บทที่ 470 เป็นพ่อลูกอ่อนเต็มที่

“ได้ค่ะ ฉันรู้แล้ว พรุ่งนี้ฉันจะกล่อมเธอไปโรงพยาบาลค่ะ”

มาร์ชกอดเธอไว้พูดว่า: “ทางบริษัทแอมทีผมจะคุยกับเทมป์เขา ให้เธอลาป่วยสักพัก”

นานาหลับตา พิงเขาไว้ตอบ อืม ไปคำหนึ่ง รู้สึกเหนื่อยล้าพูดว่า: “คืนนี้เหนื่อยมากเลย พวกเรานอนพักก่อนนะ เดี๋ยวพรุ่งนี้เช้าฉันจะช่วยคุณเปลี่ยนยานะคะ”

“วันนี้โซฟีจู่ ๆก็กำเริบขึ้นอย่างนี้ มันอันตรายต่อตัวเองและคนอื่น ยังดีที่เธอไม่ได้ทำร้ายคนอื่น ไม่อย่างนั้นงานเลี้ยงเปิดบริษัทของคุณได้ขึ้นหน้าหนึ่งของพรุ่งนี้แน่เลย......” มาร์ชพูดอยู่ก็เห็นเธอนอนหลับแล้ว หัวเราะอย่างไม่มีทางเลือก

เขาหยิกแก้มเธอเบาๆแล้วบ่นว่า: “คุณเป็นหมูเหรอ บอกว่าจะนอนก็นอนเลย ที่นี่คือห้องรับแขกนะ คืนนี้คุณจะนอนห้องรับแขกเหรอ พรุ่งนี้เช้าป้าโบว์มาเห็นจะว่าผมรังแกคุณได้นะ”

นานาตอบอืมอยู่ในอ้อมกอดเขา นอนหลับไปก็ไม่ตื่นแล้ว

มาร์ชไม่รู้จะทำยังไงกับเธอ ก็เลยต้องทนเจ็บแผลที่หัวไหล่ อุ้มเธอกลับไปห้องนอน

เขาเอาเธอวางไว้บนเตียงนอน นอนแนบชิดกับเธอ จูบที่หน้าผากเธอว่า: “เป็นเด็กตัวโตจริงๆ คุณนี่หนักกว่าอธิเยอะเลยนะ”

นานากำลังอยู่ในฝันแล้วพลิกตัว หันหลังให้เขา ฝันละเมอพูดพึมพำว่า: “คุณน่าเกลียดจัง ไม่เล่นแล้ว ให้ฉันนอนสักพักนะ”

มาร์ชกอดเธอจากด้านหลังเธอ พูดอย่างขำๆว่า: “นอน นอน นอน นอนอย่างเดียวเลยนะ ก็ไม่รู้ใครเป็นคนถอดเสื้อผ้าผมก่อน ว่าแล้วเขาก็นอนแนบกับเธอ หลับตาลงเข้าสู่ความฝันด้วย”

……

หลังจากนั้นสองวัน มาร์ชและนานาได้พาโซฟีไปหาหมอจิตเวชที่ดีที่สุดของเมืองC ดูแล้วโซฟีก็หายเป็นปรกติแล้ว

หมอจิตเวชทางนี้ก็ได้ตรวจเช็ดให้เธอ แล้วยังมีการทดสอบจิตใจหลายรายการ ผลการทดสอบก็ไม่มีปัญหาอะไร

ดูแล้วหมอของทางนี้กับหมอที่ปารีสก็ได้ผลสรุปเหมือนกัน เธอหายดีแล้ว

มาร์ชก็ยังไม่วางใจ ให้นานาอยู่เป็นเพื่อนโซฟีรออยู่ข้างนอกก่อน แล้วเขาก็เล่าอาการกำเริบให้หมอฟังอยากละเอียดอีกครั้ง

หมอดูผลการตรวจของโซฟี คิดๆแล้วพูดว่า: “คนไข้น่าจะเป็นการตอบสนองจากจิตใต้สำนึก เพราะเหตุการณ์ที่เธอเคยเผชิญ อยู่ดีๆก็โดนชายแปลกหน้าสัมผัสโดนตัวเธอก็จะควบคุมสติไม่ได้ ปฏิกิริยาแบบนี้ก็ไม่สามารถพูดว่าเป็นปัญหาของจิตทั้งหมด ก็จะเรียกว่าผลกระทบจากบาดแผลในใจ”

“ไม่สามารถควบคุมอารมณ์แบบนี้ก็เหมือนกับเป็นคนบ้า ถ้าทำร้ายตัวเองและคนอื่นจะทำยังไง แล้วจะเกิดการกำเริบกะทันหันอีกไหม ผมก็เป็นห่วงเธอ และก็ไม่รู้ว่าจะทำร้ายคนอื่นไหม” มาร์ชถาม

หมอไม่สามารถสรุปได้ว่า: “ดูสถานการณ์ตอนนี้ของเธอก็ไม่หนักมาก คุณก็ไม่จำเป็นต้องเป็นห่วงมากนัก ต้องระวังพยายามอย่าให้คนไข้ถูกกระทบอีก เดี๋ยวหมอจะจ่ายยาให้เธอ ให้เธอกินยาตามกำหนด และก็ไปหาหมอจิตแพทย์ตามนัด ปรกติก็อย่าหมกมุ่นอยู่บ้านคนเดียว ออกไปเดินเล่นบ้าง ทำความรู้จักกับเพื่อนใหม่ๆ มันจะเป็นผลดีกับอาการในตอนนี้”

“ขอบคุณคุณหมอครับ”

หลังจากมาร์ชออกจากห้องทำงานของคุณหมอแล้ว ยิ้มให้นานาที่กำลังเครียดอยู่ว่า: “ผลการตรวจของโซฟีปรกติดีทุกอย่าง ไม่มีปัญหาอะไร” นานาดีใจรีบบอกกับโซฟีว่า: “เธอปรกติดีแล้ว ไม่มีอะไรแล้วนะ”

“นานา งั้นพวกเราไปกันเหอะ ฉันไม่ชอบอยู่โรงพยาบาล” โซฟีไม่ค่อยชอบโรงพยาบาล อยากรีบออกไป

มาร์ชรีบพูดว่า: “รอก่อนครับ คุณหมอจ่ายยาให้คุณ เป็นยาบำรุงประสาท และยังแนะนำให้คุณพบจิตแพทย์เป็นประจำ มันจะช่วยให้คุณลบความทรงจำที่ไม่ดีออกไปได้”

โซฟีก้มหน้าไว้ ไม่กล้ามองมาร์ช ตอบ ออ ไปคำหนึ่ง

นานาควงแขนเธอไว้ จู่ ๆก็นึกอะไรขึ้นได้ว่า: “คราวที่แล้วเซทท์แนะนำจิตแพทย์ให้ฉันคนหนึ่ง ให้การบริการเฉพาะตำรวจ ดีมากเลยนะ หรือว่าวันไหนพวกเราไปหาจิตแพทย์คนนั้นด้วยกันนะ”

โซฟีถามว่า: “เธอไปกับฉันเหรอ”

“ใช่จ๊ะ จริงๆแล้วคนปรกติทั่วไปก็มีสิทธิ์ป่วยทางจิตได้ ไม่มีอะไรก็ไปตรวจดูได้ นี่มันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรนะ” นานาพูดปลอบเธอ