บทที่ 345 พวกแกปล่อยเขานะ

“พี่ใหญ่ ผมว่าเราพาเขากลับไปดีกว่า” คนข้างๆเสนอ

ชายร่างกำยำที่นำหน้าพยักหน้าและพูดว่า “ปิดปากเขาไว้ สวมหมวกและพาเขาออกไป”

เทมป์รู้ว่าไม่ดีแล้ว ดังนั้นเขาจึงตะโกนดังๆ "ช่วยด้วย!ช่วยด้วย! มีคนบุกเขาในห้อง..."

ก่อนที่เขาจะตะโกนเสร็จปากของเขาก็ถูกปิด

ที่นี่มีเสียงดังขนาดนี้ เพื่อนบ้านรอบๆต่างตื่นตระหนกกันหมดแล้ว แต่ทุกคนต่างกลัวปัญหากันทั้งนั้น

เสียงตะโกนของเทมป์เมื่อกี้ ทำให้มีเพื่อนบ้านใจกล้าเดินออกมาจากบ้านของตัวเอง แล้วมองเข้าในข้างในถามว่า “เกิดอะไรขึ้น?”

ชายร่างกำยำที่นำหน้าตะโกนทันทีว่า: "ไม่มีอะไร ตำรวจดำเนินคดี กลับไปซะ!”

เมื่อเพื่อนบ้านได้ยินจึงก็รีบกลับเข้าบ้านโดยไม่กล้าออกมายุ่งเรื่องอีก

เทมป์ถูกคลุมหัวไว้ อยากจะตะโกนอีกก็ตะโกนไม่ออกแล้ว ทำอะไรไม่ได้เลย เห็นว่าจะถูกคนพวกนี้พาตัวไปแล้ว อยู่ๆก็ได้ยินเสียงของดาว

“พวกแกปล่อยเขานะ รีบปล่อยเดี๋ยวนี้!”

ทันทีที่ดาวจอดรถที่นี่เสร็จ ก็วิ่งขึ้นไปและเห็นว่าคนของพลก็ยังเร็วกว่าเธอไปก้าวหนึ่ง ได้จับตัวของเทมป์ไว้และคลุมหัวของเขาไว้ด้วยผ้า ไม่รู้ว่าจะทำอะไรกับเขา

ชายร่างกำยำดึงรูปถ่ายออกจากโทรศัพท์มือถือทันที มองไปที่ดาว พบว่าไม่ใช่คนที่พลตามหา และพูดอย่างดุร้ายว่า

"อย่ายุ่งกับงานของกู ไสหัวออกไป!"

ดาวรีบวิ่งไปหาเทมป์อย่างไม่สนอะไรทั้งนั้น จับเขาไว้ไม่ปล่อย พูดกับคนพวกนี้ว่า “ฉันรู้ว่าคนที่พวกแกหาเป็นใคร แต่เธอไม่อยู่ที่นี่แล้วจริงๆ พวกเราก็ไม่รู้ว่าเธอไปไหนแล้ว นายจับแฟนฉันไปก็ไม่มีประโยชน์อะไรเลย!”

“คนสวย มันไม่มีประโยชน์เลยที่เธอจะพูดคำนี้กับฉัน” ชายร่างกำยำเห็นว่าผู้หญิงคนนั้นยังดูโอ่อ่าอยู่เล็กน้อย แล้วพูดว่า “พวกฉันต้องไปรายงานให้กับคุณพลก่อน เอางี้ เธอจะไปบนรถแล้วอธิบายให้คุณพลกับพวกฉันไหม”

เมื่อเทมป์ได้ยินว่าพวกเขาจะพาดาวไปด้วย ก็ดิ้นรนขึ้นมาทันที คิดแต่ว่าจะไม่ให้ดาวต้องได้รับอันตรายอะไรทั้งนั้น

ดาวหยิกเขาและพูดอย่างใจเย็นกับหัวหน้าว่า “คนที่แกกำลังมองหาได้ทิ้งโน้ตไว้ แกเอาโน้ตกลับไปให้พลมันก็จะไม่โทษแกแล้ว”

คนที่นำหน้าถามอย่างสงสัยว่า "โน้ต โน้ตอะไร"

ดาวรีบหาบนโต๊ะในห้องไปทั่ว เทมป์ถูกปิดปากไว้ พยายามจะส่งเสียงออกมา

เธอรู้ตัวแล้วว่าโน้ตอยู่บนตัวของเทมป์ และพูดกับคนกลุ่มนี้ว่า "ปล่อยเขา เขารู้ว่าโน้ตอยู่ที่ไหน"

พูดเสร็จ เธอไม่รอให้คนกลุ่มนั้นปล่อยตัวเทมป์ ก็เอาผ้าคลุมสีดำบนหัวของเทมป์ออกทันที และเอาถุงเท้าที่ยัดในปาดของเขาออกด้วย

หัวหน้าคนนั้นเมื่อเห็นว่าผู้หญิงคนนี้น่าจะรู้ทุกอย่าง ก็รู้แล้วว่าคุณพลอยากได้อะไร เขาเองก็ไม่อยากมัดคนกลับไปให้มันยุ่งยาก ขอแค่สามารถรายงานได้ก็พอ ส่งสัญญาณให้ลูกน้องปล่อยตัวเทมป์

แม้ว่าเทมป์จะได้รับการปล่อยตัว แต่เขารู้สึกว่าแขนทั้งสองของเขาเจ็บเกินกว่าจะขยับได้เลย

“เทมป์ โน้ตที่นายพูดอยู่ที่ไหน? หยิบมันออกมาและมอบให้พวกเขา” ดาวพูดอย่างเป็นห่วงเขา

เทมป์จ้องไปที่กลุ่มคนพวกนั้นและพูดว่า “ในกระเป๋าเสื้อโค้ตของฉัน นอกจากโน๊ตแล้วยังมีจดหมายซอยหนึ่ง”

ดาวรีบหยิบโน๊ตและจดหมายออกมาจากกระเป๋าของเขาทันที บนซองนี้เขียนโดยมีนา แล้วส่งให้พล

เธอมอบมันให้หัวหน้าทั้งหมดแล้วพูดว่า “เอาไปและมอบให้ พลเขาจะไม่ตำหนิแกแน่ๆถ้าเขาเห็นสิ่งนี้”

หัวหน้ามองไปที่โน้ตและจดหมาย แต่ก็ยังมีข้อสงสัยอยู่บ้าง เขาชี้ไปที่ดาวและกล่าวว่า "สาวน้อย อย่าคิดที่จะหลอกพวกฉัน ถ้ารู้ว่าแกหลอกพวกฉัน หาพวกแกเจอเมื่อไหร่จะไม่ปล่อยพวกแกไปแน่ๆ”