บทที่ 427 เรียกซะอย่างกับคนนอกเลยนะ

มีนาดิ้นให้พ้นจากเขาอย่างระมัดระวัง แล้วค่อยๆนอนลงข้างกายเขาพร้อมพูดว่า “ชาร์วีคบกับโรซี่แล้วเหรอคะ พวกเขาคบกันตั้งแต่เมื่อไหร่น่ะ? หรือว่าลูกของโรซี่ หรือว่าไม่ใช่ของคุณ……”

“นี่คุณไปฟังใครพูดบ้าๆมาเนี่ย ดาวงั้นเหรอ?” มาร์ชพูดอย่างตื่นเต้นเล็กน้อยว่า “ไม่มีเรื่องแบบนี้ซะหน่อย”

นานารีบวางมือลงบนหัวใจของเขา แล้วเอ่ยว่า “รู้แล้วค่ะ ฉันพูดเล่นหรอกน่ะ อย่าตื่นเต้นไปสิคะ ฉันเชื่อใจคุณนะ”

มาร์ชสงบสติอารมณ์ลง แล้วก็พูดด้วยจิตใจที่สงบว่า “คำพูดที่ออกจากปากของโรซี่น่ะไม่มีความจริงเลยสักประโยคนะ เมื่อก่อนตอนที่จะแต่งงานเพื่อเชื่อมความสัมพันธ์กันก็ยังเคยหลอกผมเลย บอกว่าเมื่อก่อนถูกพี่สาวต่างพ่อหลอกไป หลังจากนี้ต่อไปก็กลัวว่าจะมีลูกให้ไม่ได้ คราวนี้ก็ไม่รู้ไปคบกับผู้ชายที่ไหนอีก พอท้องแล้วก็คลอดลูกออกมา แถมยังโยนความผิดมาให้ผม คุณว่าผมจะไม่โกรธได้เหรอ?”

“ไม่ใช่ลูกของคุณ แล้วก็ไม่ใช่ลูกของชาร์วีงั้นเหรอคะ?” นานารู้สึกแปลกใจเป็นอย่างมาก ถ้าหากว่าไม่ใช่ลูกของชาร์วี งั้นเสือผู้หญิงอย่างชาร์วีจะไปคบกับโรซี่ได้ยังไงกัน?

มาร์ชพูดอย่างอารมณ์เสียว่า “ชาร์วีมั่วๆซั่วๆอยู่ท่ามกลางผู้หญิงมากมายอย่างผาสุกเกินไป ถึงได้รู้สึกเห็นใจโรซี่น่ะ แต่โดยรวมแล้วก็ทำเพื่อNX Groupล่ะนะ ผมเตือนเขาแล้ว แต่เขากลับไม่ฟัง นี่เขากำลังเล่นกับไฟนะ”

แต่นานากลับไม่คิดอย่างนั้น ยังคงคาดหวังกับคู่ของชาร์วีและโรซี่ จึงพูดว่า “ไม่แน่ว่าชาร์วีอาจจะถูกโรซี่ถอดเขี้ยวถอดเล็บแล้วก็ได้นะคะ พวกเขาสองคนคบกันก็ไม่ได้ไม่ดีอะไร”

“คนเราน่ะรู้หน้าไม่รู้ใจหรอกนะ จะคาดหวังให้คนที่โตเต็มวัยคนหนึ่งเปลี่ยนนิสัยน่ะ มันยากกว่าปีนขึ้นฟ้าอีกนะ!”

“คุณก็ไม่ต้องพูดอย่างมั่นอกมั่นใจขนาดนั้นหรอกค่ะ ยากนะคะที่ชาร์วีจะรู้สึกจริงจังสักครั้งหนึ่ง พวกเขาควรที่จะอวยพรเขาสิ……”

“นานา คุณไม่เคยฟังผมเลยสักครั้งนะ คุณดูสิครับครั้งนั้นที่ผมมองพลาดไป พูดพลั้งไป” มาร์ชยิ่งพูดยิ่งโมโห “ถ้าคุณฟังผมตั้งแต่แรก เตรียมรับมือกับพลตั้งแต่เนิ่นๆ ก็คงไม่โดนเขาทำร้ายจนกลายเป็นแบบนี้หรอก!”

