บทที่ 457 ท่าทางเหมือนลูกสุนัขน้อย

หลังจากที่ดาวจากไปแล้ว เขาต้องเข้มแข็งขึ้นมาเป็นคนแรก ต้องเป็นคนสร้างความสุขให้พ่อแม่ ให้พวกเขาพ้นทุกข์จากการสูญเสียลูกสาวให้เร็วที่สุด

มีนาพูดกับเร็นว่า： “พวกเราทำงานกันต่อเถอะ เหลืออีกแค่นิดเดียวก็ตรวจสอบหมดแล้ว”

พวกเขาไม่กล้าไปรบกวนเทมป์ที่เดินดูรอบร้านด้วยความโดดเดี่ยวและเศร้าโศก เขาต้องการตามหาร่องรอยและเงาของดาวที่เสียชีวิตไป

หลังจากที่เทมป์เดินดูในร้านแล้วหนึ่งรอบ ก็อุ้มกล่องที่ใส่ชุดแต่งงานไว้เดินออกไปจากร้านอย่างเงียบๆ

มีนาทำเหมือนไม่รู้ไม่เห็น ทำการตรวจสอบใบสั่งซื้อใบสุดท้ายให้เสร็จ จากนั้นนำบันทึกของใบสั่งซื้อสินค้าส่งให้กับเร็นแล้วพูดขึ้นว่า： “ได้แล้ว ตรวจสอบเรียบร้อยแล้ว นายดูตามช่องของการติดต่อลูกค้า แล้วโทรติดต่อลูกค้าแต่ละเจ้า สำหรับใบสั่งซื้อที่ส่งของล่าช้าต้องชดใช้ให้ลูกค้าอย่างสมเหตุสมผลด้วย เข้าใจไหม？”

“ผมรู้แล้ว พรุ่งนี้เปิดร้าน งานคงเยอะน่าดู” เร็นเปิดดูใบสั่งซื้อต่างๆ

“พรุ่งนี้พี่คงไม่มีเวลามาช่วยนายอีก วันนี้นายต้องแจ้งพนักงานก่อน ให้พวกเขาเริ่มมาทำงานพรุ่งนี้ได้” มีนาพูดเสนอแนะกับเขา

เร็นพูดขึ้นว่า： “ไม่น่าเชื่อว่าเปิดร้านแบรนด์เนมจะมีเรื่องจุกจิกมากมายขนาดนี้ พ่อฉันที่ดูแลบริหารทั้งบริษัท แต่ละวันจะมีเรื่องเยอะมากแค่ไหน”

“ผู้บริหารที่เก่ง ไม่จำเป็นต้องลงไปทำทุกเรื่องหรอก แค่ให้บริษัทมีระบบการบริหารจัดการที่ครบถ้วนก็เพียงพอแล้ว”

“พี่มีนา พี่เข้าใจเรื่องการบริหารธุรกิจด้วยเหรอ” เร็นมองไปที่เธอด้วยสายตาที่ชื่นชม

มีนาทนดูไม่ได้กับท่าทางเหมือนลูกหมาน้อยแบบนี้ของเขา จึงพูดขึ้นว่า： “พี่ก็แค่รู้เหตุพลพวกนี้เท่านั้นเอง ยังไม่เคยบริหารบริษัทใหญ่ๆ มาก่อน ถ้านายจะช่วยพ่อแบ่งเบาภาระ ยังมีอีกหลายอย่างที่นายต้องเรียนรู้”

เร็นพูดออกมาอย่างช่วยไม่ได้ว่า： “เมื่อก่อนผมไม่เคยคิดถึงเรื่องพวกนี้มาก่อนเลย คิดแค่ว่าไม่ว่าผมจะเหลวแหลกแค่ไหน ก็ยังมีพี่สาวที่จะสืบทองRA กรุ๊ปต่อ และหากพี่สาวแต่งงานมีสามีที่เก่งกาจ ผมยิ่งไม่ต้องทำอะไรเลย ผมก็แค่ใช้ชีวิตของผมตามแบบฉบับที่ผมอยากเป็น คิดไม่ถึงว่าตอนนี้……”

มีนาฟังที่เขาพูด จู่ๆ ก็ถามขึ้นว่า： “พ่อแม่ของนายไม่เห็นด้วยที่พี่สาวของนายจะแต่งงานกับเทมป์ใช่ไหม？”

