บทที่ 374 ตกอยู่ในความชั่วร้าย

“เปล่าๆ” มือของอันดาที่ยังคงถือตะเกียบอยู่ โบกไปมาไม่หยุด พลางพูดว่า “วันนี้ฉันเห็นเขาที่ตลาดตอนที่ฉันปิดแผง ฉันเองก็ตกใจมาก ที่จู่ๆ เขาก็มายืนที่หน้าแผงของเราแบบนั้น นั่นมันแปลกมาก”

“แล้วทำไมเมื่อกี้เธอถึงไม่พูดเรื่องนี้กับฉัน?”

“ฉันก็แค่คิดว่าเขามาที่นี่เพราะมีเรื่องอะไรสักอย่าง และมันก็เป็นเรื่องบังเอิญจริงๆ ที่เขามาปรากฏตัวที่หน้าบูธของเรา” อันดาพูดพลางถอนหายใจ “ที่ฉันไม่ได้บอกเธอ เพราะฉันกลัวว่าเธอจะเสียใจเมื่อได้ยินชื่อเขา ดีไม่ดีจะอาการกำเริบอีก”

มีนามองไปที่การแสดงออกของอันดา และเชื่อว่าเธอไม่เคยติดต่อมาร์ช แต่มาร์ชหาเธอเจอได้ยังไง?

ถ้ามาร์ชหาเธอเจอ แล้วพลล่ะ?

วันนี้เธอเพิ่งจะไปเยี่ยมชมโรงงานตัดเย็บเสื้อผ้ามา แม้ว่าอุปกรณ์จะไม่ได้ดีมาก แต่ก็คงจะไม่เป็นปัญหาในการผลิตชุดตามแบบแฟชั่นของเธอ และตอนนี้ที่อยู่ของเธอก็ถูกเปิดเผยอีกครั้ง หรือว่าเธอจะต้องย้ายไปที่อื่นอีกแล้ว?

เมื่อมองดูท่าทางที่ยุ่งเหยิงและเจ็บปวดของเธอ อันดาก็พูดว่า: “ในเมื่อมาร์ชเองก็หาเธอเจอแล้ว บางทีนี่อาจเป็นชะตากรรมของพวกเธอ ทำไมเธอถึงไม่บอกเขาถึงความคับข้องใจที่เธอได้รับตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมาล่ะ เธอมีเขาในใจมาตลอด และเขาก็ยังหาที่นี่เจอ แค่นี้ก็พิสูจน์ได้แล้วว่าเขายังคงห่วงใยเธออยู่ พวกเธอต่างจากฉันกับเซทท์พวกเธอไม่ได้มีความเกลียดชังจากการไปฆ่าพ่อใคร แล้วทำไมเธอถึงยังปล่อยให้เขาเข้าใจผิด……”

มีนาพูดอย่างมั่นใจ: “เขาพยายามทุกวิถีทางในการตามหาฉัน ก็เพื่อแก้แค้น”

อันดาที่ถูกครอบงำโดยตรรกะของเธอ พูดด้วยความไม่พอใจ: “เขาต้องการแก้แค้นอะไรเธอ? ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเธอมีอะไรต้องเกลียดชังกัน แล้วทำไมเขาถึงต้องใช้ความพยายามมากขนาดนี้ในการตามแก้แค้นเธอด้วย? ฉันคิดว่าเขาแค่ปล่อยเธอไปไม่ได้”

มีนาสับสนมาก ทันใดนั้นเธอก็ลุกขึ้น และเดินเข้าไปในห้องของเธอ

อันดาเรียกเธอ และพูดว่า: “หม้อไฟพร้อมแล้ว เธอไม่กินเหรอ?”

“ฉันไม่กินแล้ว เธอกินเถอะ” หลังจากพูดจบเธอก็ปิดประตูห้องตัวเอง ฉากที่ดีและไม่ดีในตอนเธออยู่กับมาร์ชผุดขึ้นมาครั้งหนึ่ง มันทำให้เธอปวดใจจนน้ำตาไหล มันทำให้เธอนอนไม่หลับ

มาร์ชที่ยังคงยืนอยู่ใต้เสาไฟริมถนนตลอด มองไปยังบ้านที่เปิดไฟอยู่ซึ่งห่างออกไปไม่ไกล และรู้ว่านี่คือที่พักปัจจุบันของมีนา

ในตอนที่เขาพบกับอันดาในตลาดขายส่งเสื้อผ้า เขาเริ่มเอะใจว่ามีนาและอันดาจะอยู่ด้วยกัน

เขาบอกว่าเขาจะออกไป แต่จริงๆแล้วเขารออยู่ที่หัวมุมตลาด หลังจากที่รออันดาปิดแผงแล้วเดินออกไป เขาก็แอบเดินตามอันดาไปอย่างเงียบๆ แล้วเขาก็ได้รู้ว่าพวกเธออาศัยอยู่ที่ไหน

มองดูอันดาเดินไปจนถึงหน้าบ้าน เพียงไม่กี่วินาทีเขาก็เห็นมีนากลับมา

นี่ทำให้เขาแทบไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง เมื่อมองย้อนกลับไป ภายในของเขาก็รู้สึกเจ็บปวด แทนที่จะไปเคาะประตูอย่างรีบร้อน เขากลับรออยู่ข้างนอกอย่างใจเย็น

แน่นอนว่ารอได้ไม่นานก็เห็นมีนาเดินออกมาจากบ้าน แม้ว่าเขาจะอยู่ไม่ไกลจากเธอ แต่เธอที่เดินก้มหน้ากลับมองไม่เห็นเขา

จนกระทั่งเธอออกจากซูเปอร์มาร์เก็ตมาหลังจากที่ซื้อของเสร็จ เธอต้องเดินผ่านเขาอีกครั้ง เขาที่ไม่สามารถระงับความโกรธของตัวเองได้ จึงเรียกชื่อเธอออกไปทีละคำ

ในทุกคืนที่ต้องแยกจากเธอ เตียงที่ว่างเปล่า ห้องที่มืดมิด มันทั้งเงียบและมืดราวกับเป็นฝันร้ายที่ไม่มีที่สิ้นสุด

เขาเองก็รู้ว่าตัวเองดูเหมือนตกอยู่ในความชั่วร้าย และเขาสามารถหาผู้หญิงคนอื่นมาเติมเต็มความว่างเปล่านี้ได้

แต่เขาจำได้ก็แต่เรือนร่างของเธอ และไม่มีผู้หญิงคนไหนที่จะทำให้เขารู้สึกสนใจได้อีกแล้ว