บทที่ 410 คุณต้องระวังตัว

หลังจากที่เธอเทน้ำเสร็จ หัวใจของเธอเต้นแรง วางแก้วในมือลงด้วยมือที่สั่นเทา นึกถึงคำพูดของพลที่บอกว่าหากจะช่วยโซฟีกับเซทท์ เธอต้องฆ่าเขา

เซทท์ เขาพูดถึงเซทท์ หรือว่าเกิดอะไรขึ้นกับเซทท์?

พระเจ้า เธอขาอ่อนจนยืนไม่ตรง ดูเหมือนว่าเธอต้องหลอกเขาต่อไป

เธอจะฆ่าพลไม่ได้ ถ้าเธอฆ่าเขามันก็ไม่แตกต่างอะไรกับพล

หลังจากที่พลถูกรับไปเลี้ยงที่ต่างประเทศ เขาคงจะเจอเรื่องแย่ๆมามาก

แต่ทุกคนมีทางเลือกที่แตกต่างกันเมื่อต้องเผชิญกับความโชคร้าย พลได้เลือกแล้ว เขาเลือกที่จะทิ้งความดีของการเป็นคนไป

แต่เธอไม่มีทางทำแบบนั้น ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น เธอไม่มีทางเลือกเส้นทางเดียวกับพล

เธอได้สติกลับมา คิดว่าจะล่าช้าไม่ได้ ต้องรีบเอาน้ำขึ้นไป

เธอหายใจเข้าลึกๆ จากนั้นก็ถือแก้วน้ำขึ้นไปชั้นบน

......

มาร์ชนอนอยู่ในโรงพยาบาลเกือบครึ่งเดือนแล้ว แผลข้างนอกดีขึ้นมากแล้ว มีแค่กระดูกหักที่ยังคงฟื้นตัว

เขาพึ่งรู้จากเพื่อนที่ต่างประเทศว่าเซทท์เจอหลักฐาน แล้วยังเจอหนอนบ่อนไส้ที่ช่วยพล ตำรวจต่างประเทศมีหลักฐานเพียงพอที่จะออกหมายจับพลทั่วโลก

“มีนารู้เรื่องนี้รึยัง” ในที่สุดเขาก็โล่งใจ เขาก็ถามชาร์วีที่ปอกแอปเปิลให้เขาข้างเตียงคนไข้

ชาร์วีหยุดชะงัก แล้วพูดอย่างไม่สนใจ “น่าจะยังไม่รู้ ถึงแม้ตอนนี้พลจะเสียชื่อเสียง แต่เขายังหลบหนีอยู่ เพื่อความปลอดภัย จะให้นายหญิงเพิกเฉยไม่ได้”

“ก็จริง อย่าพึ่งบอกมีนา จะให้เธอไม่ระวังตัวไม่ได้ แล้วอีกอย่าง พลเจ้าเล่ห์ ไม่รู้ว่าตอนนี้หลบหนีไปอยู่ที่ไหน นายส่งบอดี้การ์ดไปปกป้องพวกเขาสองแม่ลูกที่เมือง Dด้วย”

“โอเค ฉันรู้” ชาร์วีตอบรับ แต่กลับไม่กล้าสบตาเขา

ไม่มีใครกล้าบอกความจริงกับมาร์ชว่าพลพามีนาหลบหนีไปด้วย

และมีนาก็ไม่ได้อยู่ที่เมือง Dตั้งนานแล้ว การที่มาร์ชกลับมาอย่างปลอดภัย ก็เพราะว่ามีนากลับไปอยู่กับพลอีกครั้ง

เขาไม่กล้าจินตนาการว่าถ้ามาร์ชรู้เรื่องพวกนี้ เขาจะทำอะไร?

เรื่องพวกนี้ เขารู้มาจากเซทท์ ตอนนั้นเซทท์ติดต่อเขา บอกให้เขาคิดหาวิธีพามาร์ชที่บาดเจ็บสาหัสย้ายจากโรงพยาบาลต่างประเทศกลับมาที่เมือง C จึงเล่าเรื่องพวกนี้ให้เขาฟังคร่าวๆ

แต่ตอนนี้เซทท์ขาดการติดต่อกับเขา เขาก็ไปสืบมาแล้ว เซทท์ยังไม่กลับมาอย่างปลอดภัย ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นที่นั่นกันแน่

ดังนั้นเขาจึงต้องปิดบังมาร์ช ปิดบังได้นานแค่ไหนก็แค่นั้น

มาร์ชเห็นเขาปอกแอปเปิลอย่างเหม่อลอย เขาพูด “กำลังคิดอะไร จะปอกนิ้วตัวเองอยู่แล้ว”

“อ๋อๆ” ชาร์วีหยุดปอก เห็นว่ามีดปอกผลไม้ในมืออยู่ห่างจากนิ้วของตัวเองแค่หนึ่งมิลลิเมตร “ไม่มีอะไร”

มาร์ชตระหนักอะไรขึ้นมาได้ เขาพูด “ก่อนที่ฉันจะหายดี ห้ามให้มีนารู้เด็ดขาดว่าฉันได้รับบาดเจ็บ”

“ไม่ต้องห่วง คุณพูดแบบนี้หลายครั้งแล้ว จนหูผมจะสร้างรังไหมอยู่แล้ว” ชาร์วีรีบปอกแอปเปิลให้เสร็จแล้วยื่นให้เขากิน

“ธุรกิจร้านเสื้อผ้าของเธอและอันดาเป็นยังไงบ้าง อธิอยู่ที่นั่นคุ้นชินรึเปล่า?” มาร์ชกินแอปเปิล เหมือนกำลังพูดกับตัวเอง แต่ก็เหมือนกับกำลังถามชาร์วี

ชาร์วีตื่นตระหนก เขาพยายามปกปิดแล้วพูดว่า “พวกเขาสบายดี คุณดูแลร่างกายตัวเองให้ดี ไม่ต้องเป็นห่วงเรื่องพวกนี้”

“ใช่ รอให้ฉันหาดีแล้วค่อยไปหาเธอ เธอก็จะดูไม่ออกว่าฉันได้รับบาดเจ็บ เธอจะได้ไม่โทษที่ฉันจากไปโดยไม่บอกลา”