บทที่ 407 อาฆาต

พลเดินเข้ามาใกล้เธอทีละก้าว มองดูเธอนิ่งๆแล้วถามว่า “ทำไมพวกคุณต้องรวมหัวกันทรยศผม แล้วยังอยากจะฆ่าผมตาย?”

มีนาถอยออกไปจนหลังชิดประตู เธอแสร้งทำเป็นโง่ “ฉันไม่เข้าใจว่าคุณพูดอะไร ฉันแค่อยากให้คุณช่วยโซฟีออกมาจากสถานที่แบบนั้น...”

“หุบปาก! ยังจะเสแสร้ง” เขาเห็นเธอเป็นน้ำสะอาดบริสุทธิ์เดียวที่สามารถชำระล้างความสกปกของเขาได้ในตอนนี้ ถือไว้ในมือยังกลัวว่ามันจะละลาย แต่เธอกลับเกลียดเขามากขนาดนี้

ใครจะรู้ว่าตอนนี้หัวใจของเขาเจ็บปวดแค่ไหน ราวกับถูกกระสุนยิงจนกลายเป็นตะแกรง

มีนาคิดว่าเขาจงใจหลอกเธอ เธอยืนกราน “ฉันเสแสร้งอะไร”

พลพูดทีละคำ “ระบบคัดกรองและรักษาความปลอดภัยของอินเทอร์เน็ตในบ้านหลังนี้ อีเมลที่ส่งผ่านอินเทอร์เน็ตของที่นี่ ต้องถูกดักไว้และตรวจสอบผ่านคอมพิวเตอร์ในห้องหนังสือของผม ก่อนที่จะถูกส่งออกไป และที่อยู่IPของผู้ส่งและผู้รับ ผมก็เห็นของทุกคน”

มีนาคิดไม่ถึงว่าเขาจะตั้งค่าระบบแบบนี้ไว้บนอินเทอร์เน็ต ดูเหมือนว่าเธอจะเสแสร้งต่อไปไม่ได้แล้ว

พลราวกับสัตว์เลื้อยคลานเลือดเย็น เขามองเธอด้วยสายตาที่น่ากลัวแล้วถามว่า “เดิมทีสมุดบัญชีของผม คุณก็เป็นคนทำมันรั่วไหลออกไป เพราะมีแค่คุณที่เคยเข้ามาในห้องหนังสือของผม คนรับใช้ของที่นี่ไม่มีทางกล้าเข้าห้องหนังสือของผม”

มีนามองเขาอย่างไม่เกรงกลัว สายตาของพวกเขาสองคนมองกันอย่างประจัญบาน

มีนาตอบกลับอย่างตรงไปตรงมา “ใช่ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องกับคนอื่น ฉันทำคนเดียว”

เธอยอมรับทุกอย่าง เพียงเพราะต้องการให้เซทท์ปลอดภัย

พลทนไม่ไหว เขาถามเธอด้วยน้ำเสียงที่แหบแห้ง “อย่างนั้นตั้งแต่ต้นจนจบคุณเคยรักผมบ้างไหม?”

มีนาหัวเราะเยาะตัวเองแล้วพูดว่า “ถ้ามิตรภาพตอนเด็กของเรามันคือความรัก อย่างนั้นก็คงจะเคยรัก แต่คุณในตอนนี้ทำให้ฉันรังเกียจ! คุณคิดว่าคุณเป็นใคร ก็แค่ตัวตลกที่มาจากนรก ชีวิตนี้และตลอดไป ฉันไม่มีทางรักคุณเด็ดขาด!”

พลเจ็บปวดหัวใจราวกับถูกธนูนับพันพุ่งเข้าใส่ เขาใช้มือข้างหนึ่งจับคอเธอ อยากให้เธอไม่มีวันพูดคำพูดเหล่านั้นออกมาอีก

มีนามองเขาด้วยสายตาที่รังเกียจและไม่ยอมจำนน

มือที่จับคอของเขาก็บีบแน่นขึ้นเรื่อยๆ มีนาเบิกตากว้าง รู้สึกหายใจลำบากขึ้นเรื่อยๆ

สัญชาตญาณในการเอาชีวิตรอดทำให้เธออยากดึงมือเขาออก แต่ความอาฆาตในสายตาของเขากลับไม่ลดน้อยลงแม้แต่น้อย

เธอรู้สึกราวกับว่าตัวเองใกล้จะตายแล้ว สายตาของเธอมืดมนลง บริเวณรอบๆก็เงียบสงัด

ในสายตาที่หวาดกลัวของเธอเต็มไปด้วยหมอกควัน ในหัวมีเพียงรอยยิ้มอันสดใสของพวกเขาสามคนนั่งอยู่บนชิงช้าสวรรค์ตอนพระอาทิตย์ตก

สายตาของเธอพร่ามัว ร่างกายของเธอเริ่มอ่อนแรง กำลังจะล้มลง

พลยิ้มอย่างเยือกเย็น แต่ในที่สุดเขาก็ปล่อยมือ ฆ่าเธอไม่ได้ ช่างมันเถอะ

คอของมีนาราวกับถูกมีดกรีด เธอล้มลงในอ้อมแขนของเขาแล้วรีบหายใจอย่างรวดเร็ว

พลประคองเธอมานั่งลงบนเก้าอี้แล้วพูดว่า “ของที่เซทท์เอาให้คุณ คุณเอาไปไว้ที่ไหน”

มีนาไม่พูดอะไร

พลยืนอยู่ข้างเธอ ราวกับเหตุการณ์เมื่อกี้ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน เขาหัวเราะแล้วพูดว่า “พวกคุณคิดว่าสิ่งที่เรียกว่าหลักฐานพวกนั้นจะทำอะไรผมได้เหรอ? มันไม่มีอะไรเลย สิ่งที่ทำให้ผมสูญเสียทุกอย่างตอนนี้ก็คือบัญชีที่คุณทำให้มันรั่วไหลออกไป”

มีนารู้สึกว่าตัวเองเดินผ่านประตูนรก ในหัวของเธอว่างเปล่า เธอถามด้วยน้ำเสียงที่แหบแห้ง “คุณเป็นใคร ฉันอยู่ที่ไหน”

พลก้มหน้ามองเธอ หรืออาการความจำเสื่อมเป็นระยะของเธอกำเริบ?

มีนาจับคอที่ยังเจ็บของตัวเอง เธอถาม “คอของฉันเป็นอะไร ทำไมเจ็บแบบนี้”

พลไม่แน่ใจว่าเธอความจำเสื่อมจริงๆหรือว่าเสแสร้ง มีนาในตอนนี้แสดงเก่งเกินไป ทำให้เขาแยกไม่ออก

เขาเดินไปที่ตู้ยา หยิบเข็มฉีดยาที่มีของเหลวสีขาวออกมา