บทที่ 456 เจ้าสาวที่สวยที่สุด

“เรื่องนี้ไม่มีใครช่วยนายได้หรอก ต้องพึ่งนายคนเดียวแล้ว” มีนาปรับเสียงให้อ่อนโยนลงแล้วพูดขึ้นว่า “นายช่วยคิดถึงคนในครอบครัวของดาวบ้าง และคิดถึงเพื่อนและคนในครอบครัวตัวเองด้วย พ่อแม่ของนายไม่มีนายไม่ได้ แม่ของนายเพิ่งรอดมาจากอาการป่วยหนัก นายจะทนเห็นเธอต้องสูญเสียนายไปอีกได้ยังไง”

เทมป์ก้มหน้าลงแล้วร้องไห้ พูดอะไรไม่ออก

มีนาพูดเกลี้ยกล่อมเขาต่อไปอีกว่า： “ถึงแม้นายจะสงสัยการตายของดาวอาจมีเงื่อนงำอื่น ถ้านายไม่เข้มแข็งขึ้นมา แล้วจะไปแก้ไขปัญหาที่สงสัยในใจได้ยังไง？ฉันรู้ไม่มีใครปวดใจเท่านาย แต่ถึงแม้จะปวดใจนายก็ต้องเข้มแข็งใช้ชีวิตต่อไปเพื่อดาว ช่วยกตัญญูพ่อแม่แทนเธอ และช่วยเธอทำในสิ่งที่เธออยากทำให้สำเร็จแต่ไม่มีโอกาสได้ทำอีกแล้ว นายว่าใช่ไหม？”

เทมป์เงยหน้ามองเธอ สายตาเหมือนมีแสงสว่างฟื้นคืนมาอีกครั้ง ร้องไห้แล้วพูดขึ้นว่า： “ได้ ฉันจะทำให้ตัวเองให้เข้มแข็งขึ้นมาอีกครั้งให้ได้”

มีนาร้องไห้ตามออกมาอย่างเสียไม่ได้ พูดให้กำลังใจเขาขึ้นมาว่า： “นายทำได้แน่นอน นายต้องผ่านมันไปได้แน่นอน”

……

ไม่กี่วันหลังจากที่มีนาเจอเทมป์ ได้ยินมาร์ชพูดขึ้นว่า เทมป์ได้แจ้งกับฝ่ายบุคคลเพื่อขอยกเลิกวันลาแล้ว และได้กลับไปทำงานที่บริษัทแอมทีแล้ว

แบบนี้ก็ดี เทมป์จะได้ทำงานเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของเขาได้ จะได้ไม่ต้องจมอยู่กับความทุกข์แบบนั้นไปตลอด

มีนาอยู่คนเดียวในสตูดิโอที่ปรับปรุงตกเเต่งเสร็จแล้ว ในที่สุดก็ได้เห็นเทมป์โพสข้อความใหม่ในกลุ่มเพื่อน รูปภาพกับข้อความถึงแม้จะยังมีความโศกเศร้าและความอาลัยอยู่ แต่ก็แอบแฝงคำพูดเตือนตัวเองว่าต้องเข้มแข็งขึ้นมาให้ได้

เธออมยิ้มที่มุมปากและกดไลค์ให้เขา ทันใดนั้นก็มีคนโทรศัพท์เข้ามาพอดี

“หวัดดี เร็น”

“พี่มีนา ผมเรียกพี่แบบนี้ได้ไหม？”

“ได้สิ ได้แน่นอนอยู่แล้ว” มีนาถามออกมาอย่างระมัดระวัง “ช่วงนี้นายสบายดีไหม พ่อแม่ก็สบายดีใช่ไหม？”

เร็นถอนหายใจออกมาแล้วพูดขึ้นว่า： “หลังจากที่พี่สาวของผมจากไปแล้ว บรรยากาศที่บ้านก็อึมครึมไม่มีชีวิตชีวา แม่ผมร้องไห้ตลอดเวลา คุณพ่อที่ปรกติก็เคร่งขรึมอยู่แล้ว ตอนนี้ใบหน้านั้นยิ่งดูไม่ได้เลย”

มีนาพูดขึ้นว่า： “ถ้าอย่างนั้นนายต้องอยู่เป็นเพื่อนพวกเขาบ่อยๆ ห้ามไม่อยู่บ้านเหมือนเมื่อก่อนอีกเด็ดขาด”

“พี่มีนา ผมแก้ไขปรับปรุงตัวตั้งนานแล้ว พี่ยังคิดว่าผมยังทำตัวเหมือนเมื่อก่อนอีกเหรอ อย่าใช้สายตาแบบเก่ามองผมอีก” เร็นกล่าวออกมาอย่างน่าเชื่อถือ

เขาเป็นน้องชายคนเดียวของดาว ตอนนี้ดาวไม่อยู่แล้ว มีนาคิดกับเขาเหมือนน้องแท้ๆ ของตัวเอง ไม่ว่าเขาจะมีปัญหาอะไร เธอก็ยินดีที่จะช่วยเหลืออย่างสุดความสามารถอยู่แล้ว

“พูดเถอะ หาพี่มีธุระอะไรเหรอ？” มีนาไม่พูดไร้สาระกับเขาอีก

เร็นพูดขึ้นว่า： “วันนี้พี่มีเวลามาที่ร้านของพี่สาวผมไหม？พี่สาวของผมไม่อยู่แล้ว ไม่มีคนดูแลเรื่องในร้าน พ่อสั่งให้ผมดูแล หลายวันมานี้ผมอยู่ในร้านทำอะไรไม่ถูก ไม่มีเรื่องไหนที่ทำได้ดีเลย”

“ได้ พี่จะไปเดี๋ยวนี้แหละ นายรวบรวมเอกสารที่ไม่เข้าใจให้เรียบร้อย เดี๋ยวพี่จะช่วยนายดูเอง” มีนาตอบตกลงอย่างง่ายดาย รีบเก็บของแล้วไปที่ร้านแบรนด์เนมของดาวทันที

เมื่อมีนามาถึงร้านของดาว รู้สึกว่าทุกอย่างไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว ก่อนหน้านี้เธอยังดื่มกาแฟกับดาวอยู่ที่ร้านอยู่เลย พูดคุยหยอกล้อกัน คิดไม่ถึง……

“พี่มีนา พี่มาแล้ว” เร็นรีบเข้ามาต้อนรับ

มีนาเดินตามเขาเข้ามาในบริเวณจุดพักผ่อน ถามออกมาว่า： “พี่ดูร้านก็เป็นระบบเรียบร้อยดี ทำไมนายถึงตื่นตระหนกตกใจทำอะไรไม่ถูกหล่ะ？”

เธอเพิ่งพูดจบ เร็นก็ชี้ไปที่กองกล่องกระดาษทั้งกล่องใหญ่และกล่องเล็กที่อยู่ด้านหลังผ้าม่านในบริเวณจุดพักผ่อน แล้วบ่นว่า： “มีสินค้าเข้ามาที่ร้านทุกวัน แต่มันไม่ตรงกับบิลที่สั่งซื้อเลย”

เขาหยิบสมุดบัญชีที่ซ้อนกันหลายเล่มออกมา แล้วพูดขึ้นว่า： “ยังมีพวกนี้อีก เสมือนราวกับเป็นหนังสือสวรรค์ ดูแล้วทำให้ปวดหัว”

มีนาไม่รู้จะพูดยังไงดี พูดได้แค่ว่าเขาหาผิดคนแล้ว เรื่องบัญชีเธอก็เหมือนกันแค่ดูก็รู้สึกปวดหัวแล้ว