บทที่ 458 ความจริงช่างโหดร้าย

“ตอนนั้นนายเขินอายด้วยเหรอ ชื่อเสียงเป็นที่โด่งดัง และน่าเกรงขามอีกด้วย” มีนาแกล้งเขาอย่างสนุก

เร็นหัวเราะไม่ออก ได้แต่พูดเสียงแข็งออกมาว่า： “ห้ามเอ่ยถึงเรื่องเมื่อก่อนอีก”

“ได้ ได้ พี่ไม่เอ่ยถึงมันอีก” มีนาเลิกหัวเราะเยาะเขาแล้วพูดขึ้นว่า “ในเมื่อไม่ต้องการให้พี่ช่วยแล้ว ถ้าอย่างนั้นพี่กลับก่อนนะ”

เร็นโบกมือให้เธอแล้วพูดขึ้นว่า： “รีบไป รีบไปเถอะ”

เมื่อมีนาเดินมาถึงหน้าประตู พูดจริงจังกับเขาว่า： “ร้านแบรนด์เนม ที่พี่สาวนายทิ้งไว้ต้องบริหารดีๆ นะ ช่วยเธอบรรลุในสิ่งที่เธอยังไม่ได้ทำสำเร็จด้วย”

“ผมรู้ครับ” เร็นพยักหน้าตอบรับอย่างหนักแน่น

หลังจากที่มีนาออกไปแล้ว เรียกรถแท็กซี่บนริมถนนไม่ได้เลย สุดท้ายก็ต้องเรียกรถผ่านแกร็บแท็กซี่

หลังจากเข้าไปนั่งข้างหลังรถที่เรียกผ่านแกร็บแท็กซี่แล้ว ไม่ได้สังเกตุคนขับรถที่อยู่ข้างหน้า เอาแต่ก้มหน้ามองโทรศัพท์

เมื่อรถขับไปได้สักพัก คนขับแท็กซี่ข้างหน้าพูดขึ้นว่า： “มีนาเธอยังมีหน้ากลับมาเมืองcอีกเหรอ ไอ้เลวพลมันอยู่ที่ไหน？”

เมื่อมีนาได้ยินเสียงนี้ รีบเงยหน้าขึ้นอย่างร้อนรน พูดออกมาโดยอัตโนมัติว่า “พี่ พี่เป็นคนขับแกร็บแท็กซี่เหรอ？”

“ใครคือพี่ชายเธอ ฉันไม่เคยมีน้องสาวอย่างเธอ”

เมื่อมีนาขึ้นมาในรถ เจย์จำเธอได้ทันที และไม่ได้ขับรถไปตามเส้นทางที่นัดหมายไว้

หลังจากที่เธอกับมาร์ชกลับมาที่เมืองcอย่างปลอดภัยแล้ว ความจริงเธออยากไปหาเจย์ตลอด เพราะว่าเขาคือญาติคนเดียวของเธอหลงเหลืออยู่

“ขอโทษด้วย ฉันไม่เคยคิดจะทำลายET Groupเลย และก็หวังว่าพี่จะได้สืบทอดET Groupอีกด้วย แต่ฉันไม่สามารถควบคุมการกระทำของพลได้เลย……”

“ไม่ต้องพูดอะไรที่ไม่มีประโยชน์แบบนี้หรอก ฉันขอถามเธอหน่อย พ่อตายยังไงกันแน่？” เจย์เลี่ยงขับรถไปยังถนนที่รถติด ล้วนแต่ขับไปในตรอกซอกซอยเล็กๆ

ช่วงนี้เขาไม่มีอะไรเลย ใช้ชีวิตเหมือนตายทั้งเป็น เขาต้องการรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับปริญ ทำไมถึงถูกตำรวจวิสามัญตายเพราะคิดว่าเป็นโจร

หลังจากที่ไม่มีพ่อแม่ ไม่มีญาติ และไม่มีET Groupแล้ว เขาสัมผัสได้ถึงน้ำใจมนุษย์ที่มีให้ต่อกัน ได้แต่พึ่งพารถที่ยืมมาจากเพื่อนเอามาขับแกร็บเพื่อดำรงชีวิต

ความจริงมันช่างโหดร้ายนะ มีนาถามขึ้นว่า： “พี่อยากรู้จริงๆ เหรอ？”

“พลเป็นคนทำให้ตายใช่ไหม หรือพวกเธอสองคนร่วมมือกัน？” เจย์หันหน้าไปมองเธอด้วยสายตาที่เกลียดชัง

มีนามองไปนอกถนน ถึงรู้ว่าเส้นทางที่เขาขับไม่ถูกต้อง อยากเปิดประตูรถออก ปรากฏว่าเขาล๊อกประตูรถแล้ว

“พี่เจย์พี่จะพาฉันไปไหน？นี่ไม่ใช่ทางที่ฉันเขียนบนแกร็บหนิ่！”

“ฉันจะให้เธอคุกเข่าขอขมารับผิดกับพ่อ ให้พลชดใช้ด้วยชีวิต！” ในขณะที่พูดเขาได้ขับรถออกมาจากซอย แล้วขับไปบนถนนใหญ่เส้นหนึ่งที่ไม่ค่อยมีคนและรถขับผ่าน

มีนารู้จักถนนเส้นนี้ นี่เป็นทางไปคฤหาสน์ของตระกูลจรัลพรไพศาล เขาจะพาเธอกลับตระกูลจรัลพรไพศาลเหรอ？

แต่เท่าที่เธอรู้บ้านของตระกูลจรัลพรไพศาลถูกศาลยึดแล้วไม่ใช่หรือ?

มีนาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอย่างร้อนรน แล้วพูดขึ้นว่า： “ทางที่ดีพี่ควรหยุดรถแล้วปล่อยฉันลงไป ไม่อย่างนั้นฉันจะแจ้งตำรวจ！”

“เธอแจ้งสิ เพราะว่าตอนนี้ฉันไม่เหลืออะไรแล้ว！ถ้าเธอกล้าแจ้งตำรวจ ฉันจะขับรถไปชนภูเขา ก็แค่ตายพร้อมกันเท่านั้นเอง！”

เมื่อก่อนคฤหาสน์ของตระกูลจรัลพรไพศาลอยู่ในพื้นที่ของคนมีเงินและสภาพแวดล้อมที่สวยงาม ผู้คนที่นี่สร้างบ้านตามแนวเนินเขาที่สวยงาม

เมื่อเขาพูดจบก็เหยียบคันเร่ง ทำให้รถขับออกไปอย่างรวดเร็ว มีนามองไปที่หน้าปัดด้านหน้า ความเร็วพุ่งขึ้นไปถึงหนึ่งร้อยแล้ว

เมื่อเห็นอารมณ์ของเจย์เริ่มควบคุมไม่ได้แล้ว เธอจึงไม่กล้ายั่วยุเขาอีก วางโทรศัพท์ไว้ข้างๆ แล้วพูดขึ้นว่า： “ใจเย็นๆ ฉันไม่โทรแจ้งตำรวจหรอก และฉันก็จะไม่ติดต่อใครทั้งนั้น ฉันจะบอกความจริงทุกอย่างให้พี่เอง！”

ก่อนที่มีนาจะวางโทรศัพท์ลงนั้นได้กดเข้าไปหน้าจอที่คุยกับมาร์ชไว้ จากนั้นแชร์ตำแหน่งที่อยู่ไปให้เขาอย่างรวดเร็ว