บทที่ 267 จะฟังเธอทุกอย่าง

ในเวลานี้มีคนเดินเข้ามาในห้อง และเขาสั่งไปโดยตรงว่า: “ม่อน ช่วยพยุงฉันขึ้นที ตอนนี้เป็นเวลาสำคัญที่จะช่วยให้ET Group ต่อกรและเข้าซื้อNX Group ฉันไม่สามารถนอนแบบนี้ตลอดได้”

คนที่เดินเข้ามาคือมีนา เมื่อได้ยินว่าเขากำลังช่วยET Group ต่อกรกับNX Group เธอก็อดไม่ได้ที่จะตะลึงอย่างไม่คาดคิด

“พี่พล นายอย่าเพิ่งขยับ และเมื่อกี้นายพูดว่าอะไรนะ นายกำลังช่วยET Group ทำไมเหรอ?”

เมื่อพลได้ยินเสียงของมีนา ก็รู้ว่าไม่ดีแล้ว เขาไม่ต้องการให้นานารู้เรื่องนี้

“ถ้าฉันต้องการมีตำแหน่งที่เมืองC ก็มีแต่ต้องร่วมมือกับET Groupเท่านั้น” เขาพูดอย่างคลุมเครือ “ในโลกธุรกิจนั้นไม่มีศัตรูถาวรและไม่มีเพื่อนถาวร……”

ก่อนที่เขาจะพูดจบ เขาก็กัดฟันด้วยความเจ็บปวดแล้วพูดว่า: “หลัง ฉันรู้สึกเหมือนหลังกำลังจะฉีกออก”

มีนาไม่เข้าใจในเรื่องธุรกิจของพวกเขา แต่เธอพบว่าตั้งแต่พลมาเมืองC ไม่ว่าจะเป็นกลุ่มสหกรณ์หรือบริษัทที่ร่วมมือเข้าซื้อ ต่างก็มีปัญหากับNX Group

เธอรู้สึกแปลกๆ แต่ก็กลัวว่าเธอจะคิดมากเกินไป เมื่อเห็นท่าทีเจ็บปวดของพล ตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุดคือการดูแลแผลไฟไหม้ของเขา

เธอรีบวิ่งไปหาเขาแล้วพูดว่า: “อย่าขยับ ยังดีที่เมื่อคืนแผลไม่อักเสบ แต่ผิวหนังจะแห้งมากเมื่อตกสะเก็ด ตอนนี้นายยิ่งขยับไม่ได้เลย นอนลงซะแล้วฉันจะทายาให้นาย”

ขณะที่เธอพูดอย่างนั้น เธอหยิบยาที่อลันให้ไว้ ทาเบาๆลงบนบริเวณที่ถูกไฟลวก

พลรู้สึกได้ถึงนิ้วของเธอที่สัมผัสบนผิวหนังของเขา เนื่องจากทายาแล้วทำให้เขารู้สึกเย็นๆที่หลัง และผิวบนหลังของเขาก็รู้สึกไม่ตึงอีกต่อไป หัวใจของเขาก็รู้สึกแปลกๆจนควบคุมไม่ได้

“ฉันคิดว่าที่เธอบอกจะอยู่ที่นี่คือความฝันซะอีก และเมื่อกี้ฉันไม่เห็นเธอเลย เธอไปไหนมา” พลถามขึ้นเบาๆ

มีนายังคงทายาให้เขาอย่างระมัดระวัง เพราะกลัวว่าจะทำให้เขาเจ็บและพูดว่า: “ตอนเช้าฉันเห็นว่านายยังไม่ตื่น เลยไปทำอะไรกินที่ห้องครัว เดี๋ยวฉันจะเอามาให้นายทีหลัง และไม่ว่าจะมีเรื่องสำคัญอะไร ก็ห้ามออกไปไหนเด็ดขาด ให้พักฟื้นอยู่ที่บ้านนี่แหละ”

