บทที่ 466 จะอยู่เคียงข้างคุณตลอดไป

“พวกเรากลับเมืองCกันก่อน ค่อยหาทางออกกัน ถ้าหากทำให้โรซี่ยอมรับเองว่าเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับเธอก็ดีเลย”

มาร์ชก็พูดไปตามนั้น แต่นานาฟังแล้วก็จริงจัง ไม่สนใจว่าจะให้ทางตำรวจสรุปการตายของดาวใหม่ได้หรือไม่ เธอจะหาวิธีให้โรซี่ยอมรับเรื่องที่เกิดในคืนนั้นเอง เพื่อทวงความยุติธรรมให้กับดาว

ตอนที่พวกเขาออกจากหมู่บ้านนั้น ก็ดึกและเงียบมากแล้ว

ระหว่างทาง มาร์ชดับไฟรถ ขับอย่างช้า ๆ มาระยะหนึ่ง เมื่อขึ้นทางด่วนถึงเปิดไฟหน้ารถ

เขาสังเกตเห็นนานาที่เงียบมาตลอดทาง พิงกับเบาะนั่งหลับอยู้ด้านข้างคนขับแล้ว

ช่วงนี้นานาเสียใจมากสำหรับการตายของดาว แล้วก็วิ่งตามสืบหาหลักฐาน ทำให้เขารู้สึกสงสารมาก

ตอนนี้โรซี่นางผู้หญิงบ้าคนนี้อะไรก็ทำลงไปได้ เขาหวังว่านานาจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้อีก ให้เขาเป็นคนจัดการเรื่องทั้งหมดนี้

ถ้าหากโรซี่เป็นคนทำร้ายดาวจริง เขาจะเอาผู้หญิงคนนี้เข้าคุกให้ได้

นานานอนจนสะลึมสะลือตื่นมาทันทีก็ลืมตาขึ้น ถึงรู้ว่าตัวเองยังอยู่ในรถของมาร์ช เสื้อคลุมของมาร์ชก็คลุมอยู่บนตัวเธอ

มาร์ชก็นั่งมองเธออยู่ที่นั่งของคนขับ “ถ้าง่วงก็นอนต่อนะ ผมจอดรถไว้ที่พักระหว่างทาง”

นานาขยี้ตา แล้วตื่นขึ้น มองออกไปนอกรถว่า: “พวกเราไม่ต้องรีบกลับเมืองCเหรอ หรือฉันมาขับรถ ให้คุณได้นอนสักพัก”

“เราไม่รีบ พวกเรานอนพักกันในรถก่อน รถให้ฟ้าสว่างค่อยเดินทางกันต่อ” พูดแล้วมาร์ชก็ยื่นแขนมาโอบเธอเข้าอ้อมกอดแล้วเขาก็พิงเธอไว้

เธอพยายามยึดไหล่ให้ตรง เพื่อให้มาร์ชได้พิง พูดว่า: “คุณก็เหนื่อยแล้ว ก็เพราะฉันต้องการจะสืบการตายของดาว ต้องลากคุณมาลำบากด้วยเลย”

“ผมเคยพูดไว้แล้วเรื่องของคุณก็คือเรื่องของผม หลังจากนี้คนที่ไม่ควรยุ่งเรื่องนี้คือคุณ เมื่อก่อนโรซี่เป็นคนโผงผางไม่ใช้สมอง แต่ตอนนี้เหมือนสมองใช้งานได้ดี ยิ่งอยู่ยิ่งโหดเหี้ยม กลัวแต่ว่าเธอจะเป็นภัยต่อคุณ” มาร์ชพูดอย่างเหนื่อย ๆ

“ฉันไม่ยอมให้ดาวตายฟรีหรอก ฉันก็ไม่ใช่ฉันคนเดิม” นานารู้ว่าถ้าเผชิญหน้ากับโรซี่ในตอนนี้มันไม่ง่ายแล้ว แต่เธอก็ไม่กลัว

มาร์ชใช้แรงบีบติ่งหูเธอ พูดว่า: “มีนา นี่คุณได้ยินสิ่งที่ผมพูดไหม”

หูของนานาโดนเขาบีบจนเจ็บ “โอ๊ย รู้แล้วค่ะ ถ้าเรื่องนี้มีอะไรคืบหน้าคุณต้องบอกฉันนะคะ”

เขาตอบ อืม ด้วยเสียงเบาและต่ำ

“ฉันอยากนำเบาะแสที่พวกเราเจอในคืนนี้บอกกับเซทท์เป็นการส่วนตัว คุณว่าไง” นานาพูดจบไม่ได้ยินเสียงตอบจากเขา และรู้สึกน้ำหนักที่เขาพิงเธอหนักขึ้นเรื่อย ๆ

นานาเอียงหัวมาดูเห็นเขานอนหลับแล้ว รู้สึกสงสาร เขาคงเหนื่อยมากเลย

หลังจากที่เขาหายดีแล้ว มีหลายเดือนที่เขาไม่เข้าไปดูแลบริษัทเลย เมื่อกลับไปทำงานก็เจองานกองเท่าภูเขาที่รอให้เขาจัดการ แล้วยังจะอยู่เป็นเพื่อนเธอกับลูก เพราะเขาไม่ไว้ใจเธอ

ความจริงแล้วเขาไม่จำเป็นต้องห่วงเธอมาก ที่เมื่อก่อนโดนพลตามรำควาญและควบคุมไว้ เป็นเพราะมิตรภาพในวัยเด็กของพวกเขามันอบอุ่นและสวยงาม สุดท้ายแล้วมนุษย์ก็เป็นสัตว์ที่มีความรู้สึก

เธอในวันนี้จะไม่ยอมให้คนหลอกลวงที่สวมหน้ากากมาหลอกได้ มีเรื่องอะไรก็สามารถเคียงบ่าเคียงไหล่เผชิญหน้าพร้อมกับเขา ไม่จำเป็นที่จะให้เขาบังอยู่ด้านหน้าเธอ

เธอไม่กล้าขยับ ให้เขาพิงเธอไว้นอนดีๆสักพัก

นานาจ้องมองเขาที่หลับสนิทอย่างหลงใหล ใบหน้าคมสันได้รูปเหมือนแกะสลักออกมาอย่างตั้งใจ แม้ว่าจะฝ่าฟันอุปสรรคกันมามากมาย ฟ้าก็ได้ให้ความเป็นธรรมกับเธอ ได้มอบสามีที่ดีอย่างนี้ให้เธอ ให้เธอได้มีที่พักพิง

เธอจับมือเขาไว้อย่างเบามือ เขาที่กำลังฝันอยู่ก็ขมวดคิ้วแล้วร้องดังขึ้นมาว่า “นานา นานา อย่าไป อย่าไป.....”