บทที่ 464 ฉันมีความสุขจริงๆ

มาร์ชพลิกตัวนอนหงายแล้วลืมตาขึ้น ยิ้มที่มุมปาก แล้วลูบไปที่ใบหน้าของตัวเอง เฮ้อ ภรรยาของเขายิ่งอยู่ยิ่งร้ายกาจแล้วจริงๆ

“ก็ได้ ตื่นนอน！” เขาลุกขึ้นนั่งตัวตรง ตอนนี้ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าการได้อยู่กับลูกและภรรยาอีกแล้ว

หลังจากกินอาหารเช้าเสร็จ พวกเขาทั้งสามคนครอบครัวพูดคุยหยอกล้อกันขับรถออกจากบ้าน

ผ่านไปครึ่งปี พวกเขาได้กลับมาที่สวนสนุกที่NX Groupเป็นผู้ลงทุนอีกครั้ง และได้เปิดกิจการอย่างเป็นทางการแล้ว

ของเล่นยอดนิยมล้วนต่อแถวกันยาวเหยียด มีนามองดูสถานการณ์นี้แล้ว ของเล่นที่อยากเล่นยังน้อยต้องต่อแถวหนึ่งถึงสองชั่วโมง

อธิจ้องมองตาละห้อยไปที่มิกกี้เมาส์ที่ไม่สามารถเล่นได้ แล้วพูดกับมาร์ชว่า： “คุณพ่อ พ่อทำให้คนเหล่านี้หายสาบสูญไปได้ไหม ให้ที่นี่เหลือเพียงแค่เราสามคนเหมือนครั้งที่แล้วได้ไหม”

มีนายิ้มแล้วพูดขึ้นว่า： “คุณมาร์ชรีบเปลี่ยนสิคะ ลูกชายของคุณกำลังรอคุณเล่นมายากลอยู่นะ”

มาร์ชขี่หลังเสือแล้วลงยาก อุ้มอธิขึ้นมาแล้วพูดขึ้นว่า： “หลับตาลงสิ”

“คุณพ่อเก่งจังเลย！” อธิหลับตาลงอย่างตื่นเต้น

มีนาชี้ไปที่เขา ใช้รูปปากพูด： “คุณจะใช้สิทธิพิเศษจริงเหรอ นักท่องเที่ยวเขาซื้อตั๋วเข้ามานะ”

มาร์ชส่งสายตาให้เธอ แล้วอุ้มน้องอธิเข้าไปในเขตสวนสนุกสำหรับเด็กโดยเฉพาะ

มีนารีบตามเขาไป เห็นเขาไปในเขตสำหรับเด็ก และวางอธิลงในสระลูกบอลที่มีสีสันหลากหลาย

เขาพูดว่า： “ลืมตาได้แล้ว”

ใบหน้าของอธิเต็มไปด้วยความหวังแล้วลืมตาขึ้น จากนั้นหันมองไปรอบๆ แล้วพูดขึ้นว่า： “ทำไมคุณพ่อพาผมมาที่นี่ ข้างนอกคนก็ยังเยอะอยู่เหมือนเดิม”

“ที่นี่คนไม่เยอะ” มาร์ชปลอบใจเขาแล้วพูดออกมา “ลูกดูสิลูกบอลที่สีสันหลากหลายในสระนี้สนุกมากแค่ไหนและยังมีสไลเดอร์อีก รีบขึ้นไปข้างบนแล้วสไลด์ลงมาเลย”

อธิหยิบลูกบอลแล้วโยนใส่เขา พูดอย่างผิดหวังขึ้นมาว่า： “คุณพ่อหลอกผม สวนสนุกนี้เป็นของคุณพ่อ ทำไมจะให้ผมเล่นคนเดียวไม่ได้？”

มาร์ชรับลูกบอลที่เขาโยนมาเอาไว้ แล้วโยนไปที่เขาอีก “สวนสนุกนี้สร้างขึ้นมาเพื่อให้ทุกคนเล่น ห้ามไม่พูดเหตุผลเด็ดขาด”

อธิหยิบลูกบอลขึ้นอีกหลายลูกแล้วโยนไปเรื่อยด้วยความโกรธ “ผมจะเอาสวนสนุกที่มีแค่พวกเราสามคน ผมจะเอา！”

“เด็กตามใจไม่ได้จริงๆ เมื่อก่อนเด็กคนนี้เป็นเด็กดีมาก แต่ตอนนี้เริ่มเกเรแล้ว” มาร์ชบังลูกบอลที่บินมาอีกหลายๆ ลูกไว้ แต่ก็ไม่สามารถบังไว้ได้ทั้งหมด มีลูกหนึ่งกระแทกใส่จมูกเขาอย่างจัง

ลูกบอลหลากสีแบบนี้ถึงแม้เวลากระแทกโดนคนจะไม่เจ็บ แต่มีนาที่อยู่ข้างๆ ยิ้มออกมาตลอดเหมือนกำลังดูหนัง แถมไม่ช่วยเขาอีกด้วย จึงบ่นขึ้นมาว่า： “คุณที่เป็นแม่ก็ไม่รู้จักสั่งสอนลูกตัวเอง มัวแต่หัวเราะอยู่นั่นแหละ”

มีนาเท้าสะเอวถลึงตาใส่เขาแล้วพูดขึ้นว่า： “คุณที่เป็นพ่อก็อยู่ทั้งคน ยังต้องให้ฉันสั่งสอนด้วยเหรอ เด็กผู้ชายก็ต้องให้คนเป็นพ่อสั่งสอนสิ”

ไม่สามารถทำให้ทั้งภรรยาและลูกขุ่นเคืองได้ มาร์ชมีเหรอจะกล้าทำให้มีนาโมโห จึงรีบพูดขึ้นว่า： “ได้ ได้ คุณภรรยาคุณรีบพักผ่อนเถอะ ส่วนลูกเดี๋ยวผมจัดการเอง”

พูดจบเขาก็พับแขนเสื้อตัวเอง ตัวโตสูงใหญ่เดินเข้าไปในสระลูกบอล จากนั้นหยิบลูกบอลวิ่งไล่ตีอธิขึ้นมา

อธิเห็นท่าทีไม่ดี วิ่งหลบไปมาในสระลูกบอล สองพ่อลูกเล่นกันอย่างสนุกบ้าคลั่ง

มีนาหัวเราะเสียงดังแล้วมองไปบริเวณรอบๆ ไม่รู้เหมือนกันว่าพนักงานในสวนสนุกแห่งนี้จะรู้จักทานประธานมาร์ชคนนี้ไหม？

ปรกติประธานใหญ่ที่เคร่งขรึมคนนั้น ตอนนี้กลับเหมือนเด็กโตคนหนึ่ง ถ้าให้คนเห็นคงต้องตกใจมากแน่ๆ

มีนารู้สึกตลกจากนั้นหาที่นั่งลงไป หลังจากที่มองดูมาร์ชกับอธิเล่นกับในสระลูกบอลไปแล้วสักพัก ถูกพ่อแม่และเด็กที่มาทีหลังเริ่มรังเกียจขึ้นมา

มีพ่อแม่หลายคนเริ่มนินทาเขาขึ้นมา บางคนพูดว่า： “เป็นถึงผู้ใหญ่ทำไมถึงเข้าไปเล่นในสระลูกบอลของเด็กด้วย？”

“คงเล่นเป็นเพื่อนเด็กมั้ง”

“ตอนนี้ยังมีพ่อแบบนี้อีกเหรอถือว่าหาได้ยากจริงๆ”