บทที่ 430 คลุมถุงชน

“นานา!” มาร์ชรู้สึกขมขื่น มองเธอด้วยดวงตาแดงก่ำ “ในใจคุณคิดแบบนี้เองหรอกเหรอ คุณรู้ไหมว่าคำพูดพวกนั้นมันทำร้ายคนอื่นมากแค่ไหนกันน่ะ? หรือว่าเราผ่านอะไรด้วยกันมาตั้งมากตั้งมาย ในสายตาคุณผมก็เป็นคนประเภทนั้นเหรอ ความรักของพวกเรายังเจอบททดสอบมาไม่พออีกงั้นเหรอ?”

นานาก็เองก็หักห้ามใจเอาไว้ไม่ไหว ทุบหัวทำให้น้ำตาไหลออกมาแล้วพูดว่า “ขอโทษ ขอโทษค่ะ ไม่ได้อยากจะพูดเรื่องพวกนี้ แล้วก็อยากจะลืมๆฝันร้ายพวกนั้นไปซะ แต่หลังจากที่หลุดพ้นจากพลออกมาแล้ว ในใจของฉันก็ยังรู้สึกสับสนมากอยู่ตลอดเวลา มันชอบนึกถึงเรื่องที่ผ่านไปแล้วพวกนั้นขึ้นมาอยู่บ่อยๆ ฉันก็เคียดแค้นเขาเหมือนกับคุณ แต่กลับโกรธเขาไม่ลง อยากจะความจำเสื่อมอีกรอบจริงๆเลยค่ะ จะได้ลบความทรงจำที่เกี่ยวกับเขาออกไปได้ทั้งหมด ฉันไม่รู้เลยจริงๆว่าจะสามารถข้ามผ่านหลุมๆนี้ไปได้รึเปล่า”

โดยเฉพาะหลังจากที่รู้เรื่องร้ายๆพวกนั้นหลังจากที่พลไปต่างประเทศแล้ว เธอไก็ม่อาจที่จะเคียดแค้นเขาอย่างสุดใจได้เลย

ยังไงซะเขาก็เคยเป็นคนที่สำคัญที่สุดในชีวิตของเธอ แต่ต่อมาเขาเปลี่ยนไปจนน่ากลัวเกินไปจริงๆ

ที่จริงแล้วเธอควรที่จะเคียดแค้นเขาอย่างสุดชีวิต แต่เธอกลับทำไม่ลง ความรู้สึกที่ซับซ้อนเหล่านี้พัวพันดื้อดึงกันอยู่ภายในใจเธอมาตลอด

มาร์ชพูดด้วยน้ำเสียงที่แหบแห้งว่า “เอาล่ะ ผมเข้าใจ คุณไม่ได้รักพล แต่นับเขาเป็นญาติหรือเพื่อนที่ดีที่สุดไปแล้ว แล้วก็เป็นเพราะอย่างนี้คุณถึงได้เชื่อเขาอย่างสุดใจ และคิดไม่ถึงว่าเขาจะหลอกคุณ แล้วก็ใช้เล่ห์เหลี่ยมมากมายมาทำร้ายคุณ สิ่งที่รู้สึกรับไม่ได้ในใจคุณคือเรื่องนี้ใช่ไหมครับ?”

นานากลั้นน้ำตาเอาไว้ แล้วพยักหน้าหงึกๆ

“ถ้าเปลี่ยนเป็นชาร์วีที่มาทำแบบนี้กับผม ผมก็คงเหมือนกับคุณ ในเมื่อเกลียดไม่ลงก็ไม่ต้องเกลียดหรอกครับ ลืมเขาไปเถอะ ค่อยๆลืมเลือนเขาและเรื่องพวกนั้นไปซะ ผมสามารถก้าวผ่านหลุมๆนี้ไปด้วยกันกับคุณได้นะ”

นานาบาดน้ำออก เงยหน้าขึ้นมองไปที่เขาแล้วพูดว่า “ได้จริงๆเหรอคะ คุณไม่ได้รู้สึกโทษฉันในใจเหรอคะ?”

