บทที่ 469 อย่าเร่งร้อนขนาดนั้น

เร็นพูดอย่างไม่เต็มใจว่า: “คุณมาร์ช แต่ผมก็รีบมาแล้ว......”

“เร็น คืนนี้นานายังมีธุระ แกก็ไม่ต้องไปรวมแจมด้วยแล้ว” เทมป์ดึงแขนเขาไว้พูดว่า: “ของขวัญของแกคราวหน้าค่อยมอบให้ก็ได้”

เร็นสงสัย งานเปิดบริษัทดีๆมันเกิดอะไรขึ้นนเหรอ เหมือนมาร์ชกับเทมป์มีความลับต่อเขา

เขารู้ถามไปก็ไม่มีคำตอบ ก็ต้องออกไปพร้อมพวกเขา ที่ทำงานของนานาอยู่ตรงนี้ ถ้าจะมาก็มาได้ทุกเมื่อ

ตอนมาร์ชนั่งเข้าไปในรถขของเทมป์ โดนแผลบนไหล่อย่างไม่ระวัง ขวมดคิ้วขึ้นถามว่า: “โซฟีอยู่ที่บริษัทเป็นอย่างไงมั้ง เคยเกิดอาการรุนแรงอย่างนี้ไหม”

เทมป์คิด ๆแล้วพูดว่า: “ปรกติผมเห็นเธอทำงานก็ปรกติดีนะ ก็แค่ไม่ค่อยสุงสิงกับเพื่อนร่วมงานคนอื่น โดยเฉพาะเพื่อนร่วมงานชาย เหมือนเห็นเพื่อนร่วมงานชายก็จะเกร็งๆ”

“แต่วันนี้เธอมาพร้อมคุณนี่ เธอไม่กลัวคุณเหรอ” มาร์ชถามอีก

เทมป์ไม่ค่อยใส่ใจพูดว่า: “ก็โอเคนะ ตอนอยู่ที่บริษัทถ้ามีอะไรไม่เข้าใจก็มาถามผม คงเป็นเพราะนานาเคยพูดกับเธอ มีเรื่องอะไรก็มาหาผม”

มาร์ชไม่พูดอะไรอีก คิดอย่างเงียบๆ การประเมินสภาวะอารมณ์ของโซฟีปรกติแล้วเหรอ ดูแล้วคงต้องให้เธอรักษาที่โรงพยาบาทประสาทเมือง Cอีกครั้ง

……

นานาฝากแขกรับเชิญไว้กับมาร์ช ก็มาถึงที่ห้องทำงาน เห็นอันดา กอดโซฟีไว้กำลังปลอบเธอ

โซฟีสงบลงแล้ว สีหน้าที่ดูเสียใจและรู้สึกผิด

เซทท์ยืนอยู่ข้างๆ เว้นระยะไว้กับพวกเธอ ไม่ค่อยเข้าใกล้

เมื่อโซฟีเห็นนานา สีหน้ารู้สึกผิดว่า: “นานา ฉันไม่รู้ว่าเมื่อกี้เป็นอะไรไป ฉันทำงานเปิดบริษัทเธอพังใช่ไหม”

“ไม่เป็นไร มีแต่คนรู้จักและเพื่อนๆ พวกเขาไม่ใส่ใจหรอก” นานานั่งข้างเธอ จับแขนของเธอที่โดนส้อมแทงขึ้นมา อยากจะดึงแขนเสื้อเธอขึ้นมา ว่า: “เลือดยังไหลไหม ให้ฉันดูหน่อย ไปหาหมอกันนะ”

โซฟีรีบกดแขนเสื้อไว้พูดว่า: “ไม่ต้อง เลือดไม่ไหลแล้ว มันหยุดไปนานแล้ว เดี๋ยวฉันกลับไปทำแผลเองก็ได้แล้ว”

“ได้ยังไง เธอไม่เจ็บเหรอ” นานาพูดแล้วก็จะพับแขนเสื้อเธอขึ้น ดูสภาพแผลบนแขนเธอ

โซฟียืนยันว่า: “ไม่เจ็บ ไม่เป็นอะไรจริงๆ ฉัน ฉันกลับก่อนดีกว่า จะได้ไม่รบกวนการเปิดงานของเธอ”

“ก็ให้พวกเราดูแผลของเธอก่อน” อันดาก็เป็นห่วงเธอ ช่วยนานาจับแขนเธอไว้ พับแขนเสื้อของเธอขึ้นถามว่า: “ที่บริษัทเธอมีกล่องยาไหม พวกเราต้องช่วยเธอฆ่าเชื้อก่อน”

เธอยังพูดไม่ทันจบ ก็สังเกตเห็นแขนของโซฟีไม่ได้มีแค่แผลที่โดนส้อมแทงตะกี้ ยังมีรอยแผลเก่าที่หายแล้ว

แม้ว่าจะเป็นแผลเก่าที่หายแล้ว แต่สีแผลที่มีทั้งเข้มและอ่อนไม่เสมอ เหมือนแผลที่เกิดจากมีดเล็กหรือใบมีด น่ากลัวมาก

นานาและเซทท์ก็เห็นแล้ว ถึงกลับสูดหายใจเข้า

นานากุมแขนของโซฟีไว้ พูดเสียงสั่นว่า: “โซฟี ทำไมต้องทำร้ายตัวเอง เธอ เธอไม่ใช่หายดีแล้วเหรอ”

โซฟีรีบเอาแขนเสื้อปิดแผลเป็นเหล่านั้นไว้ โผล่กอดนานาไว้ ร้องไห้ว่า: “ฉันยังนึกถึงเรื่องเมื่อก่อนบ่อยๆทำให้อดไม่ได้ที่จะกรีดตัวเอง หลังจากนั้นใจฉันก็จะรู้สึกดีขึ้น ฉันไม่อยาก ไม่อยากเป็นอย่างนี้.......”

อันดาอยู่ข้างๆรู้สึกทรมานจนหายใจไม่ออก

“ผมไปซื้อยากับไม้สำลี” เซทท์ก็ทนดูไม่ได้เดินออกไปจากห้องทำงาน

อันดาลุกขึ้นพูดกับนานาว่า: “เธอพูดกับหล่อนดีๆ ฉันไปซื้อยาเป็นเพื่อนเซทท์” พูดแล้วก็รีบตามเซทท์ไป

เมื่อถึงลิฟท์ เซทท์พิงผนังด้านในพูดว่า: “พลมันทำกับผู้หญิงดี ๆ คนหนึ่งจนกลายเป็นแบบนี้ ต้องโทษฉันที่ไม่รู้ว่าพลมันมีปัญหาเร็วกว่านี้ จะไม่เป็นพ่อสื่อให้เขากับพี่นานา ก็จะไม่เกิดเรื่องอย่างวันนี้”