บทที่ 385 รู้ว่าฉันใจอ่อน

นานาไม่เชื่อเขา เมื่อเห็นร้านขายยาอยู่ไม่ไกลจากโรงแรม เธอเดินไปที่นั่นแล้วพูดว่า: “ไปซื้อยาขวดหนึ่งที่นั่งมาทาเอง”

“โอ้ย เจ็บจัง เจ็บมากเลย” มาร์ชร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดที่ด้านหลังของเธอ

นานาถามอย่างเร่งรีบว่า: “เกิดอะไรขึ้น? แค่ผิวหนังบริเวณคางถลอก เมื่อกี้ไม่เห็นนายร้องเจ็บเลย ตอนนี้คงไม่เจ็บหรอก”

มาร์ชเอามือปิดหัวใจแล้วพูดด้วยความเจ็บปวดว่า: “ไม่ใช่เจ็บที่คาง แต่เจ็บที่นี่ เมื่อกี้คนกลุ่มนั่นต่อยเข้าที่นี่ของฉัน ตอนนั้นฉันไม่รู้สึกอะไร แต่ตอนนี้มันเจ็บชะมัด!”

นานานึกถึงเขาคนเดียวต่อสู้กับคนหลายคน มันเป็นการสู้รบที่ชุลมุน ซึ่งดูเหมือนว่าเขาจะแข็งแกร่งที่สุด แต่คนกลุ่มนั้นก็ไม่ใช่เล่นๆ เขาคงถูกชกไปหลายหมัดแน่

“เอากุญแจรถมาให้ฉัน แล้วไปโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้”

มาร์ชไม่ได้ให้กุญแจรถกับเธอ เขาพิงที่เธอแล้วพูดอย่างอ่อนแอว่า: “ให้ฉันกลับห้องไปพักผ่อนก่อนได้ไหม ฉันทนไม่ไหวกับแรงสั่นสะเทือนระหว่างทางไปโรงพยาบาล……”

ถึงแม้นานารู้ว่าเขาแสร้งทำเป็นส่วนใหญ่ แต่เธอก็กลัวว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นกับเขา เธอจึงถามว่า: “เลขห้องอะไร”

มาร์ชพูดหมายเลขห้องอีกครั้งอย่างอ่อนแอ แต่นานาไม่สามารถพยุงเขาได้ “ยังเดินได้อยู่ใช่ไหม”

เมื่อเธอมาถึงห้องของเขา เธอให้เขานอนลงบนเตียง และเตรียมที่จะปลดกระดุมเสื้อผ้าของเขาเพื่อดูว่าเขาบาดเจ็บตรงไหน

ทันใดนั้นเขาก็ดึงเธออย่างแรง ทำให้เธอนอนทับเขาอย่างไม่คาดคิด

นานาพยายามดิ้นรนและพูดว่า: “นายโกหกฉัน นายไม่ได้รับบาดเจ็บใช่ไหม”

มาร์ชพูดด้วยน้ำเสียงที่แหบแห้งว่า: “อย่าขยับ นอนเป็นเพื่อนฉันสักพัก”

นานาโกรธและหงุดหงิด เธอยกกำปั้นขึ้นและต้องการจะทุบตีเขา แต่เธอทำไม่ได้ “อยากรังแกคนแล้วยังจะแสร้งทำเป็นน่าสงสารอีก รู้ว่าฉันใจอ่อน และไม่ยอมให้นาย……”

ก่อนที่เธอจะพูดจบ มาร์ชก็พลิกตัวและกอดเธอไว้แน่น แล้วพูดว่า: “แค่นอนเป็นเพื่อนฉันสักพัก วางใจได้ ฉันจะไม่ทำอะไรเธอหรอก ฉันแค่ต้องการอยู่กับเธอสองต่อสองเงียบๆ”

ครั้งก่อนหลังจากที่เธอจากไป เขาก็คิดถึงเธอมาโดยตลอดเวลา

กลางดึกเมื่อคืนนี้ เขานอนไม่หลับเลย เขาขับรถมาเมืองD คนเดียว เมื่อเห็นว่าที่ที่พวกเธออาศัยอยู่ไม่มีคน เขาก็รีบไปที่ตลาดเพื่อไปหาเธออีกครั้ง

ถึงรู้ว่าเธอจะขับไล่เขาออกไป แต่เขาก็อดไม่ได้ที่จะอยากพบเธอ แม้จะเป็นเพียงการพูดคุยก็ตาม

นานาไม่ดิ้นรนอีกต่อไป เธอคว้าฝ่ามือที่บาดเจ็บของครั้งที่แล้วมองดูซ้ำแล้วซ้ำเล่า แล้วพูดด้วยความปวดใจว่า: “คราวหลังนายได้ไปโรงพยาบาลบ้างไหม ทำความสะอาดเศษแก้วในมือไหม และยังเจ็บอยู่หรือเปล่า”

“ไม่เจ็บ” มาร์ชจ้องที่เธออย่างลึกซึ้ง

เธอก็เงยหน้าขึ้นมองเขาในอ้อมแขนของเขา เอื้อมมือไปแตะผิวหนังบริเวณคางที่ถลอกเขาเบาๆ แล้วพูดอย่างอ่อนโยนว่า: “ทุกครั้งที่เจอนายมักได้รับบาดแผลกลับไป ดังนั้นอย่ามาหาฉันอีกเลย”

“เธอกำลังยั่วยวนฉันอยู่หรือเปล่า ใช้น้ำเสียงที่อ่อนโยนพูดคำพูดที่รุนแรงที่สุด นี่กำลังเป็นห่วงฉันชัดๆเลย” ลมหายใจของเขายุ่งเหยิงไปหมด

นานาหน้าแดงและปฏิเสธในทันที “ฉันไม่ได้หมายความอย่างนั้น นายเข้าใจผิดแล้ว……”

มาร์ชดูเหมือนจะไม่ได้ยินในสิ่งที่เธอพูด เขาเอนตัวไปทางเธอและจูบเธอเบาๆ

นานาไม่สามารถพูดต่อไปได้ เธอถูกเขาจูบจนมึนๆงงๆ จนหัวใจของเธอกระวนกระวาย แต่สติของเธอบอกเธอว่าห้ามให้เขาเห็นรอยสักที่ท้องของเธอ ทว่าร่างกายของเธอตอบสนองไปตามสัญชาตญาณ

แต่จูบของมาร์ชหยุดลงอย่างลึกลับ และไม่มีเสียงใดๆ ทีแรกนานาที่ไม่กล้าขยับเลยรีบหันไปมองเขาและพบว่าเขาหลับไปแล้ว

ความรู้สึกที่ปั่นป่วนของนานาสงบลง เมื่อมองไปที่ใบหน้าที่หลับไหล่ของเขา ใต้ตาของเขาคล้ำและแก้มยุบเล็กน้อย ดูเหมือนว่าเขาจะเหนื่อยมาก

เธอต้องการลุกขึ้นและให้เขาพักผ่อนให้เพียงพอ แต่เมื่อเธอขยับ มาร์ชก็กอดเธอแน่นขึ้น

เขาเคารพเธอและไม่ก้าวข้ามต่อไป

เธอนอนอยู่เงียบๆ ดื่มด่ำในอ้อมแขนอันอบอุ่นของเขา และผล็อยหลับไปโดยไม่รู้ตัว