บทที่ 270 โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ

มีนามาที่ห้องครัวและหาส่วนผสมจากตู้เย็น ตอนล้างผักเธอรู้สึกเหนื่อยเล็กน้อยและต้องการจะนอน แต่เธอส่ายหัว และคิดว่าเธอสัญญาที่จะดูแลพลแล้ว ไม่ว่าเธอจะเหนื่อยแค่ไหน เธอควรทำอาหารอร่อยๆให้เขาทานทุกวัน

หลังอาหารเย็น พลนอนอยู่บนเตียงอ่านเอกสารและนิตยสารภาษาอังกฤษ ขณะที่มีนานั่งอยู่ข้างๆ และแก้ชุดราตรีด้วยมือ

บางครั้งเธอจะเหลือบมองนิตยสารภาษาอังกฤษที่พลอ่าน มันมีคำศัพท์ภาษาอังกฤษเฉพาะมากมาย ซึ่งน่าจะเกี่ยวข้องกับอุปกรณ์ทางการแพทย์

และพลก็จะมองดูเธอเป็นครั้งคราว เขาเห็นว่ามือไม้ที่จับเข็มและด้ายของเธอนั้นคล่องแคล่ว และเธอรอยเลื่อมเล็กๆบนชุดราตรีอย่างชำนาญ

ทั้งสองสบตากัน และอดไม่ได้ที่จะยิ้มให้กันด้วยความเข้าใจโดยปริยายที่คุ้นเคย

ห้องที่เคยทำให้พลรู้สึกหนาวเย็นมาโดยตลอด พอมีคนที่เขาชอบเพิ่มเข้ามา ก็เกิดอบอุ่นและค่ำคืนที่ยาวนานจะไม่เหงาอีกต่อไป

มีนากลัวว่าเขาจะรู้สึกอึดอัดถ้าเขานอนคว่ำเป็นเวลานาน ดังนั้นพอผ่านไปสักพักเธอจะวางงานในมือลงและช่วยให้เขานอนตะแคง

เมื่อเธอช่วยเขาหันไปด้านข้างอีกครั้ง ใบหน้าของเขาเกือบจะแตะโดนคอของเธอ และผมของเธอปัดไปที่ใบหน้าของเขาอย่างเป็นธรรมชาติ

กลิ่นหอมที่ปลายผมของเธอ ผสมกับกลิ่นที่ติดตัวของเธอ ทำให้เขากดริมฝีปากลงที่คอของเธอโดยไม่ตั้งใจ

มีนารู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงในร่างกายของเขา เธอปล่อยมือทันทีและพูดว่า: “นอนตะแคงแบบนี้โอเคไหม?“

พลกลับมารู้สึกตัวอีกครั้ง มือของเขาถือนิตยสารไว้ไม่อยู่สักพัก แล้วพูดว่า: “ได้ นอนตะแคงแบบนี้สักพักรู้สึกสบายมาก”

เขาเห็นนิตยสารที่ตกลงบนพื้น และต้องการหยิบมันขึ้นมาเอง แต่มีนาก็รีบหยุดเขาและพูดว่า: “นายนอนลงซะ เดี๋ยวฉันเก็บเอง”

เมื่อพูดอย่างนั้น มีนาก็ก้มลงหยิบนิตยสารเล่มหนาบนพื้น และเมื่อเธอกำลังจะส่งมันคืนให้เขา เธอพบการ์ดเชิญหลุดออกจากในนิตยสาร

เธอเหลือบมองด้วยความสงสัย และตัวของเธอก็แข็งทื่อราวกับถูกสะกดไว้ทันที มันเป็นการ์ดเชิญงานแต่งงานของมาร์ชและโรซี่

ดาวเคยได้รับคำเชิญของพวกเขา และพลก็รับของพวกเขาด้วย ไม่น่าแปลกใจที่ครั้งก่อนพลบอกว่าสามารถพาเธอไปงานแต่งของมาร์ชได้

เธอไม่กล้าที่จะดูอีกต่อไปและรีบปิดมันอย่างรวดเร็ว เธอแนบมันกลับเข้าไปในนิตยสารแล้วส่งคืนให้พล

พลหยิบนิตยสารขึ้นมาและสังเกตเห็นสีหน้าที่เปลี่ยนไปของเธอเมื่อเห็นการ์ดเชิญ เขายิ้มและหยิบคำเชิญออกมาแล้วพูดว่า: “เคนท์ให้คนมอบให้ฉัน ไม่น่าเชื่อที่ตระกูลกรภัควัฒน์ของพวกเขาจะให้ความสำคัญกับฉันด้วย และเชิญฉันไปงานแต่งของลูกสาวเขา แต่ฉันเกรงว่าฉันในสภาพแบบนี้ พรุ่งนี้คงจะไปร่วมงานไม่ได้ และวันนี้ฉันลืมส่งการ์ดเชิญให้ม่อนอีก ฉันจะให้เขาไปแทนฉันในวันพรุ่งนี้”

มีนาทำเสียงอ้อไป เธอนั่งลงบนเก้าอี้อีกครั้ง หยิบชุดราตรีขึ้นมาและแก้ชุดราตรีต่อไป เธอพยายามไม่ให้ตัวเองสนใจเรื่องการแต่งงานของมาร์ช

แต่เธออดคิดในใจไม่ได้ว่า ที่แท้งานแต่งงานของมาร์ชจะมีขึ้นในวันพรุ่งนี้ และหลังจากพรุ่งนี้พวกเขาจะต้องต่างคนต่างเริ่มต้นชีวิตใหม่จริงๆ

เมื่อเห็นว่าเธอไม่ได้พูดอะไร พลก็วางการ์ดเชิญไว้บนตู้ข้างเตียง เขาไม่แนบใส่เข้าไปในนิตยสารอีก

แม้ว่าเขาจะไปในวันพรุ่งนี้ไม่ได้ แต่ในเมื่อเคนท์เชิญเขา เขาก็ไม่สามารถไม่ให้หน้ากับตระกูลกรภัควัฒน์ เขาจึงทำได้เพียงให้ม่อนไปในนามของเขาเท่านั้น

เขาส่งข้อความให้ม่อน บอกเวลาและสถานที่ของงานแต่งงานพรุ่งนี้กับม่อน แล้วมองดูของของตัวเองต่อไป

มีนารู้สึกว่าหัวใจของเธอไม่สามารถสงบลงได้อีกครั้ง และบังเอิญทิ่มโดนนิ้วขณะเย็บเลื่อมอยู่หลายครั้ง

เธอให้พลเข้านอนก่อน แต่เธอไม่รู้สึกง่วงเลย เธอบอกว่าชุดราตรีนั้นยังแก้ไม่เสร็จ แต่จริงๆแล้วเธอแก้ที่ที่ต้องแก้ไปหลายรอบแล้ว