บทที่ 271 หนึ่งล้านมันมากเกินไป

“ขอโทษค่ะคุณซาซ่า ขอโทษจริงๆนะคะ คุณบอกเวลามาชัดเจนมากแล้ว เป็นปัญหาของฉันเองค่ะ ตอนนี้ฉันกำลังไปนะคะ ใกล้จะถึงแล้วค่ะ”

“พวกคุณอย่าเอาเรื่องรถติดมาเป็นเหตุผลข้ออ้างกับฉัน! ฉันออกมาจากบ้านแล้ว ตลอดเส้นทางเคลื่อนตัวไม่มีติดขัด รถติด? ขอถามหน่อยว่ารถติดตรงไหน? ฉันว่าเธอรถติดอยู่หน้าประตูบ้าน หรือติดอยู่ในผ้าห่มลุกไม่ขึ้นมากกว่า!” น้ำเสียงของซาซ่าดังขึ้นอีกครั้ง “บริษัทพวกคุณไม่เห็นลูกค้าเป็นคน เธอก็ไม่เห็นคำพูดของฉันสำคัญ!”

มีนาพูดอย่างระมัดระวัง: “ขออภัยด้วยค่ะ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องกับบริษัทของเรา เป็นปัญหาของฉันคนเดียว ที่ทำให้ส่งผลไม่ดีกับคุณ ความรับผิดชอบทั้งหมดฉันจะรับผิดเองค่ะ”

“เธอจะรับผิดชอบ? เธอรับผิดชอบไหวเหรอ! เธอคิดจะให้ฉันไปงานสำคัญโดยที่ไม่สวมอะไรเลยแบบนี้งั้นเหรอ? ” ซาซ่ายิ่งพูดยิ่งโมโห

มีนารีบพูดขึ้น: “ตอนนี้คุณอยู่ที่ไหนคะ ชุดราตรีที่แก้เสร็จอยู่ในมือฉันแล้ว ฉันนำไปส่งยังทันมั้ยคะ? ”

“

เธอเอามาส่งให้ฉันเดี๋ยวนี้ ที่ห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าในสวนของโบสถ์!”

“ค่ะ......” คำว่าค่ะของมีนายังไม่ทันได้พูดจบ อีกฝ่ายก็วางสายไปอย่างโมโห

เธอเปลี่ยนหมุดGPSใหม่ ตามที่ซาซ่าบอกและรีบไปที่นั่นทันที

เมื่อมาถึงโบสถ์ เธอไม่ได้มองไม่ได้คิดอะไรมาก และตรงไปหาห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า

ในห้องเปลี่ยนชุดส่วนตัว ซาซ่ากำลังเติมหน้า ผู้ช่วยและช่างแต่งหน้าต่างก็อยู่ด้านข้าง

มีนาวิ่งเข้าไป ยื่นชุดราตรีให้ผู้ช่วยของเธอและพูด: “ขอโทษด้วยค่ะ คุณซาซ่า เชิญคุณลองสวมดู ว่าหลังจากแก้แล้วนั้นพอดีมั้ย? ”

ซาซ่าเห็นเธอเหงื่อท่วมหัววิ่งมา ก็ไม่ได้พูดจากล่าวโทษอีก แค่มองเธออย่างไม่ใส่ใจและพูด: “ช่วยฉันเปลี่ยนชุดเถอะ”

มีนามองสีหน้าของเธอ ก็รู้ว่ายังทัน ไม่ทำงานของเธอให้ชักช้า จึงรีบช่วยเธอเปลี่ยนเป็นชุดราตรีอย่างระมัดระวัง

ซาซ่าสวมชุดราตรีที่แก้แล้ว ยืนอยู่หน้ากระจกอย่างสง่างาม ช่างสูงศักดิ์และโดดเด่นอย่างเห็นได้ชัด โดยเฉพาะดีไซน์ที่บริเวณเอวที่ไปแก้มา นั้นเรียบหรูแต่ดูสะดุดตา

เธอมองดูตัวเองในกระจก ความโกรธก็นับว่าลดลงไปไม่น้อย ยกสองมือมาวางลงตรงบริเวณหน้าท้อง ขณะที่กำลังอยากจะชมมีนาสักหน่อย จู่ๆก็ร้องขึ้นมาเสียงดัง “โอ๊ย นี่มันอะไรเหนี่ย แทงฉันเจ็บจะตายอยู่แล้ว!”

มีนารีบตรวจเช็กดู ก็พบว่ามีเข็มที่ลืมเอาออก และพูดขอโทษไม่หยุดอีกครั้ง: “ขอโทษด้วยค่ะ เข็มค่ะ คุณอย่าขยับนะคะ ฉันจะเอามันออกเดี๋ยวนี้”

เธอพูดพลางดึงเข็มเล่มนั้นออกอย่างเร็ว แต่ว่าปลายนิ้วของซาซ่านั้นโดนแทงแล้ว กำลังมีเลือดไหลออกมาเป็นหยด

ผู้ช่วยของซาซ่ารีบเข้ามา กดห้ามเลือดให้เธอพลางถาม: “คุณซาซ่า คุณไม่เป็นไรใช่มั้ย? ”

ซาซ่าเลิกคิ้วมองมีนาอย่างโมโห “ฉันว่าเธอตั้งใจ อยากให้เข็มทิ่มฉัน!”

“ไม่ใช่ ไม่ใช่ค่ะ!” มีนารีบพูดอธิบายอย่างรวดเร็ว “เมื่อคืนแก้ชุดดึกไป เมื่อเช้าลุกลี้ลุกลนรีบออกมา ไม่ได้ตรวจสอบให้ละเอียด ฉันไม่ได้ตั้งใจจริงๆ”

ซาซ่าพูดกับผู้ช่วยที่อยู่ด้านข้าง: “เธอไปหาทนาย ฉันจะฟ้องบริษัทอินเทรนด์......”

“ทำให้มือของคุณบาดเจ็บเป็นฉันที่ผิด ฉันสามารถชดใช้ได้ ไม่เกี่ยวอะไรกับบริษัท” มีนารีบพูดขึ้น “ชดใช้เท่าไหร่ ฉันก็รับได้ค่ะ”

ซาซ่าพูดออกมาอย่างไม่คิด: “หนึ่งล้าน ถ้าตอนนี้เธอเอาเงินล้านนึงออกมาได้ ฉันก็จะไม่ฟ้องบริษัทเธอ......”

ขณะนั้นด้านนอกห้องเปลี่ยนชุดก็มีคนเคาะประตู และถาม: “ซาซ่า คุณเตรียมตัวเสร็จหรือยัง แขกที่มางานแต่งส่วนใหญ่เข้ามานั่งในงานกันแล้ว”

ผู้ช่วยของซาซ่าได้ยินเสียง ก็รีบไปเปิดประตู

มีนาไม่ได้ไปสนใจว่าคนด้านนอกประตูเป็นใคร จะให้เธอเอาเงินหนึ่งล้านออกมาเธอนั้นเป็นเรื่องทำไม่ได้ จึงพูดอย่างระมัดระวัง: “คุณซาซ่า เงินชดใช้นี้มันเยอะไปหน่อยนะคะ น้อยลงกว่านี้ได้มั้ยคะ นิ้วของคุณโดนเข็มจิ้มเล็กน้อย ตอนนี้เลือดไม่ไหลแล้วมั้ง หนึ่งล้านมันมากไป......”