บทที่ 408 แสร้งความจำเสื่อม

มีนาแสร้งทำเป็นตื่นตระหนกและหวาดกลัว รีบหลบตาเขาแล้วพูดว่า “คุณเป็นใครกันแน่ คุณพูดอะไร ออกไป ออกไปนะ!”

พลถอยออกไปสองสามก้าวแล้วพูดว่า “โอเค โอเค ผมจะออกไป แต่คุณรู้รึเปล่าว่าคุณคือใคร ผมออกไปแล้วคุณจะทำอะไร”

“เอ่อใช่ ฉันเป็นใคร แล้วฉันควรทำอะไร?” มีนาถือผมตัวเองแล้วพึมพำกับตัวเองด้วยท่าทีที่งุนงง

พลยังไม่ค่อยเชื่อว่าเธอความจำเสื่อม เขาพูด “มีนา คุณชื่อมีนา ผมเป็นแฟนของคุณ คุณลองคิดดูสิ”

มีนาแสร้งทำเป็นมองเขา พยายามนึกอะไรบางอย่าง และจู่ๆก็พูดว่า “อ๋อ ฉันคิดว่าคุณหน้าคุ้นๆ แต่คุณชื่ออะไรเหรอ?”

“พล” เขาหยิบโทรศัพท์ตัวเองออกมา เปิดรูปคู่ของพวกเขาเมื่อก่อน แล้วยังมีรูปที่สนิทสนมกันของพวกเขา ยื่นให้มีนาแล้วพูดว่า “เอาล่ะ คุณดูรูปของเราในห้องไปก่อน ลองนึกดูว่าจะจำอะไรได้รึเปล่า ผมจะออกไปขี่ม้า ถ้าคุณจำอะไรได้แล้ว คุณก็จะรู้ว่าผมไม่ใช่คนเลว”

มีนารับโทรศัพท์มาอย่างงุนงงแล้วตอบรับค่ะ

เขาหันหลังเดินออกไปและปิดประตูห้อง

มีนารู้สึกว่าแผ่นหลังของตัวเองเต็มไปด้วยเหงื่อ ไม่รู้ว่าตัวเองแสร้งทำเป็นความจำเสื่อมจะหลอกเขาได้รึเปล่า?

น่าจะหลอกได้ ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่เอาโทรศัพท์ให้ตัวเอง

เธอหยิบโทรศัพท์ของเขา ไม่ได้ดูรูปภาพพวกนั้น แค่อยากโทรหาเซทท์ แต่กลับเห็นว่าโทรศัพท์เครื่องนี้ไม่มีสัญญาณ

เธอจะเปิดประตูห้องอีกครั้ง แต่ก็เปิดไม่ได้

เธอนั่งลงแล้วนวดขมับตัวเอง คิดว่าทำยังไงดี?

ว่ากันว่ากระต่ายเจ้าเล่ห์ต้องมีสามโพรง ที่นี่เธอน่าจะไม่เคยมา น่าจะเป็นที่หลบซ่อนใหม่ของพล

เมื่อเธอกำลังครุ่นคิดเงียบๆ บรรยากาศในห้องเงียบสงัด แม้แต่เสียงหายใจของเธอก็ได้ยินอย่างชัดเจน

เธอเห็นหน้าต่างไม้สูงจรดเพดานข้างเตียง เธอพยายามออกแรงเปิดหน้าต่าง

มีกลิ่นหอมของหญ้าที่ปนกับกลิ่นดินพุ่งเข้ามา นอกหน้าต่างคือระเบียง

เธอยืนมองออกไปบนระเบียง รอบๆคือทุ่งหญ้าที่กว้างใหญ่ไพศาล ไกลๆมีภูเขาที่คลุมเครือ

บนทุ่งหญ้าใต้ระเบียงมีม้าสองสามตัวที่กำลังกินหญ้าอย่างสบายใจ ที่นี่คือที่ไหนกันแน่?

มีนาคิดว่ามันเป็นความฝัน เธอหยิกนิ้วตัวเอง

แต่เธอไม่ได้ฝันไป เพราะเธอรู้สึกเจ็บ

เธอชอบทิวทัศน์ของที่นี่ แต่ไม่ว่ามันคือที่ไหน มันก็ไม่ใช่ที่ที่เธออยากอยู่

โชคดีที่ระเบียงไม่สูง ห้องที่เธออยู่ตอนนี้อยู่ชั้นสอง

เธอหลับตาและกระโดดลงมาจากระเบียง อยากถือโอกาสตอนที่พลไม่อยู่ หนีออกไปจากที่นี่ แล้วค่อยหาคนไปช่วยโซฟี

เธอกระโดดลงไป...

กระโดดลงไปบนพื้นหญ้า นอกจากไหล่ซ้ายที่กระทบกับหญ้าที่หนานุ่มรู้สึกเจ็บนิดหน่อย อย่างอื่นก็ไม่เป็นอะไร

เธอพยายามลุกขึ้นจากพื้นหญ้า หันไปมาอยู่ตรงนั้น ไม่รู้ว่าควรหนีไปทางไหน

ในตอนนี้เอง ก็มีเสียงกีบม้าดังขึ้นมา เธอมองเห็นคนขี่ม้าขาวตัวสูงใหญ่กำลังวิ่งเข้ามาหาเธอ

เธอไม่มีเวลาแยกแยะทิศทางแล้ว เธอรีบวิ่งหนีออกไปทางตรงข้ามกับคนที่ขี่ม้า

แต่ความเร็วของเธอ สู้ความเร็วของม้าไม่ได้ เขาตามเธอมาอย่างรวดเร็ว

เขาวิ่งมาข้างหน้าเธอ ดึงสายบังเหียนให้ม้าหยุดอยู่ข้างหน้าเธอ เหลือบมองเธอแล้วก็มองไปที่ระเบียงข้างบน จากนั้นก็ถามทั้งๆที่รู้อยู่แล้ว “คุณกระโดดลงมาจากข้างบนเหรอ”

มีนากลับมาทำท่าทีงุนงงอีกครั้ง เธอพูด “อยู่ในห้องมันน่าเบื่อ ที่จริงฉันอยากยืนสูดอากาศบนระเบียง แต่ไม่ระวังตกลงมา”

พลที่อยู่บนหลังม้า มองลงมาที่เธอแล้วหัวเราะ “คุณนี่ไม่ระวังจริงๆ จำอะไรได้บ้างไหม?”