“ใช่ครับ ที่ผมโกรธผมว่าคุณเป็นเพราะคุณไม่ควรเอาชีวิตของตัวเองมาแลกกับชีวิตของผม ถ้าเป็นอย่างนั้นผมยอมตายดีกว่า!” แสงของความหยิ่งทะนงนัยน์ตาของมาร์ชได้จางหายไป ก้มหน้าลงอย่างหดหู่ใจ เป็นหลุมภายในใจหลุมนี้ของเขาต่างหากที่ข้ามผ่านมันไปได้ยากที่สุด

นานาเองก็รู้ว่าความเจ็บปวดที่เขาต้องแบกรับเอาไว้ก็ไม่น้อยไปกว่าเธอ น้ำตาจึงไหลอีกครั้งแล้วพูดว่า “ในสายตาของฉันชีวิตของคุณสำคัญยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด คุณสามารถเสียสละชีวิตเพื่อฉันได้ แล้วทำไมฉันถึงทำแบบนั้นเพื่อคุณเหมือนกันไม่ได้ล่ะ ถ้าคุณตายไปแล้วส่วนฉันยังมีชีวิตอยู่ งั้นฉันจะรักหรือไม่รักใครมันจะมีค่าอะไรอีก”

มาร์ชลองเปลี่ยนมุมความคิด ถ้าตอนนั้นเป็นเขาก็คงเลือกแบบนี้เหมือนกัน ยังดีที่คนไม่ได้เป็นอะไร แล้วทำไมเขายังต้องรู้สึกพะวงกับเรื่องเรื่องนี้ตลอดเวลาด้วยกัน

เขาหยิบช้อนที่อยู่ด้านข้างขึ้นมา เริ่มทานบัวลอย และพูดว่า “พอแล้วล่ะ ผมเข้าใจน้ำใจของคุณนะ พวกเรามีชีวิตอยู่ทั้งคู่ก็ดีแล้ว หลังจากนี้พวกเราจะลืมเรื่องเลวร้ายพวกนั้นให้หมด ต้องมีชีวิตที่ดีเมื่อก่อน ถึงจะได้ไม่ต้องรู้สึกละอายใจต่อความทุกข์ยากที่ต้องเผชิญมา”

นานาพยักหน้าไปพลางหัวเราะและร้องไห้ไปพลาง นั่งมองเขาส่งบัวลอยเข้าปากแล้วกลืนลงไปทีละคำๆอยู่ด้านข้าง จึงรีบเอ่ยว่า “กินช้าๆ หน่อยสิคะ เป่าด้วย ระวังร้อนค่ะ”

คืนนี้พวกเขาพูดเรื่องที่เก็บกดเอาไว้ในใจอยู่ตลอดออกมาจนหมด ความในใจของเธอถูกระบายออกไปไม่น้อย หลังจากนี้เธอต้องยิ้มเยอะๆ และยิ้มต้อนรับเรื่องทุกอย่างที่เข้ามาในทุกๆวันของบั้นปลายชีวิต

มาร์ชเองก็รู้ดีว่าความรักที่ตัวเองมีให้นานามันมากกว่าทุกสิ่งอย่าง ในชีวิตนี้เขาจะต้องรับหน้าที่ปกป้องเธอให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้

สำหรับอลัน เขามีแผนอื่นอยู่ภายในใจ เพื่อคำนึงถึงความปลอดภัยจากอันตราย ก็ยังต้องให้คนไปสืบภูมิหลังของอลันมาอยู่ดี

หากเป็นอย่างที่นานาพูดจริง ก็ปล่อยมันไป แต่ถ้าไม่ใช่เขาไม่มีทางอ่อนข้อให้แน่นอน สำหรับคนที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับพล ยอมที่จะฆ่าผิดคนก็ไม่ยอมปล่อยมันไป

……

นานาเอาใจเขา หวังว่าวันเวลาที่เขาอยู่ที่โรงพยาบาลจะผ่านไปได้เป็นวันๆไป เพราะยังไงซะที่นี่มีบุคลากรทางการแพทย์ที่เป็นผู้เชี่ยวชาญ ซึ่งมันดีต่อการฟื้นตัวของเขา