“ขอโทษค่ะ เป็นฉันที่โง่ แล้วก็ไม่มีสมองเอง ถึงได้ทำให้มีคนมาทำร้ายตัวเอง ฉัน……ต่อจากนี้ฉันจะเชื่อฟังคุณทุกอย่างค่ะ” นานาพูดออกมาอย่างที่ภายในใจก็รับไม่ได้

มาร์ชรู้สึกว่าคราวนี้พูดแรงเกินไป จึงรีบเอ่ยเสียงเบาว่า “ผมไม่ได้อยากจะโทษคุณเลยนะ เจออะไรมาตั้งมากมาย คุณก็รู้ดีว่าผมกลัวที่จะเสียคุณไปตลอดกาลมากแค่ไหน”

“ฉันก็เหมือนกันค่ะ” นานาพูดแล้วก็เขยิบเข้าใกล้เขามากขึ้น และแนบชิดกับเขามากขึ้นกว่าเดิม

พวกเขาไม่ได้พูดอะไรกันไปชั่วขณะหนึ่ง นอนกันอย่างเงียบๆไปทั้งอย่างนี้ ทั้งสองคนก็ต่างอยากจะลืมเรื่องที่เคยเกิดขึ้นพวกนั้นไปให้หมด แล้วเริ่มต้นชีวิตใหม่

แต่ภายในใจของคนทั้งคู่ก็ต่างมีปมอยู่เรื่องหนึ่งที่อธิบายออกมาเป็นคำพูดที่ชัดเจนไม่ได้ ต่างคนต่างทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ แล้วพยายามซ่อมแซมตัวเอง

นานาหลับไปทั้งแบบนี้ รอจนตื่นขึ้นมา มองไปที่นอกหน้าต่างห้องพักผู้ป่วยก็เป็นเวลาพลบค่ำแล้ว

เธอเห็นมาร์ชยังคงนอนหลับอยู่ ทำใจไม่ปลุกเขา ส่วนตัวเองก็ลุกขึ้นอย่างเงียบๆ เพราะคิดอยากจะออกไปซื้อพวกอาหารเย็นที่มีสารอาหารให้เขา

ในตอนที่เธอลุกขึ้น มาร์ชก็ตื่นขึ้นมาแล้ว แต่ก็ยังแกล้งทำเป็นหลับต่อ แล้วมองดูแผ่นหลังของเธอที่เดินออกจากห้องพักผู้ป่วยไป ภายในใจรู้สึกเจ็บปวดรวดร้าวไปหมด

ตั้งแต่ที่เซทท์บอกเขา เรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นต่อมา ที่จริงแล้วทุกคืนที่เขาอยู่ในห้องพักผู้ป่วยไม่มีคืนไหนเลยที่นอนหลับได้สนิท

พอนึกถึงตอนแรกที่เขาสามารถเอาชีวิตรอดออกจากงานแข่งมวยได้ เป็นเพราะอาศัยนานาที่ไปพลีชีพตัวเอง เขาไม่มีทางที่จะให้อภัยตัวเองได้เลย จนในตอนนี้ก็ไม่สามารถยอมรับเรื่องราวที่เกิดขึ้นนี้ได้

เหตุการณ์แต่ละเหตุการณ์ก็ราวกับก้างปลาที่ติดอยู่ในคอ เขาอยากที่จะลืมเรื่องพวกนั้น และเริ่มต้นชีวิตใหม่ไปพร้อมกับนานา แต่ใบหน้าอันจองหองราวกับงูพิษของพลก็มักโผล่ขึ้นมาในหัวของเขาอยู่เสมอๆ

นานาเดินก้มหน้าอยู่ที่ทางเดิน ไม่ทันระวังชนเข้ากับอีกคนที่เดินสวนเข้ามา

“พี่นานา บังเอิญอะไรขนาดนี้ครับเนี่ย พวกเราเจอกันอีกแล้วนะ”

พอนานาได้ยินเสียงเสียงนี้ ก็ก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยทันที มองไปที่เร็นแล้วเอ่ยถามว่า “นายมาเยี่ยมเพื่อนที่โรงพยาบาลอีกแล้วเหรอ?”

ใช่ครับ ผมได้ยินว่าคุณมาร์ชก็แอดมิทอยู่ที่นี่ เลยตั้งใจมาเยี่ยมน่ะครับ” เร็นเคยถามดาวแล้ว แต่ดาวกลับไม่บอกอะไร

เขาก็ทำได้เพียงแค่ให้คนไปสืบ ถึงจะสืบพบว่านานากับมาร์ชพึ่งกลับจากต่างประเทศมาเมือง C ด้วยกันมาได้ไม่นาน ไม่รู้ว่าที่ต่างประเทศเกิดอะไรขึ้นกับพวกเขา พอมาร์ชกลับมาถึงก็เข้ามาอยู่ในโรงพยาบาล