บทที่ 269 ดูแลกันและกัน

ในที่สุดครั้งนี้เขาไม่ได้มีช่วงเวลาที่เลวร้ายกับดาราดังเหมือนนักออกแบบและบริษัทอื่นๆ ดูเหมือนว่าคนที่เทมป์แนะนำให้เขารู้จักนั้น จะมีทักษะความรู้ มีความสามารถ และเชื่อถือได้

เขารู้สึกโชคดีที่ได้เอามีนามาในวันนี้

หลังจากออกมาจากบ้านของซาซ่า มีนาก็กอดชุดราตรีที่เธอเปลี่ยนออกมาอย่างระมัดระวัง และรู้สึกโล่งใจ

เมื่อมีนาไปช่วยเธอลองชุดนั้น เธอสามารถเห็นได้ชัดว่าเธอพอใจกับชุดเหล่านี้ แต่เธอยังคงจู้จี้จุกจิกอยู่เสมอ ดาราหญิงคนนี้ช่างเย่อหยิ่งมาก

ระหว่างทางกลับไปที่บริษัท กรณ์พูดกับเธอว่า: “มีนา ถ้าเธอมีไอเดียอะไรอีกก็ให้พูดออกมาได้เลย ไม่จำเป็นต้องกังวลมากเกินไป ดีไซเนอร์อย่างเราต่างหากินด้วยความสามารถและแรงบันดาลใจ ซึ่งไม่มีอะไรที่จะทำให้ฉันขุ่นเคืองหรอก”

“โอเค ฉันเข้าใจแล้ว” ทันทีที่ซาซ่าขอมา มีนาก็รู้แล้วว่าจะแก้ยังไงดี

ทว่าด้วยประสบการณ์การทำงานที่ไม่น่าพอใจของเธอ ยังทำให้เธอเข้าใจอะไรหลายๆอย่าง เช่น ไม่ก้าวกระโดด ไม่ออกหน้าออกตาเกินไป...… การถูกคนอิจฉานั้นไม่ใช่เรื่องดีเลย

ทว่าตอนนี้เธอได้พบกับผู้นำที่รู้แจ้งอย่างกรณ์แล้ว ภายหลังเธอจะได้รู้ว่าต้องทำยังไง

กรณ์ถามอีกครั้งด้วยความเป็นห่วง: “ชุดราตรีนี้จะแก้ทันในคืนนี้ไหม คุณซาซ่าขอให้เธอไปส่งพรุ่งนี้เช้าเมื่อไหร่”

มีนามองดูเวลาบนโทรศัพท์ ตอนนี้เป็นเวลาเจ็ดโมงเย็นแล้ว และพูดว่า: “โอเค ไม่มีปัญหา เธอให้ฉันไปส่งตอนแปดโมงเช้า”

กรณ์กล่าวว่า: “เช้าจัง ฉันต้องการให้ฉันส่งรถของบริษัทพาเธอมาที่นี่ไหม”

“ไม่ต้อง ฉันอยากขับรถออกจากที่พักพรุ่งนี้เช้าเอง” มีนาคิดว่าป่านี้แล้ว เธอไม่รู้ว่าวันนี้อาการบาดเจ็บที่หลังของพลดีขึ้นหรือไม่ ม่อนจะดูแลเขาได้ไหม

“งั้นก็ได้” เมื่อกรณ์ดูเวลาอีกครั้ง จึงถามว่า: “คืนนี้เธอมีเรื่องยุ่งเหรอ”

“อืม ที่บ้านมีเรื่องนิดหน่อย แต่ไม่เป็นไร” มีนากล่าวด้วยรอยยิ้ม

กรณ์พูดติดตลกว่า: “มีแฟนหนุ่มรอเธออยู่ที่บ้านใช่ไหม”

มีนายิ้มและไม่พูดอะไร หลังจากกลับมาที่บริษัทกับเขาแล้ว เธอก็ขับรถไปที่บ้านพักของพลทันที

เธอวางสิ่งที่ถืออยู่และวิ่งไปที่ห้องนอนชั้นสองเพื่อไปดูพล และเห็นว่าพลกำลังนั่งอยู่ ม่อนก็อยู่ในห้องด้วย เขายืนอยู่ข้างๆของพล

ทั้งสองคนกำลังคุยกันเรื่องราคาหุ้นและจะขายมันดีไหม เมื่อเห็นมีนากลับมาก็หยุดในทันที

มีนาไม่ได้สนใจเกี่ยวกับสิ่งที่พวกเขาพูดมากนัก เพราะอย่างไรก็ตามเธอไม่ชอบเล่นหุ้นและไม่สนใจเรื่องการเงินเลย

เมื่อเห็นว่าพลนั่งอยู่แทนที่จะนอนพัก เธอพูดอย่างไม่ดีใจว่า: “พี่พล ฉันบอกแล้วไงว่าให้นายพักผ่อนอยู่ที่บ้านดีๆ ทำไมนายถึงยังนั่งดูแล็ปท็อปอยู่อีกล่ะ”

พลรีบยืดหลังของเขาและกล่าวว่า: “ถึงฉันจะนั่งอยู่ก็ไม่เป็นไร เธอก็เห็นว่าฉันไม่ได้พิงอะไรเลย และที่หลังก็ไม่ได้สัมผัสโดนอะไรอีกด้วย”

“โอเคๆ งานสำคัญมากขนาดนั้นเลยเหรอ?” มีนาเดินตรงไป ช่วยพลปิดแล็ปท็อปอย่างรวดเร็ว แล้วบังคับเอามันออกจากเขา และสั่งว่า: “หันหลังช้าๆ แล้วนอนพักซะ”

ม่อนที่อยู่ข้างๆตกตะลึงมาก คุณพลไม่โกรธกับการปฏิบัติของคุณมีนาเลย เขาฟังคำพูดของคุณมีนาอย่างเชื่อฟังและนอนบนเตียง

ต้องรู้ว่าคุณพลไม่เคยเป็นแบบนี้ต่อหน้าผู้หญิงเลย วันนี้เขานับว่าด้เปิดหูเปิดตา แล้วพูดว่า: “คุณมีนา คุณกลับมาซักที คุณพลกินยาตามที่ต้องกินไปหมดแล้ว แต่ยาที่ต้องทาที่หลัง ฉันพึ่งทาให้เขาไปนิดหน่อย เขาคิดว่าฉันซุ่มซ่ามเลยไม่ยอมให้ฉันทายาให้เขา บอกว่าเขาจะรอคุณกลับมาทาให้”

“อา อลันบอกเมื่อวานว่าต้องทายานี้ทุกๆสามชั่วโมง ในวันหนึ่งจะไม่ทาได้ยังไง” มีนามองที่แผ่นหลังของเขาอย่างกังวล