บทที่ 483 คืนนี้เดี๋ยวลองเลย

“ความคิดนี้ไม่เลวเลยนะ ผมสนับสนุนคุณ” มาร์ชนวดกลางศีรษะของเธอไปมาแล้วเอ่ยว่า “คิดไม่ถึงเลยนะเนี่ยว่าภรรยาของผมจะมีหัวการค้าขนาดนี้ นี่ถ้าผมยังไม่พยายามอีกเกรงว่าไม่ช้าก็เร็วคงโดนคุณแซงหน้าแน่ๆ”

“งั้นคุณก็เกษียณตัวเองซะ เดี๋ยวฉันเลี้ยงคุณเองค่ะ จะเลี้ยงคุณให้อ้วนๆ กลมๆ ขาวๆ เลยค่ะ” นานาพูดด้วยท่าทางกล้าหาญ

“ไม่ใช่สิ ตอนนี้เร็นเป็นนายแบบของRJ คุณอยากจะร่วมงานกับRJ งั้นก็ต้องไปเจอหน้าเร็นบ่อยๆ น่ะสิ” สีหน้าของมาร์ชแปรเปลี่ยนเป็นเย็นชาไปในทันที

นานาได้กลิ่นน้ำส้มสายชูนั่นที่แผ่ออกมาอยู่ทั่วร่างกายของเขา ทุบเบาๆ เข้าที่กลางอกของเขาแล้วเอ่ยว่า “คืนนี้เร็นเขาน่ะอาจจะแค่เดินแบบสนุกๆ ชั่วคราวเท่านั้น ทำไมคุณต้องจ้องจับผิดเขาตลอดเวลาด้วยเนี่ย พูดไปแล้วต่อให้เขาเป็นนายแบบที่RJเรียกใช้ ฉันจะสามารถเจรจาร่วมมือกับRJได้สำเร็จรึเปล่าก็ยังไม่รู้เลย หรือต่อให้เจรจากับสำเร็จ ฉันจะไปเจอหน้าเขาบ่อยๆ จะเป็นอะไรไป? พวกเราเจอเหตุการณ์อะไรมาด้วยกันตั้งมากตั้งมาย หรือว่าคุณกลัวว่าฉันจะเผชิญกับแบบทดสอบแค่ไหนไม่ไหวกัน?”

แน่นอนว่ามาร์ชไม่เคยสงสัยเลยว่านานาจะคิดอะไรกับเร็น เลยจริงๆ แต่พอนึกว่าไปหนุ่มนั่นมีซัมติงกันนานา ในใจก็รู้สึกไม่สบายใจ “เป็นผมที่จ้องเขางั้นเหรอ? ทำไมคุณไม่พูดละว่าเขาชอบจ้องคุณน่ะหา เหมือนกับแมลงวันน่าเกลียดๆ นั่นเลย น่ารำคาญจะตายชัก”

“เขาเป็นน้องชายของดาว คุณจะใจกว้างกับเขาหน่อยไม่ได้เลยรึไงกันคะ?” นานายิ้มอย่างเอือมระอาภายในอ้อมกอดของเขาแล้วพูดว่า “จะคิดเล็กคิดน้อยกับเขาทำไมกัน ในใจลึกๆ ของเขาก็เหมือนกับเด็กนั่นแหละ พอเจอผู้หญิงที่สามารถทำให้เขายอมจำนนได้ ก็คงเข้าใจว่าการรักใครสักคนแบบจริงๆ จังๆ เป็นอย่างไรนั่นแหละค่ะ”

“งั้นผมต้องธูปกี่ดอกละ ถึงจะทำให้เขาได้รีบๆ เจอผู้หญิงที่สามารถทำให้มารร้ายอย่างเขาเนี่ยยอมจำนนลงได้” มาร์ชทำท่าทางไหว้พระขอพร

นานาหัวเราะคิกคักๆ ออกมา “เสียงที่คุณพูดแบบนี้ทำไมถึงเหมือนกับอธิเลยล่ะคะ ยิ่งอยู่ยิ่งเด็กแล้วคุณ”

“คุณก็คิดว่าผมยิ่งอยู่ยิ่งหนุ่มลงใช่ไหม” มือสองข้างของมาร์ชวางพาดอยู่บนเอวของเธออย่างไม่รักดี “คืนนี้เดี๋ยวลองเลย ดูว่าตอนนี้ผมยังหนุ่มยังแน่นแค่ไหนกัน”

