป และรู้สึกว่าค่ำคืนนี้สวยงามมาก

แม้แต่บนท้องถนนในยามค่ำคืน เธอก็มักจะไปๆมาๆอย่างรีบเร่ง จนเธอไม่เคยมีเวลาพักผ่อนชื่นชมค่ำคืนของเมืองนี้อย่างสบายๆแบบมาก่อน

เธอมองขึ้นไปบนท้องฟ้าที่ไม่กว้างขว้างในท่ามกลางตึกสูง และรู้สึกเศร้าใจเล็กน้อย จำได้ว่าพลพูดตอนที่เธอยังเด็กว่าเขาอยากไปเห็นกำแพงเมืองจีนมากที่สุด

เธอหันไปมองพลที่อยู่ข้างหลังและถามว่า: “พี่พล พี่เคยไปกำแพงเมืองจีนไหม……”

เมื่อพละกำลังจะตอบเธอ ทว่าเขาได้ยินเสียงมอเตอร์ไซค์ดังขึ้นมาจากข้างหลังเขา เขาจึงหันศีรษะไปดูด้วยความสงสัย

ม่อนขับรถอยู่ข้างหลังได้หยุดรถไว้ เขาลงจากรถแล้วตะโกนใส่พล “คุณพล ระวัง!”

มีนาเผชิญหน้ากับมอเตอร์ไซค์ที่กำลังขับมาพอดี และเห็นคนสองคนอยู่บนมอเตอร์ไซค์ คนหนึ่งกำลังขับรถอยู่ และอีกคนกำลังนั่งอยู่ข้างหลังถือขวดน้ำมันที่กำลังไหม้อยู่

เธอตระหนักในทันทีว่าขวดน้ำมันที่อยู่ในมือของคนที่นั่งอยู่ด้านหลังมอเตอร์ไซค์กำลังจะโยนมาที่เธอ เธอกอดศีรษะของตัวเองไว้ด้วยความหวาดกลัวและต้องการจะหลบหนี แต่เธอไม่รู้ว่าจะหลบไปที่ไหน

ขณะที่คนสวมหมวกกันน็อคบนมอเตอร์ไซค์ขว้างขวดน้ำมันมา พลก็รีบวิ่งไปหามีนาโดยไม่คิดอะไรมากและปกป้องเธอไว้

ขวดน้ำมันที่เผาไหม้ถูกโยนไปที่หลังของพลโดยตรง ทำให้เสื้อผ้าของเขาลุกเป็นไฟ และไฟก็ลุกขึ้นเรื่อยๆ

สองคนบนมอเตอร์ไซค์วิ่งหนีอย่างรวดเร็ว

ม่อนถอดเสื้อของเขาออก รีบวิ่งเข้าไปและพยายามดับไฟที่หลังของพลอย่างเต็มที่ แต่มันก็ยังสายเกินไป

เสื้อผ้าบนหลังของพลและแขนเสื้อด้านขวาถูกไฟไหม้หมด

ดูจากสีหน้าที่เจ็บปวดของพล มีนาเข้าใจในทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น เป็นพลที่ช่วยเธอกันขวดน้ำมันที่ลุกไหม้ไว้

เธอรีบคว้าพลไว้และถามว่า: “พี่พล พี่ไม่เป็นอะไรใช่ไหม?”

“ส่งคุณพลไปโรงพยาบาล” ม่อนที่ยืนอยู่หลังพล มองเห็นได้ชัดเจนว่า แม้จะดับไหได้ทันเวลา แต่อุณหภูมิของเสื้อกล้ามที่ยังไหม้ไม่หมดก็ยังคงสูงอย่างน่ากลัว และหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่ผิวหนังด้านหลังของพลจะถูกไฟลวกเป็นแผล

มีนาปล่อยพลแล้วมองข้างหลังเขา เธอหายใจเข้าลึกๆ และรีบพยุงเขาไว้เพื่อต้องการพาเขาไปโรงพยาบาลพร้อมกับม่อน

พลหยุดพวกเขาและพูดว่า: “ไม่ต่อง ส่งฉันกลับไปก่อน แล้วโทรให้อลันมาช่วยฉันทำแผน”

“แต่พี่พล นายมีแผลไฟไหม้ที่หลัง พึ่งอลันแล้วไม่ไปโรงพยาบาลจะรักษาให้หายได้เหรอ?” มีนารู้สึกว่าเขาควรไปโรงพยาบาล

พลทนความเจ็บปวดอันมหาศาลที่หลังของเขาไว้ บีบรอยยิ้มออกมาแล้วพูดว่า: “เธอลืมไปแล้วเหรอ ฉันเคยบอกเธอแล้วไงว่าอลันเคยเป็นหมอ”

“ฉันไม่ได้ลืม แต่……”

ม่อนขัดจังหวะมีนา และกล่าวว่า: “คุณมีนา เราฟังคุณพลและส่งเขากลับไปก่อนดีกว่า เมื่อกี้ฉันรีบร้อยไปหน่อย เลยลืมไปว่าทักษะการแพทย์ของอลันนั้นยอดเยี่ยมมาก”

เมื่อเห็นว่าพลดื้อรั้นมาก มีนาก็ช่วยพยุงเขาเข้าไปในรถอย่างระมัดระวัง เธอให้ความสนใจกับหลังของเขาเสมอและไม่ให้สิ่งใดแตะต้อง