บทที่ 272 ทั้งหมดเป็นเรื่องไม่คาดคิด

สายตาเห็นแขกมาถึงกันจำนวนมากแล้ว เธอคิดว่าเจ้าบ่าวกับเจ้าสาวคงจะเตรียมตัวด้านในโบสถ์เสร็จนานแล้ว แค่รอให้พิธีแต่งงานเริ่มขึ้น

จนกระทั่งด้านนอกไม่มีแขกเข้ามาอีกแล้ว ผู้ใหญ่หลายคนของตระกูลธวัชพลังกรยังคงอยู่ที่ประตูใหญ่ กำลังเหลียวซ้ายแลขวา ราวกับกำลังรอคนที่สำคัญอยู่

มีนายืนอยู่ด้านหลังต้นไม้จนขาทั้งปวดทั้งชา เป็นแขกผู้มีเกียรติคนไหนที่ช้ายังไม่มากัน ทำให้ผู้ใหญ่หลายคนของตระกูลธวัชพลังกรต้องรอแบบนี้

ขณะนั้นเธอก็มองเห็นชายวัยกลางคนในชุดเสื้อคอจีนสีเหลืองเป็นสว่างเดินออกมาจากด้านในโบสถ์ ระหว่างทุกท่วงท่านั้นดูไม่ธรรมดา

แต่ว่าชายวัยกลางคนนั้นสีหน้าเต็มไปด้วยความโกรธ พูดถามคนตระกูลธวัชพลังกร: “มาร์ชล่ะ? วันนี้เป็นวันแต่งงานของเขา ทำไมเขายังไม่มา? ”

“เมื่อกี้ติดต่อชาร์วี เห็นว่ามาร์ชกำลังมา ใกล้จะถึงแล้ว” มีผู้ใหญ่ตระกูลธวัชพลังกรคนนึงพูดพลางยิ้มแห้งๆ

ชายวัยกลางคนพูดอย่างโมโห: “เขาต้องการทำอะไรกันแน่ งานแต่งตัวเองยังจะมาสาย สรุปว่าเห็นลูกสาวฉันเป็นอะไรกันแน่!”

ผู้ใหญ่ตระกูลธวัชพลังกรพูดพลางหัวเราะแห้งๆ: “แหม วัยรุ่นทำอะไรก็แบบนี้แหละ ไม่ค่อยมีแนวความคิดด้านเวลา เดี๋ยวถ้าเขามาแล้ว พวกเราจะตักเตือนเขาให้”

มีนาได้ยิน ที่แท้ชายวัยกลางคนนี้ก็คือพ่อของโรซี่ อายุจริงๆน่าจะมากกว่าที่เห็นภายนอก ขอแค่ดูแลอย่างดีมากๆ ก็มองอายุจริงๆไม่ออก

คนที่ทุกคนกำลังรออยู่ที่แท้ก็คือมาร์ชนี่เอง มันทำให้ในใจของเธอจู่ๆก็ไม่ค่อยดาวน์มากนัก

หรือว่ามาร์ชจะไม่มาแล้ว เป็นเพราะว่าอะไรทำให้ล่าช้ากัน วันนี้พวกเขาจะไม่ได้แต่งงานเหรอ?

แต่ขณะที่เธอกำลังแอบคาดหวังว่ามาร์ชจะไม่ปรากฏตัวนั้น รถคันนึงก็ขับพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว รีบหยุดจอดลงหน้าประตูโบสถ์

คนสองคนเดินลงมาจากรถ ก็คือมาร์ชกับชาร์วี

ใจทั้งใจของเธอก็จมดิ่งสู่ก้นบึ้งอีกครั้งทันที ทำไมจะต้องสนใจว่ามาร์ชจะได้แต่งงานหรือไม่ขนาดนี้กันด้วยนะ เรื่องนี้เกี่ยวอะไรกับเธอด้วย

มาร์ชสวมชุดสูทสีเข้มอย่างเรียบร้อย กลัดดอกไม้ของเจ้าบ่าวเอาไว้ สีหน้ายังคงเย็นชาราวน้ำแข็ง

ผู้ใหญ่ของตระกูลธวัชพลังกรพูดว่ากล่าวเขาไปหลายคำ แต่เขาก็ไม่สนใจ สายตาเย็นชาสาดไปที่ผู้ใหญ่พวกนั้น ทำให้พวกเขาตกใจจนหุบปาก

ยังคงเป็นชาร์วีที่ยิ้มพลางเข้าไปพูดอธิบายกับเคนท์: “คุณเคนท์ เมื่อเช้าคุณมาร์ชมีเรื่องเร่งด่วนต้องจัดการ เพราะงั้นเลยมาสายไปหน่อยครับ”

เคนท์เหลืออด พลางพูดข่มมาร์ชเสียงเข้ม: “ไอ้เด็กนี่คิดจะเล่นตลกกับตระกูลกรภัควัฒน์งั้นเหรอ ตระกูลกรภัควัฒน์ไม่ใช่พวกที่จะมารังแกได้ง่ายๆหรอกนะ!”

“มิกล้า” มาร์ชตอบกลับไปง่ายๆแค่สองคำ

ชาร์วีรีบพูดไกล่เกลี่ย: “คุณเคนท์ งานแต่งสามารถเตรียมเริ่มงานได้แล้วนะครับ”

“ยังไม่รีบเข้าไปอีก” เคนท์เร่งมาร์ชเสียงเข้ม

มาร์ชก้าวเท้าไปด้วยสีหน้าไร้อารมณ์

“คุณผู้หญิงท่านนี้ งานแต่งกำลังจะเริ่มแล้ว เชิญด้านในเถอะ”

เดิมทีมีนาคิดว่าในที่สุดตัวเองก็มีโอกาสออกไปแล้ว แต่กลับถูกบาทหลวงในโบสถ์ท่านนึงเห็นเข้า และคิดว่าเธอเป็นแขกที่มาร่วมงานแต่งงาน

เธอรีบหันหลังอย่างลนลาน กลัวว่าจะถูกมาร์ชกับชาร์วีเห็น เธอพยักหน้าให้บาทหลวงแต่ก็ไม่ได้ขยับอะไร คิดแค่ว่ารอให้คนที่ประตูเข้าไปในโบสถ์แล้ว เธอก็จะไปทันที

แต่บาทหลวงก็ดันพูดนำทางให้เธออย่างเป็นมิตร: “พิธีแต่งงานจัดขึ้นด้านใน หลวงพ่อพาคุณไป เชิญด้านนี้”

เพื่อไม่ให้ตัวเองดึงความสนใจของพวกคนที่กำลังเดินเข้าไปในโบสถ์ เธอจึงทำได้แค่ตามบาทหลวงเข้าไปในอาคารยอดสูงแหลมที่จัดงานแต่งงานจากประตูด้านข้าง

เมื่อมาถึงด้านในเธอก็หันไปขอบคุณบาทหลวง และนั่งลงที่มุมนึงของแถวหลังสุด

เมื่อเธอนั่งลง เสียงเพลงด้านในโบสถ์ก็ดังขึ้น คนในงานเงียบลง ประตูกลางและทั้งสองข้างต่างปิดลง

ในตอนนี้ไม่ว่าเธอจะไปเปิดประตูบานไหนออกไป ก็คงจะดึงดูดความสนใจของทุกคนในงาน

เธอทำได้เพียงนั่งอยู่กับที่ไม่ขยับ ยิ่งไม่อยากเผชิญหน้ากับเหตุการณ์นี้ ยิ่งกลับทำให้เธอต้องมาเห็นด้วยตาตัวเอง