เร็นมองไปที่หน้าประตู แน่ใจว่าเทมป์ได้กลับออกไปแล้ว ถึงพูดออกมาว่า： “แน่นอนต้องไม่เห็นด้วยอยู่แล้ว เพราะว่าเมื่อก่อนผมไม่รักดี พ่อแม่ของผมอยากให้พี่สาวสืบทอดกิจการของบริษัท ดังนั้นการแต่งงานของเธอก็ควรเป็นการแต่งงานเพื่อผลประโยชน์ของบริษัท แต่พี่สาวผมเป็นตายยังไงก็ยอม เพราะชอบพี่เขยผมเข้าให้แล้ว”

มีนาพูดขึ้นว่า： “ดังนั้นพ่อแม่ของนายจึงจำเป็นต้องยินยอม”

เร็นส่ายหน้าแล้วพูดขึ้นว่า： “พวกเขาแค่แกล้งยินยอมเท่านั้นเอง ไม่ได้ต้องการให้พี่สาวกับพี่เขยได้แต่งงานกันจริงหรอก ตอนนี้กลายเป็นแบบนี้แล้ว พวกเขาคิดอะไรก็ไม่มีประโยชน์อีกต่อไปแล้ว”

“เดิมทีพวกเขาจะขัดขวางยังไงเหรอ พี่สาวของนายรู้เรื่องนี้ไหม？” มีนาถามออกมา

เร็นพูดขึ้นว่า： “วางแผนไว้ว่าก่อนที่พี่สาวกับพี่เขยผมจะแต่งงานกัน จะให้พี่สาวของผมมีอะไรกันกับคนที่พวกเขาเลือกก่อน จากนั้นค่อยบีบคั้นพี่สาวผมให้เลือกลูกเขยที่พวกเขาอยากได้ ผมได้ยินมาโดยไม่ได้ตั้งใจเหมือนกัน ตอนแรกกะว่าจะบอกพี่สาวอยู่แล้ว ให้เธอเตรียมตัวไว้ล่วงหน้า แล้วหนีตามพี่เขยไปเลย แต่เรื่องบนโลกนี้มันไม่แน่นอนจริงๆ ถ้าพ่อแม่ผมรู้แต่แรกว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ คงจะยินยอมเห็นด้วยกับพี่สาวผมไปตั้งนานแล้ว”

มีนาถอนหายใจออกมา คิดไม่ถึงว่าถึงแม้ดาวจะไม่เกิดเรื่อง การแต่งงานก็จะไม่ราบรื่นเป็นไปตามอย่างที่พวกเขาคาดหวังไว้

“คนที่พ่อแม่ของนายเลือกคือใครเหรอ？”

“ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าคือใคร แต่ก็คงเป็นตระกูลที่คู่ควรกับครอบครัวของเราแน่นอน” เร็นเหมือนมองเรื่องแบบนี้เป็นเรื่องปรกติไปแล้ว

วันนี้เขารู้ซึ้งถึงความลำบากของการเกิดเป็นลูกชายคนเดียวของตระกูลอุตตมสุวิบูลย์แล้ว ชี้ไปที่สมุดบัญชีพวกนั้นแล้วพูดขึ้นว่า： “พี่มีนา ไม่คุยเรื่องพวกนี้แล้ว พี่สอนผมดูสมุดบัญชีพวกนี้หน่อยสิ มีวิธีอะไรที่สามารถดูสมุดบัญชีพวกนี้เสร็จได้ในเวลาอย่างรวดเร็ว เข้าใจต้นทุนในการบริหารและผลกำไร พ่อผมบอกว่าก่อนจะเปิดร้าน ให้ผมจัดระเบียบบัญชีให้เขาดูฉบับหนึ่ง นี่พ่อจงใจกดดันผมชัดๆ”

มีนามองสมุดบัญชีพวกนี้แล้วพูดขึ้นว่า： “พี่ไม่รู้เรื่องเกี่ยวกับบัญชีเลย แต่ว่ามีอยู่คนหนึ่งเก่งเรื่องบัญชีมาก พี่ช่วยนายลองถามเธอดูก็แล้วกัน”

“พี่รีบช่วยผมถามเธอเลย พรุ่งนี้ถ้าไม่สามารถส่งงบการเงินได้ พ่อต้องสั่งปิดร้านแบรนด์เนมนี้แน่ๆ” เขาอยากช่วยพี่สาวบริหารร้านนี้ต่อไปจริงๆ

มีนาจึงต้องขอความช่วยเหลือจากอันดา อันดาบอกซอฟต์แวร์ทางการเงินที่ใช้งานง่ายให้กับพวกเขาหลายตัว ให้พวกเขากรอกตัวเลขในบัญชีเข้าไป งบการเงินก็จะถูกสร้างออกมาโดยอัตโนมัติ