ในตอนที่นานาคิดอยากจะหลุดพ้นจากเขาก็สายไปเสียแล้ว ใบหน้าขึ้นสีแดงแล้วรีบหาเหตุผลอ้างว่า “คุณเอาอีกแล้วนะ น่าเกลียด ฉันยังไม่ได้เปลี่ยนเสื้อผ้าเลยนะคะ”

มาร์ชรวบสองมือของเธอเอาไว้อย่างไม่ทันคิด แล้วคร่อมเธอเอาไว้พร้อมพูดว่า “เปลี่ยนอะไรกัน ในสายตาของผมคุณจะสวยที่สุดในตอนที่ไม่ใส่อะไรเลยต่างหาก……”

ใบหน้าอันงดงามของนานาเริ่มขึ้นสีแดงระเรื่อ แทบอยากจะรีบปิดปากนั้นของเขาในทันที

แต่เขานั้นชอบดูท่าทางที่เคอะเขินของเธอแบบนี้ ไม่ให้โอกาสอะไรเธออีก ริมฝีปากอันร้อนผาวก็แนบลงมา

……

เมื่อคืนโดนมาร์ชจัดการซะไม่ได้นอนดีๆ เลยทั้งคืน นานามาถึงที่ออฟฟิศแต่เช้าก็ดื่มกาแฟไปสองแก้ว แต่ก็ยังดึงสติกลับมาได้

ตอนนั้นมาคิดๆ ดูแล้วเขาจงใจนั่นแหละ เป็นเพราะว่าไม่ได้บอกเขาแต่แรกว่าเร็นเป็นคนให้จดหมายเชิญฉบับนั้นมา เขาก็เลยหึงขึ้นหน้าจนไม่จบไม่สิ้นซะที

ทั้งเช้าไม่มีอารมณ์ทำงานทำการเลยสักนิด ในตอนที่เธอกำลังปิดประตูห้องทำงานนั้นเอง กายที่พาดไว้บนโต๊ะจะนอนต่อ กลับมีคนตรงมาขวางประตูที่กำลังจะปิดเอาไว้

“พี่นานา นี่กำลังทำอะไรอยู่ครับ พอเห็นผมมาก็ปิดประตูเลยเหรอ”

นานาก็ได้แต่เปิดประตูค้างไว้ แล้วก็เห็นว่าคนที่มาก็คือเร็น “อย่าเข้าใจผิด เมื่อกี้ตอนจะปิดประตูไม่เห็นนายน่ะ”

“เป็นงั้นก็ดีครับ ผมยังคิดว่าเมื่อวานพี่เห็นที่ผมเดินแบบซะล้มเหลวขนาดนั้น เลยไม่อยากจะเจอผมอีกแล้ว”เร็นเอ่ยล้อเล่น

นานากลับไปหน้าโต๊ะทำงาน ฝืนดึงสติขึ้นมาแล้วเอ่ยว่า “นายไม่ได้นัดเอาไว้ รีเซฟชั่นปล่อยให้นายเข้ามาได้ยังไงกัน?”

“สาวน้อยที่จุดบริการด้านหน้าของพี่นี่หลอกง่ายน่ะครับ ผมบอกว่าเป็นเพื่อนของพี่ ก็ให้ผมเข้ามาแล้วครับ”เร็นไปนั่งอยู่บนเก้าอี้ตรงข้ามกับเธอ

นานามองบนไปทีหนึ่ง ไม่เชื่อว่าณชาที่รักษากฎระเบียบมาโดนตลอดจะปล่อยเขาเข้ามาได้ง่ายๆ แต่เธอไม่อยากรู้ความจริง จึงเอ่ยถามว่า “มาหาฉันมีเรื่องอะไรเหรอ?”

“เมื่อวานเห็นผมเดินแบบบนรันเวย์ครั้งแรก ไม่คิดจะให้ความคิดเห็นหน่อยเหรอครับ ผมนี่ทุ่มสุดตัวแล้วนะ”เร็นพูดอย่างโอเวอร์ “นี่ถ้าให้คุณท่านตระกูลผมเห็นเข้า เกรงว่าได้โดยหวดอีกชุดแน่ๆ เลย”