บทที่ 468 แผลเล็กเจ็บเล็กน้อย

“เธอก็เช่นกัน” ในใจลึกๆอันดาก็รู้สึกสงสารสิ่งที่โซฟีเจอมา แต่ดูแล้วตอนนี้เธอก็ดีขึ้นแล้ว หัวเราะสดใสร่าเริงและดูคึกคัก

ทางมาร์ชกวักมือเรียกนานา ให้เธอไปหา

นานาแตะอันดาเบาๆว่า:”พวกเธอคุยกันก่อนน่ะ ขอไปดูทางโน้นก่อน”

“รีบไป รีบไป พวกเราจะไม่รั้งเธอไว้หรอก ไม่งั้นเดี๋ยวคุณมาร์ชของเธอจะไม่พอใจได้” อันดาพูดพร้อมผลักเธอออกไป

นานาโดนเธอแซวจนรู้สึกเขิน เดินตรงไปทางที่มาร์ชอยู่

“โซฟี ต่างหูเธอสวยจัง ซื้อที่ไหนเหรอ เก๋ดีน้อ” อันดาตีสนิทกับโซฟีทันที เธอไม่รู้จักกับแขกของนานาที่เมือง C และเพื่อนในวงการแฟชั่นก็ไม่ค่อยรู้จัก พอดีได้พูดคุยกับโซฟี

โซฟีจับต่างหูไว้แล้วพูดว่า: “จริงเหรอ ได้มาจากร้านเล็กๆตอนเดินช้อปปิ้ง ตอนแรกก็รู้สึกว่าแบบมันเก๋ดี”

“พวกเธอทำเกี่ยวกับออกแบบ นี่เลือกของเก่ง คราวหน้าไปชอปปิ้งเป็นเพื่อนฉันได้ไหม”

โซฟีพูดอย่างว่า: “ได้สิ ปรกตินอกจากงาน ฉันก็ไม่มีอะไรทำ.......”

เธอกำลังพูดอยู่ ก็มีชายคนหนึ่งเดินผ่านพวกเธอ แล้วไปโดนแขนเธออย่างไม่ตั้งใจ

เธอก็เหมือนโดนไฟช็อตทันใดนั้น ก็สั่นไปทั้งตัวตะโกนเสียงดังว่า: “อย่าแตะต้องฉัน”

“ขอโทษครับ ขอโทษ” ชายคนนั้นขอโทษอย่างมีมารยาท “คุณเป็นอะไรมากไหม ผมคงไม่ได้ชนคุณเจ็บใช่ไหม”

“ไม่เป็นไรค่ะ” โซฟีไม่กล้าสบตาเขา ก้มหน้าเริ่มแกะกระดุมเสื้อตัวเอง ก้มหน้าพูดว่า: “แค่คุณไม่ทำร้ายฉัน ให้ฉันทำอะไรก็ได้....”

อันดาเห็นท่าทางของอันดาไม่ปรกติ ขวางอยู่หน้าเธอแล้วพูดกับชายคนนั้นว่า: “เธอไม่เป็นอะไร คุณไปได้แล้วค่ะ”

ชายคนนั้นรู้สึกเสียหน้าเล็กน้อย แต่ก็รีบเดินไปอีกฝั่งหนึ่ง

อันดารีบหันไปจับมือโซฟีไว้ พูดว่า: “ฉันพาเธอพักที่ห้องทำงานก่อน เธอไม่สบายใช่ไหม”

ทันใดโซฟีก็ใช้แรงผลักอันดาออก “อย่าขังฉันไว้ข้างในนะ ที่ไหนฉันก็ไม่ไป”

อันดาไม่ทันระวัง ถอยหลังไปสองถ้าว เกือบล้มไปทางด้านหลัง พอดีที่เซทท์มองมาทางเธอ มือไวพยุงเธอไว้ทัน

“เกิดอะไรขึ้น เมื่อกี้เห็นพวกคุณยังคุยกันอยู่ ทำไมอยู่ดีๆเธอก็ผลักคุณล่ะ” เซทท์ถาม

อันดาเห็นอาการของโซฟียิ่งอยู่ยิ่งน่าตกใจ เคยได้ยินนานาเล่าว่าโซฟีเคยเป็นโรคประสาท ไม่ใส่ใจอะไรมาก พูดกับเซทท์ว่า: “ฉันไม่เป็นอะไร แต่โซฟีสิ กลัวเธอจะควบคุมอารมณ์ไม่อยู่”

เซทท์พึ่งรู้ตอนนี้ว่าผู้หญิงที่อันดาคุยด้วยเมื่อกี้ ก็คือคนที่เคยช่วยนานาที่ปารีส อยากจะเข้าไปปลอบเธอ

อันดาดึงเซทท์ไว้ว่า: “คุณอย่าเข้าไป เธอคงกลัวที่จะเข้าใกล้ผู้ชาย”

โซฟีใช้ทั้งมือสองข้างดึงผมตัวเองไว้ มองไปจานที่ผลไม้เห็นมีส้อมวางอยู่ รีบหยิบส้อมขึ้นมา แทงเข้าไปที่แขนตัวเองแล้วดึงออกมา แล้วกลับไม่รู้สึกเจ็บ

รอบข้างมีคนเห็นแล้วตกใจร้องเสียงดัง เลยดึงความสนใจของทุกคนมาทางนี้

เห็นเธอกำลังจะแทงแขนของตัวเองอีก นานาเป็นคนแรกที่พุงออกเข้าไป อยากจะแย่งส้อมในมือเธอออก “โซฟี เธอเป็นอะไรไป ตั้งสติหน่อย รีบวางส้อมลง อย่าทำร้ายตัวเอง”

“ฉันบอกแล้วไงอะไรก็ยอมทำ พวกคุณทำไมยังต้องทำร้ายฉันอีก” โซฟีกับนานากำลังแย่งส้อมกันอยู่ ก็กรีดร้องอย่างบ้าคลั่งขึ้นมา