บทที่ 465 บ้าคลั่งไร้มนุษยธรรม

ตามแผนการที่วางไว้ เช้าวันรุ่งขึ้น พวกเขาพูดสั่งงานกับป้าโบว์ไว้ และบอกว่าคืนนี้จะไม่กลับบ้าน

ป้าโบว์นึกว่าพวกเขาอยู่ในช่วงคลั่งรัก นึกว่าพวกเขาจะออกไปเที่ยวกันส่วนตัวสองคน

พวกเขาทั้งสองใส่ชุดกีฬาสีเข้มที่ทำให้ตัวเองดูไม่โดดเด่น สวมหมวกแก๊ป แล้วขับรถไปที่บ้านชนบทของคุณกิ่ง

พวกเขาขับด้วยความเร็วปรกติตลอดทาง ระหว่างทางยังหยุดพักผ่อนกินอาหารที่จุดบริการทางด่วน และมาถึงที่ชุมชนในเวลาดึกแล้ว

หลังจากที่เข้ามาถึงชุมชนแล้วมาร์ชปิดไฟรถ แล้วจอดรถไว้ตรงทางเข้าหมู่บ้าน

หลังจากที่ลงมาจากรถแล้ว มาร์ชพูดเตือนมีนาขึ้นมาว่า： “หนาวไหม เดินตามผมอย่างใกล้ชิดนะ”

ตอนกลางคืนลมหนาวพัดโชยมาตลอด มีนาดึงซิปเสื้อผ้าของเธอขึ้น มองดูรอบๆ อย่างระวังแล้วพูดขึ้นว่า： “ไม่หนาว พวกเราทำแบบนี้คนในชุมชนคงไม่เห็นหรอกใช่ไหม？”

“ถ้าเห็นพวกเราก็บอกว่าเป็นญาติของคุณกิ่งก็พอ คนอื่นเห็นพวกเรามีกุญแจเปิดบ้าน เขาไม่สงสัยกันหรอก” มาร์ชกอดเธอไว้แล้วเดินเข้าในชุมชน

มีนาเคยมาที่นี่แล้ว ดังนั้นจึงรู้ตำแหน่งบ้านดี แล้วชี้ไปตรงตำแหน่งที่ตั้ง พวกเขาเดินตรงไปที่บ้านหลังนั้นกัน

โชคดีที่คนในชุมชนเมื่อถึงกลางดึกปิดประตูบ้านกันทุกครัวเรือน ระหว่างทางไม่เจอใครเลย มีเพียงสุนัขในชุมชนเท่านั้นที่เห่าไม่ยอมหยุด

มาร์ชใช้กุญแจเปิดประตูบ้านอย่างเปิดเผย และเข้าไปในบ้านได้อย่างราบรื่น

มีนาถือไฟฉายส่องดูบริเวณรอบๆ นี่คือสถานที่ที่ดาวเคยมาก่อนจะเกิดอุบัติเหตุนั่นเอง หวังว่าจะได้เจอเบาะแสอะไรที่นี่ จะได้รู้ความจริงว่าเกิดอะไรขึ้นกับดาวกันแน่

เธอกำลังจะยื่นมือไปจับของในห้อง แต่ถูกมาร์ชรีบห้ามไว้ หยิบถุงมือสีขาวที่เตรียมไว้ก่อนออกมา แล้วพูดขึ้นว่า： “ใส่ซะ เดี๋ยวจะได้ไม่ต้องทิ้งหลักฐานไว้เพื่อให้โรซี่เอาผิดเราได้”

มีนาพยักหน้า แล้วสวมใส่ถุงมือเข้าไป ภายในห้องสิ่งที่สะดุดตาที่สุดก็คือเตียงนอนเด็กว่างเปล่าที่วางอยู่ และมีของใช้เด็กอีกมากมายที่วางไว้ข้างๆ

เธอเปิดดูของใช้เด็กที่ทิ้งไว้พวกนั้น พูดเสียเบาขึ้นว่า： “เด็กคนนี้น่าจะโตประมาณหกเจ็ดเดือนแล้ว โรซี่คิดจะทิ้งก็ทิ้งเลย ตอนนี้ไม่รู้เอาเด็กไปไว้ที่ไหน？”

“จะไปไว้ที่ไหนได้หล่ะ ถ้าไม่ใช่ให้คนอื่นก็คงส่งไปที่บ้านสวัสดิการแหละ” มาร์ชไม่ได้ไปสนใจของใช้เด็กพวกนั้น แต่กำลังค้นหาจุดน่าสงสัยของบ้านหลังนี้อยู่

ถ้าการตายของดาวเกี่ยวข้องกับโรซี่ แสดงว่าที่นี่ต้องมีหลักฐานแน่นอน

เมื่อมีนาได้ยินแบบนี้รู้สึกปวดใจขึ้นมาเล็กน้อย คิดว่าตอนเธอเกิดมาก็น่าจะถูกปริญสองสามีภรรยารังเกียจ จึงถูกส่งตัวไปที่สถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้า

ตอนนี้มาคิดดูแล้วตอนนั้นที่ปริญสองสามีภรรยาอธิบายกับเธอว่าอุ้มเด็กผิด ก็คงเป็นเรื่องที่แต่งขึ้นมาทั้งนั้น

เพราะว่าในเวลานั้นน้ำได้ไปคลอดลูกในโรงพยาบาลใหญ่แห่งหนึ่งเรื่องใหญ่ขนาดนี้ ตอนออกจากโรงพยาบาลจะให้ออกมามือเปล่าก็คงไม่ได้ จึงอุ้มครีมมาแทนที่เธอ

เลี้ยงเด็กที่ไม่ใช่ของตัวเอง ดีกว่าไปเลี้ยงเด็กที่สร้างความอับอายให้พวกเขาอีก

เธอคาดเดาเหตุการณ์อย่างเข้าอกเข้าใจ ส่วนพ่อแม่ของครีมนั้นยินยอมขายลูกตัวเอง หรือถูกบังคับกันแน่

ในโลกนี้มีคนบางกลุ่มไม่เหมาะที่จะมีลูกหรือเป็นพ่อแม่！

“มีนา มีนา！คุณมัวแต่เหม่อลอยอะไรอยู่ ดูพื้นที่ห่างจากประตูนั่นหน่อยสิ สะอาดกว่าพื้นบริเวณจุดอื่น เหมือนมีคนทำความสะอาดแล้วหลายรอบ”

มีนารู้สึกว่าลูกของโรซี่มีโชคชะตาเดียวกับเธอ เป็นเด็กที่ไม่ควรเกิดมาบนโลกนี้

เมื่อเธอดึงสติกลับมาได้อีกครั้ง มองไปบริเวณที่มาร์ชชี้ “ใช่ ทำไมเวลาทำความสะอาดถึงทำแค่บริเวณนี้ ส่วนบริเวณอื่นไม่ทำหล่ะ？”