บทที่ 266 มีบาดแผลเต็มไปหมด

ม่อนพูดทันทีว่า: “ฉันไม่เคยเห็นคุณพลมีผู้หญิงอยู่เคียงข้างมาก่อนเลย เพราะนอกจากผู้ช่วยอย่างฉันแล้ว เขาชอบทำทุกอย่างในชีวิตประจำวันคนเดียว แต่คุณพลทำทุกอย่างด้วยตัวเองได้จริงๆ เรื่องการทำอาหารอะไรก็ไม่ต้องกังวลเลย”

“ฉันรู้ แต่เขาไม่คิดเลยเหรอว่า ถ้าหากเขาป่วยหรือเกิดขึ้นอะไรขึ้นกับเขา มันต้องมีคนดูแลเขาอยู่ข้างๆ”

ม่อนมองเธอแล้วพูดว่า: “คุณพลชอบอยู่คนเดียว แต่ตอนนี้เขามีคุณมีนาอยู่ข้างๆแล้ว”

มีนาหน้าแดงและไม่รู้จะพูดอะไรอีกดี

ม่อนพูดอย่างระมัดระวังว่า: “คุณมีนา ถ้าอย่างนั้นฉันจะไปดูว่าอลันต้องการความช่วยเหลือไหม” เขาขึ้นไปชั้นบนอีกครั้ง

หลังจากมีนาออกจากห้องไป อลันก็ตรงไปหยิบผ้าเช็ดตัวที่ห้องน้ำ และให้พลกัดไว้ “อย่าอวดเป็นฮีโร่เลย ไม่ว่ามือเท้าของฉันจะไวแค่ไหน เมื่อลอกสิ่งตกค้างของเสื้อผ้าพวกนั้นก็จะเจ็บอยู่”

พลไม่อดทนอีกและกัดผ้าขนหนูไว้ อลันรีบขจัดสิ่งตกค้างที่ติดอยู่ที่หลังของเขา แล้วทายารักษาแผลหลังและยาแก้อักเสบ เขาก็เหงื่อออกทั่วร่างกายแล้ว .

อลันหยิบยาแก้อักเสบจากกล่องยาฉุกเฉินที่เขานำมา แล้วพูดว่า: “นี่ให้รับประทานวันละสามครั้ง โชคดีที่แผลไฟไหม้นั้นไม่รุนแรงมาก ตราบใดที่หลังไม่อักเสบก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร”

พลยืดหลังหลังตรง หยิบผ้าขนหนูออกจากปากของเขาแล้วพูดว่า: “โอเค ขอบใจมาก”

อลันเห็นว่าหลังของเขามีบาดแผลเต็มไปหมด แล้วยังมีแผลไฟไหม้เพิ่มมาอีก เขากังวลว่าจะทำให้อาการบาดเจ็บเก่าของเขานั้นกำเริบ และถามว่า: “จะไม่ไปตรวจดูที่โรงพยาบาลจริงเหรอ เครื่องมือของโรงพยาบาลนั้นดีกว่า บางที……”

“ไม่ต้อง ฉันไม่รู้สึกไม่สบายอะไรเลย ฉันเชื่อในความสามารถของนาย”

อลันพูดอย่างช่วยไม่ได้: “โอเค ถ้าเกิดมีไข้ขึ้นสูง ก็ค่อยโทรหาฉันล่ะกัน”

พลมองไปที่เขาและต้องการกล่าวขอบคุณอีกครั้ง

แต่ก่อนที่เขาจะพูดอะไร อลันก็หยิบครีมยาออกมาอีกกล่อง แล้วพูดว่า “ถ้าหลังของนายคันมาก ก็ห้ามไปเกาเด็ดขาด นี่เป็นยาบรรเทาอาการคันและปวด นายสามารถขอให้คุณมีนาทาให้นายเวลาไหนก็ได้”

“โอเค”

อลันเริ่มเก็บข้าวของและถามว่า: “ที่นี่นายมีศัตรูแบบไหนกัน ช่างโหดเหี้ยมมาก! การขว้างขวดน้ำมันนั้น ดีไม่ดีสามารถเผาคนจนตายได้เลยนะ และถึงแม้จะเผาไม่ตายก็ทำให้คนเสียโฉมหรือผิวหนังได้รับบาดเจ็บได้ ทว่าโชคดีที่ม่อนดับไฟไว้ทัน”

เมื่อเห็นนานาไม่อยู่ พลก็พูดความจริงว่า: “ไม่ใช่ศัตรูของฉัน แต่มุ่งเป้ามาที่มีนา คนที่พวกมันต้องการจะเผาให้ตายคือนานา”

“ดูแล้วคุณมีนาเป็นคนเรียบร้อยอ่อนแอ? เธอจะไปมีปัญหากับใครได้?” อลันกล่าวด้วยความประหลาดใจ

พลส่ายหัวและพูดว่า: “ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน และแม้ว่าอดีตสามีของเธอจะทำอะไรก็ตาม เขาควรมุ่งเป้ามาที่ฉัน คงไม่ทำอะไรโหดร้ายกับมีนาหรอก”

“แล้วจะเป็นใครล่ะ”

“ฉันจะสืบเรื่องนี้ให้แน่ชัด และจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายนานา”

อลันตบไหล่เขาเบาๆ แล้วพูดว่า: “นายรักษาอาการบาดเจ็บของนายให้ดีก่อนเถอะ ส่วนฉันจะกลับล่ะ”

พละกำลังจะลุกขึ้นและพูดว่า: “ฉันไปส่งนายที่ประตู”

“ฉันเดินเองได้ นายอย่าลืมว่าห้ามเอนหลังเวลานั่ง เวลานอนก็ให้คว่ำไว้ และอย่าให้แผลที่หลังถูจนถลอก” อลันเตือนเขาแล้วออกจากห้องไป

เขาเพิ่งเดินออกไปนอกห้อง ก็เห็นมีนาถือแก้วกาแฟเข้ามา และบอกกับเธอถึงเรื่องที่เขาสั่งกับพลให้มีนาฟังอีกครั้ง

มีนาตั้งใจจำวิธีการดูแลบริเวณที่ถูกไฟลวกของพล และพูดกับอลันว่า: “ขอบใจมาก ฉันชงกาแฟไว้เสร็จพอดี นายจะพักดื่มสักแก้วไหม”

อลันโบกมือแล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า: “ไม่ต้อง ฉันเตรียมจะกลับไปพักผ่อนแล้ว ขืนดื่มกาแฟไปล่ะก็ คืนนี้คงไม่ต้อนนอนแล้ว”