บทที่ 484 ไอเด็กหน้าเหม็นอยากตายนักเหรอ

เร็นส่งช่องทางการติดต่อของแม้บ้านให้เธอทันที แล้วเอ่ยว่า “แม่บ้านคนนี้ชื่อใหม่ อายุ30ปี แต่งงานแล้ว แต่ยังไม่มีลูก เมื่อก่อนเป็นพยาบาล เธอเชี่ยวชาญมากเลยล่ะ ค่าแรงเองก็ไม่ถูกนะ ก่อนใช้งานพี่ต้องพูดกับเพื่อนพี่ให้เคลียร์ก่อนนะ”

“ค่าแรงไม่ใช่ปัญหา” นานาดูแล้วแม่บ้านคนนี้มีคุณสมบัติครบตามความต้องการของพวกเขา จึงได้เซฟช่องทางการติดต่อนั้นไว้

เร็นได้พูดเรื่องที่ควรพูดออกไปหมดแล้ว จึงลุกขึ้นเตรียมตัวจะไป แล้วชี้ไปที่เธอพร้อมกับพูดเดินถอยหลังไปว่า “ยังไงซะพี่ก็ตกลงกับผมแล้ว ก็ต้องรับผิดชอบให้ถึงที่สุดนะครับ วันนี้หลังเลิกงานที่ร้านมารับช่วงต่อที่ร้านผมนะ โดยเฉพาะบัญชีเล่มนั้นต้องช่วยผมจัดการทั้งหมดให้ดีล่ะ……”

“โอ๊ย นายคนนี้เดินยังไงของนายเนี่ย ไม่มองทางเลยนะ!” เฌอที่เร่งรีบเอาแฟ้มเอกสารกระโจนเข้ามาในห้องทำงาน บังเอิญชนเข้ากับเร็นอย่างไม่ตั้งใจ

ภาพสเก็ตช์ออกแบบที่อยู่ในแฟ้มเอกสารกระจัดกระจายอยู่เต็มพื้น

เร็นถูกเธอชนเข้าอย่างกะทันหัน หลังก็รู้สึกเจ็บเจียนตาย จึงหันหลังหลับไปเอ่ยด้วยความโมโหว่า “ชนคุณชายอย่างผมแล้วไม่ขอโทษ ยังกล้ามาว่าผมอีกนะ! ไอเด็กหน้าเหม็นนี่อยากตายนักเหรอห๊ะ!”

เฌอเหล่ตามองเขาครู่หนึ่ง แล้วก้มตัวลงไปเก็บภาพสเก็ตช์ขึ้นมา และเอ่ยด้วยความหงุดหงิดว่า “มีใครที่ไหนเดินถอยหลังกันบ้าง คิดว่าที่หลังของตัวเองมีตารึไง นายควรที่จะขอโทษฉันถึงจะถูก!”

ทำไมเร็นมองเด็กผู้หญิงคนนี้ครู่หนึ่งก็รู้สึกเหมือนเคยเห็น แต่ก็นึกไม่ออกชั่วคราวว่าเคยเห็นที่ไหน

แต่ที่ผ่านมาเขาจองหองจนเคยตัว ที่ด้านนอกนอกจากนานาที่กล้าพูดกับเขาแบบนี้ ก็ไม่เคยมีคนที่สอง ในตอนที่กำลังจะสั่งสอนเธอ

นานารีบเข้ามาขวางไว้อยู่ตรงกลางระหว่างพวกเขา ในตอนที่เร็นถอยหลังเธอเห็นเฌอเดินเข้ามา เดิมทีอยากจะให้เร็นระวังหน่อย

แต่เฌอวิ่งเข้ามาเร็วเกินไป เธอเลยตะโกนออกเสียงมาไม่ทัน

“เร็น นี่คือเลขาดีไซเนอร์ที่ฉันพึ่งรับเข้ามาใหม่ ยังไม่ได้ทันแนะนำให้นายได้รู้จัก” นานาพูดแล้วก็กดเสียงต่ำ “ถ้าพอเหมาะแล้วนายก็ควรหยุด คนเขาก็ไม่ได้ตั้งใจ อย่าคิดที่นี่ของฉันเป็นที่ของนาย”

คราวนี้เร็นถึงจะยอมเก็บความโกรธลงไป แล้วเอ่ยว่า “โอเค เห็นแก่หน้าของพี่ ผมจะไม่คิดเล็กคิดน้อยกับไอเด็กหน้าเหม็นนั่น ผมยังมีธุระขอตัวไปก่อนครับ”

นานาทำมือให้เขารีบไป “มีเรื่องอะไรติดต่อมาได้ตลอดนะ”

เฌอที่เก็บภาพสเก็ตช์ออกแบบเสร็จแล้ว ก็รู้สึกโมโหว่าทำไมต้องมาเจอคนไร้เหตุผลแบบนี้ด้วย จึงยังคิดที่จะตามไปทวงคืนความยุติธรรม “นายหยุดเลยนะ ขอโทษมา!”

นานาดึงเธอไว้แล้วพูดว่า “ช่างมันเถอะ เขาก็เป็นคนแบบนี้แหละ เธอไม่ได้รับบาดเจ็บก็ดีแล้ว”

“ฉันไม่เป็นไรค่ะ” เฌอพูดอย่างโกรธๆ ว่า “แต่เขาเป็นใครน่ะ ลูกค้า?”

“ไม่ใช่ เป็นนายแบบของRJ” นานาไม่บอกตัวตนที่แท้จริงของเร็นออกไป

เฌอพูดด้วยสีหน้าเมินเฉยว่า “มิน่าล่ะหุ่นไม่เลว แต่กลับจองหองนัก สามารถเป็นนายแบบของRTได้คงเป็นคนมีชื่อเสียงละมั้ง”

“เขาไม่ใช่ เขาเป็นเด็กใหม่น่ะ”

“เป็นแค่เด็กใหม่……”

นานาถามตัดบทเธอว่า “เธอวิ่งเข้ามาแบบรีบร้อนขนาดนั้น มีเรื่องด่วนอะไรเหรอ?”

“อ๋อ นี่เป็นภาพสเก็ตช์ออกแบบที่เธอให้ฉันทำ ฉันทำเสร็จทั้งหมดแล้ว เธอดูสิ” เฌอวางภาพสเก็ตช์ออกแบบไว้บนโต๊ะของเธอ

นานานั่งลง มองไปยังภาพออกแบบของเธอ แล้วพูดว่า “เร็วขนาดนี้เลย ฉันขอดูหน่อยนะ อีกเดี๋ยวพอดูเสร็จค่อยบอกเธอแล้วกัน”

เฌอพยักหน้าหงึกๆ กำลังจะออกไป นานาก็เรียกเธอเอาไว้แล้วถามว่า “เฌอ วันนี้หลังเลิกงานมีธุระอะไรรึเปล่า? ไปที่ที่หนึ่งเป็นเพื่อนฉันหน่อยได้ไหม?”

เฌอรีบพูดว่า “ไม่เป็นไร ได้เลย”

“งั้นดีเลย เลิกงานวันนี้เดี๋ยวพวกเราไปด้วยกันนะ”

……