บทที่ 431 แย่ยิ่งกว่าศัตรูซะอีก

สองวันต่อมา แก้วได้พาอธิปรากฏตัวที่หน้าประตูห้องผู้ป่วย

มาร์ชและนานาต่างก็ประหลาดใจเล็กน้อย

“ได้ให้ปาร์คส่งพวกเธอไปคฤหาสน์แล้วไม่ใช่เหรอ” มาร์ชถาม

แก้วเดินเข้าไปในห้องผู้ป่วยกับอธิ และอธิบายว่า: “คุณชาย พวกเราเคยกลับไปที่คฤหาสน์แล้ว แต่คุณชายน้อยไม่เห็นคุณและนายหญิงที่คฤหาสน์ เขาก็เรียกหาพวกคุณตลอด ปาร์คเขาจึง เขาจึงพาเรามาโรงพยาบาล…… คุณชาย อย่าเอาโทษปาร์คเลย ฉันขอให้เขาพาเรามาที่นี่เอง”

เธอพูดแล้วก้มศีรษะลง เพราะกลัวว่ามาร์ชจะโกรธ

นานาเอื้อมมือออกไปบีบแก้มของเขา ยิ้มแล้วพูดว่า: “ไม่ต้องซีเรียสมากขนาดนั้น พวกเขาจะมาก็มา นายแบบนี้จะทำให้แก้วและลูกตกใจได้นะ”

มาร์ชตีมือเธอออก “ฉันซีเรียสมากเหรอ แค่ถามนิดหน่อยเอง”

“อื้ม งั้นนายก็ยิ้มหน่อยสิ”

เมื่อเห็นว่าคุณชายและนายหญิงกำลังจู๋จี๋กัน แก้วก็แทบไม่เชื่อสายตาและผ่อนคลายลง

อธิมองไปยังพ่อแม่ของเขาที่กำลังโต้เถียงกันอย่างหวานชื่น เขาก็อดยิ้มไม่ได้

ในที่สุดใบหน้าของมาร์ชก็มียิ้ม และโบกมือให้อธิ

อธิรีบวิ่งไปทันที เขากระโจนลงข้างเตียงแล้วถามว่า: “พ่อครับ พ่อป่วยเหรอ ต้องฉีดยาและกินยาไหม แล้วเจ็บหรือเปล่า?”

“พ่อไม่เป็นไร และพ่อไม่กลัวหรอก” มาร์ชลูบศีรษะของเขา

อธิต้องการปีนขึ้นไปกอดเขาบนเตียงผู้ป่วย แต่นานาหยุดเขาไว้และพูดว่า: อธิ ตอนนี้ยังไม่สามารถกอดพ่อได้ ต้องรอหลังจากพ่อออกจากโรงพยาบาลและกลับบ้านก่อนค่อยกอดได้”

มาร์ชกลับยื่นแขนออกไปอย่างปรนเปรอ โอบเขาไว้แล้วพูดว่า: “ช่วงนี้ได้อ่านภาษาอังกฤษ คิดโจทย์คณิตศาสตร์ และทำแบบฝึกหัดที่เอาไปเสร็จแล้วหรือยัง”

อธิไม่กล้ามองเขาอีกและกระซิบว่า: “อ่านแล้วมั้ง และก็ทำไปบ้างแล้ว”

อันที่จริงเขาไม่รู้ว่าหนังสือและแบบฝึกหัดที่เอาติดตัวไปเก็บไว้ที่ไหน เขาเล่นกับอันดาทุกวันจนลืมเรื่องเรียนเหล่านี้ไป

หลังจากที่เขาพูดจบ เขามองไปที่นานาด้วยสายตาขอความช่วยเหลือ

“ไอ๊หยา เขายังเด็กอยู่ นายถามเรื่องเรียนทันทีที่เจอ อย่าทำให้ลูกกลัวสิ” นานาบอก

มาร์ชไม่ได้ถามเขาเกี่ยวกับการเรียนอีกต่อไป และพูดว่า: “โอเค ไม่เป็นไรหรอกถ้าช่วงนี้ปล่อยเปล่าไป เมื่อพ่อดีขึ้นแล้ว พ่อจะพาลูกอ่านภาษาอังกฤษและแก้ปัญหาโจทย์คณิตศาสตร์ด้วยกัน”

อธิโน้มตัวในอ้อมแขนของเขาแล้วพูดว่าโอเค

นานาอดไม่ได้ที่จะยิ้มและมองดูพวกเขากับแก้ว

เขาเริ่มเล่าความทรงจำในอดีตให้อธิฟัง “ลูกต้องรู้ว่า ตอนที่พ่อยังเป็นเด็กเหมือนลูก พ่อจำตัวอักษรจีนได้สามพันตัว อ่านวรรณกรรมภาษาอังกฤษ และแก้ปัญหาโจทย์คณิตศาสตร์โอลิมปิก ตอนนั้นพ่อเป็นถึงเด็กอัจฉริยะที่มีชื่อเสียงเลยนะ มีครูบางคนมาที่นี่เพื่อคัดเลือกพ่อให้เข้าเรียนในชั้นจูเนียร์คลาสโดยเฉพาะเลย”

อธิฟังด้วยความเข้าใจที่คลุมเครือและถามว่า: “จูเนียร์คลาสคืออะไร”

“เป็นสถานที่ที่เอาเด็กอัจฉริยะและคนฉลาดมาเรียนร่วมกัน” มาร์ชกล่าวขึ้น

อธิถามอีกครั้ง: “งั้นเด็กอัจฉริยะคืออะไร เป็นเด็กอัจฉริยะแล้วมีความสุขไหม?”

มาร์ชสะดุดกับคำถามนี้ ส่วนนานาก็หัวเราะออกมาจากข้างๆ และรู้สึกว่าเขารีบที่จะดึงต้นกล้าให้โต

เธอไม่ต้องการให้อธิเป็นเด็กอัจฉริยะ ขอแค่เขามีความสุขและแข็งแรงก็พอแล้ว

“พ่อครับ ตอนเด็กที่พ่อเป็นเด็กอัจฉริยะ พ่อมีความสุขไหม?” เมื่อเห็นว่าเขาไม่ตอบ อธิจึงถามเขาอีกครั้ง

มาร์ชกลับพูดไม่ออกว่าเขามีความสุขในตอนนั้นหรือไม่?

ตอนเขายังเด็ก เขามีเพียงความโดดเด่นมากเท่านั้น ผู้อาวุโสในครอบครัวและพ่อถึงจะชอบเขา และด้วยเหตุนี้เขาจึงพยายามอย่างหนักเพื่อทำให้ตัวเองเป็นเด็กอัจฉริยะ