“ตกลง ฉันจะฟังเธอทุกอย่าง” พลไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดที่หลังของเขาอีกต่อไป และหัวใจของเขาก็หวานซื่น

มีนาทายาให้เขาเสร็จและพูดว่า: “ฉันติดต่อม่อนแล้ว เขาจะมาในทันที และฉันต้องไปทำงานแล้ว นายดูแลตัวเองให้ดีด้วยล่ะ”

พลไม่อยากแยกจากเธอ และเมื่อเธอลุกขึ้น เขาเอื้อมมือออกไปและจับมือเธอไว้ “จำเป็นต้องไปทำงานด้วยเหรอ ลาไม่ได้เหรอ”

มีนาถอนหายใจและพูดว่า: “ฉันเพิ่งมาที่บริษัทอินเทรนด์ได้ไม่กี่วันใน มันจึงยากที่จะขอลา มีม่อนคอยดูแลนายอยู่ ก็ไม่น่าจะมีปัญหาอะไร ฉันได้อธิบายให้เขาฟังแล้วว่าเมื่อไหร่ควรกินยาแก้อักเสบ และเมื่อไหร่ควรทายา……”

พลฟังเธอพูด และบังเอิญเห็นเก้าอี้ข้างเตียงมีผ้าห่มวางอยู่บนนั้น เขาขัดจังหวะเธอและถามว่า: “เมื่อคืนเธอเฝ้าอยู่ข้างเตียงตลอด แล้วตอนนี้ยังจะไปทำงานอีก ร่างการของเธอจะรับไหวเหรอ?”

มีนาพูดอย่างมีชีวิตชีวาว่า: “ไม่เป็นไร เมื่อคืนฉันนอนบนเก้าอี้ด้วย ฉันจะไปเอาอาหารเช้าให้นายกินด้วยกัน พอกินข้าวเสร็จแล้ว ม่อนก็คงจะมาถึง”

พลลืมไปว่ายังมีบาดแผลบนหลังของเขา และยิ้มอย่างสดใส “โอเค ถ้าม่อนมาแล้วให้เขาไปส่งเธอที่บริษัท”

“ไม่……” จู่ๆมีนาก็คิดได้ว่าเธอไม่สามารถหารถใกล้ๆคฤหาสน์ที่เขาอาศัยอยู่ได้ “ฉันจะขับรถไปเอง นายที่นี่ขาดคนไม่ได้”

“เลิกงานแล้วจะกลับมาไหม?” พลยังคงจับมือเธอและไม่ปล่อยมือ

มีนาดึงมือของเธอออกและพูดว่า: “ฉันสัญญากับอลันแล้ว ว่าฉันจะดูแลแผลที่หลังของคุณให้ดี จนกว่าหลังของนายจะดีขึ้น”

พลกอดหมอนและยิ้มอย่างมีความสุขราวกับเด็กๆ “มีเจ้าชี้จุกจิกอย่างเธออยู่ข้างๆช่างน่ารำคาญจริงๆ”

มีนาจ้องมาที่เขา เธอนึกถึงกลอุบายที่เธอเคยจัดการกับเขาเมื่อตอนที่เขายังเป็นเด็ก และพูดข้างหูเขาโดยตรงว่า: “ลองเรียกฉันว่าเจ้าขี่จุกจิกอีกครั้งสิ นายยิ่งพูดฉันก็ยิ่งสร้างความรำคาญให้นาย กาลครั้งหนึ่งมีภูเขาลูกหนึ่ง บนภูเขามีวัดหนึ่ง ในวัดมีสามเณร…… กาลครั้งหนึ่งมีภูเขาลูกหนึ่ง บนภูเขามีวัดหนึ่ง……”

พลปิดหูด้วยรอยยิ้ม: “โอเค เธอยังจะไปทำงานต่อไหม และถึงเธอจะไม่ไปทำงาน ฉันก็หิวแล้ว”