บทที่ 409 สมองมีปัญหา

พลยกพิซซ่าที่อุ่นแล้วเข้ามาวางบนโต๊ะอาหาร เขาพูดว่า “นี่คืออาหารที่ทำให้คุณหายหิวได้เร็วที่สุด รีบกินตอนร้อนๆเถอะ”

มีนาหยิบส้อมที่อยู่ข้างๆขึ้นมากิน ไม่ว่ายังไง เธอก็ต้องทำให้ตัวเองอิ่มก่อน จะหิว หนาว หรือป่วยไม่ได้ แล้วยิ่งความจำเสื่อมไม่ได้

ความแค้นของเธอกับพลยังไม่จบสิ้น ต้องให้ตำรวจรู้ว่าเขาซ่อนตัวอยู่ที่นี่ และก็ต้องให้เซทท์กับโซฟีปลอดภัย

“อร่อยไหม?” พลเห็นว่าเธอกินอย่างเอร็ดอร่อย

“อร่อยค่ะ ใครเป็นคนทำ หรือว่าคุณสั่งมา” มีนาถามเขาอย่างไม่ได้คิดอะไร แต่ที่จริง เธอพยายามหาคำตอบของทุกคำถาม

แต่พลเจ้าเล่ห์เกินไป เขาไม่เคยตอบคำถามของเธอดีๆสักครั้ง เห็นว่าเขาไม่เชื่อว่าเธอความจำเสื่อม แต่ก็ไม่เปิดโปงเธอ

ดูเหมือนว่าเขากำลังสงสัยว่าเธอความจำเสื่อมจริงรึเปล่า อย่างนั้นเธอก็ยังมีโอกาสทำให้เขาเชื่อ

“สั่งมา?” พลหัวเราะ “ที่นี่จะมีร้านอาหารได้ยังไง ต่อไปเราอยู่ที่นี่ก็ต้องพึ่งตัวเอง”

มีนาทำเป็นไม่หวาดระแวงเขา เธอยิ้มแล้วพูดว่า “คุณทำพิซซ่าเองเหรอคะ?”

พลพยักหน้า

“ฝีมือดีมาก” มีนาชมเขา

“ที่จริงฝีมือของคุณดีกว่าผมอีก แต่น่าเสียดายที่คุณจำอะไรไม่ได้” พลถอนหายใจ “แต่ไม่เป็นไร อยู่ที่นี่เรามีเวลามากมาย คุณเริ่มเรียนใหม่ก็ได้”

มีนามองเขาด้วยความตกใจ เธอไม่เข้าใจว่าเขาจะทำอะไรกันแน่

เขาหมายความว่าเขาจะขังเธออยู่ในที่ที่ไม่มีคนแบบนี้ไปตลอดชีวิตอย่างนั้นเหรอ?

พลยื่นมือออกไปหยิบหญ้าที่อยู่บนหัวของเธอออก แล้วพูดอย่างอ่อนโยน “ดูหัวและตัวของคุณสิ มีแต่โคลนกับหญ้า ประเดี๋ยวกินอิ่มแล้วผมช่วยอาบน้ำให้คุณดีกว่า”

มีนาพูดอย่างไม่ต้องคิด “ไม่เป็นไร ฉันอาบน้ำเองได้”

ทันทีที่พูดออกไป เธอก็เสียใจที่พูดออกไปแบบนั้น เห็นได้ชัดว่าคำพูดสุดท้ายของพล คเขากำลังทดสอบเธอ

เธอเปลี่ยนคำพูดทันที “ฉันไม่ได้รังเกียจคุณ แต่ว่าคุณเป็นผู้ชาย…”

พลเอนหน้าเข้าไปใกล้เธอแล้วพูดอย่างคลุมเครือ “แต่ผมเป็นแฟนคุณ เมื่อก่อนเรายังเคยอาบน้ำด้วยกันบ่อยๆ คุณไม่ต้องอาย”

มีนาสูดหายใจเข้า ทำหน้าแดงแล้วพูดว่า “ฉันจำเรื่องที่คุณพูดไม่ได้ ฉันไม่ชินกับการให้คนแปลกหน้าช่วยอาบน้ำ”

“ก็ได้ ไม่ต้องใจร้อน อย่างนั้นคุณค่อยๆกิน ผมไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าที่ห้องก่อน” พูดจบ เขาก็ลุกขึ้นออกไปจากห้องอาหารแล้วเดินขึ้นไปชั้นบน

มีนาถอนหายใจด้วยความโล่งอก พฤติกรรมของพลตอนนี้เหมือนกับตอนที่เธอความจำเสื่อมครั้งก่อน

สถานการณ์ตอนนี้คือพวกเขากำลังทดสอบกันและกัน ถ้าเธอไม่คล้อยตามเขา เกรงว่าเขาคงไม่เชื่อว่าเธอแสร้งทำเป็นความจำเสื่อม

......

พลไปถึงห้องนอนชั้นบน ถอดชุดขี่ม้าออก โยนรองเท้าบู๊ตออกไปข้างๆ

ไม่ได้ไปอาบน้ำ แต่นั่งบนเก้าอี้แล้วดื่มไวน์แดง ทุกอย่างที่เขาสร้างขึ้นมาด้วยความยากลำบากเมื่อหลายปีที่ผ่านมันจบสิ้นแล้ว จบสิ้นหมดแล้ว

แต่ไม่มีใครเชื่อว่าเขาไม่ได้สนใจของพวกนั้นเลยแม้แต่น้อย ตั้งแต่ต้นจนจบ สิ่งที่เขาสนใจก็คือผู้หญิงที่นั่งอยู่ในห้องอาหารชั้นล่าง