บทที่ 519 ตกใจง่าย

นานามองดูมาร์ชออกจากวิลล่าไปดื้อๆ และไม่ได้ขอให้ปาร์คขับรถให้ แต่ขับรถออกไปเอง มองดูอาหารเช้าตรงหน้าทานได้ไม่กี่คำและกินไม่ลง

คราวนี้ป้าโบว์ตามโซฟีที่เปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้วมาที่ห้องอาหาร ไม่เห็นมาร์ชเลยถามว่า “คุณหญิง คุณชายล่ะคะ ทำไมเขาถึงออกไปโดยไม่ได้กินข้าวเช้า”

“อ๋อ ในบริษัทคงมีเรื่องด่วนมั้ง” นานาก็จิตตกเช่นกัน พวกเขาไม่ได้ทะเลาะแบบนี้มานานแล้ว

โซฟีตอนนี้กลับมีความสุขและผ่อนคลายในทันที นั่งถัดจากนานาและพูดว่า “ถ้าอย่างนั้นพวกเราทานกันเถอะ เธอก็ทานเยอะๆ”

นานาพยักหน้าและใจเย็นลง รู้สึกว่าเมื่อครู่ไม่ควรทะเลาะกับมาร์ช คำพูดของทั้งสองที่ตอบโต้กันทำให้ควบคุมอารมณ์ไม่ได้

คิดในอีกมุมหนึ่ง ถ้าเป็นของขวัญที่เธอให้กับมาร์ชและมาร์ชไม่สนใจเอาไปให้คนอื่น เธอก็คงจะโกรธเหมือนกัน

นานาจึงตัดสินใจรอให้โซฟีทานอาหารเช้าเสร็จ แล้วค่อยส่งโซฟีกลับที่พัก ให้แม่บ้านดูแล

เธอต้องไปสอบถามผู้เชี่ยวชาญด้านจิตวิทยาอีกครั้ง เพื่อดูว่าสถานการณ์ของโซฟีตอนนี้จะต้องช่วยอย่างไรถึงจะดีที่สุด

หลังจากนานาและโซฟีร่วมรับประทานอาหารเช้ากันเสร็จ ก็ให้โซฟีกลับที่พักก่อน

และโซฟีก็ไม่ได้ดึงดันจะอยู่ในคฤหาสน์ริมทะเลต่อ นั่งในรถอย่างเชื่อฟังมาก โดยมีเธอส่งกลับไป

เมื่อมาถึงที่พักของโซฟี นานาสั่งงานแม่บ้านถึงข้อควรระวัง ห้ามไม่ให้โซฟีหายไปอีก

แม่บ้านใช้สมุดจดทุกสิ่งที่นานาอธิบายไว้ อย่างไรเสียเธอเรียนพยาบาลมา สัญญากับนานาว่าเธอจะดูแลโซฟีอย่างดี

นานาเห็นว่าสายแล้ว พูดกับโซฟีไม่กี่คำ ก็เตรียมพร้อมที่จะไปที่สตูดิโอ

แต่โซฟีกลับดึงเธอไว้ไม่อยากให้เธอจากไป พูดว่า “นานา ตอนอยู่ที่วิลล่าฉันได้ยินว่าเธอบอกว่าอยากอยู่กับฉัน หลังจากที่เธอเลิกงานจะมาอยู่กับฉันไหม”

ไม่คิดว่าโซฟีจะได้ยินที่เธอทะเลาะกับมาร์ช งั้นป้าโบว์ก็น่าจะได้ยินเหมือนกัน ครั้งนี้ป้าโบว์ก็ต้องเป็นห่วงพวกเธอแน่

นานานั่งลงอย่างช่วยไม่ได้และพูดกับโซฟีอย่างอดทน “มาร์ชค่อนข้างใจแคบและขี้หึง แม้แต่เธอเขาก็หึงด้วย ดังนั้นฉันเลยทะเลาะกับเขาเมื่อกี้ แต่เรื่องที่พูดระหว่างทะเลาะกันก็ไม่ควรเอามาจริงจัง ฉัน หลังเลิกงานฉันยังต้องกลับบ้าน ยังไงซะ มีเด็กอยู่ที่บ้าน โซฟี คำพูดของมาร์ชไม่ค่อยน่าฟัง แต่คำพูดบางคำของเขาก็ใช่ว่าจะไม่สมเหตุสมผลเสียทีเดียว... ”

ชั่วครู่โซฟีก็กลายเป็นคนมืดมน ขัดจังหวะเธอแล้วถามว่า “เธอก็ไม่คิดจะสนใจฉันแล้วหรือ ฉันรบกวนชีวิตของพวกเธอทั้งเมื่อเมื่อคืนวานนี้และเมื่อเช้านี้ และยังสร้างปัญหาให้เธอ ฉันขอโทษ แต่ฉันไม่ได้ตั้งใจจริงๆ ฉันกลัวเวลาอยู่คนเดียวในความมืดแล้วก็ตอนเช้าอยากจะแต่งตัวให้ดูดีดูมีชีวิตชีวาในชุดสีแดง ฉัน...ฉัน... ”

เธอไม่สามารถพูดต่อได้ และมือทั้งสองข้างก็ประสานกันอย่างประหม่าด้วยความกระวนกระวายใจและกังวล

นานาจับมือทั้งสองของเธอแล้วพูดว่า “ฉันเข้าใจ ฉันเข้าใจทั้งหมด เธอไม่ได้ทำให้ฉันลำบาก ฉันไม่ได้จะทิ้งเธอ ฉันยังจะมาหาเธอไปซื้อของและยังพาเธอไปพบจิตแพทย์ ใช่แล้ว เธออยากกินอะไร อยากไปเที่ยวที่ไหน ... บอกฉันได้หมด แต่เธอต้องเริ่มต้นใหม่และทำให้หัวใจของคุณเข้มแข็งขึ้น เซทท์กับฉันถูกพลทรมาน พวกเราต่างก็พยายามเอาชนะอุปสรรคในใจ และได้เริ่มต้นใหม่อีกครั้ง เธอต้องเชื่อมั่นในตัวเอง เรื่องในอดีตไม่ใช่ความผิดของเธอ เข้าใจไหม”

โซฟีมองมาที่เธอ กัดฟันและพยักหน้า “โอเค ฉันเข้าใจ ฉันจะเรียนรู้จากพวกเธอ”

นานาถอนหายใจแล้วพูดว่า “งั้นก็ดีแล้ว เธอก็พักผ่อนได้แล้ว ฉันจะไปทำงานแล้ว... ”

“นานา ฉันไม่อยากอยู่บ้านว่างๆ ฉันก็อยากไปทำงานเหมือนกัน” โซฟีพูดอย่างเศร้าๆ “บริษัทแอมทีก็ไล่ฉันออกแล้ว พวกเขาไม่ยอมให้ฉันไปทำงานแล้ว”

“ไม่ใช่ ความหมายของเทมป์คือให้เธอพักผ่อนมากขึ้น ปรับปรุงตัวเองให้ดี ค่อยกลับไปเมื่อสถานการณ์ดีขึ้น”

โซฟีพลิกมาจับมือนานาและถามอย่างระมัดระวัง “ฉันขอไปทำงานที่สตูดิโอของเธอได้ไหม”