บทที่ 521 เด็กคนนั้นจะตายไหม

มาร์ชขับรถมารับเธอด้วยตัวเอง เมื่อเช้าพวกเขาทะเลาะกันเพราะเรื่องของโซฟี จึงพลาดโอกาสคุยกับนานาเรื่องผลการตรวจDNAไปด้วย

เขาจอดรถอยู่ที่ริมถนน ในระหว่างที่รอนานาก็เปิดรูปนั้นในมือถือขึ้นมาอีกครั้ง ครุ่นคิดว่าจะเอ่ยปากยังไงดี

เพียงนานาเดินออกมาจากประตูหมุนของตึก ก็เห็นรถของมาร์ชแล้ว วิ่งเหยาะๆเข้ามานั่งในรถ ยิ้มพูดขึ้น: “วันนี้คุณเลิกงานเร็วนะเนี่ย”

“โชคดีที่ชาร์วีมาทำงานแล้ว ทำให้งานผมเบาลงไปเยอะเลย” มาร์ชเอียงตัวมองเธอ ท่าทางมีอะไรอยากจะพูด

นานาจึงถามขึ้นด้วยความแปลกใจ: “มีอะไรเหรอ หน้าฉันมีอะไรติดอยู่หรือเปล่า?”

“ไม่มี”

“งั้นเรากลับบ้านกันเถอะ วันนี้เราสองคนเลิกงานกลับบ้านตรงเวลา เดี๋ยวจะได้กินข้าวเย็น ได้เล่นกับอธิด้วย” นานาพูดๆแล้วก็จะคาดเข็มขัด

แต่มาร์ชกลับหยุดเธอเอาไว้: “เดี๋ยวก่อน ผมมีเรื่องอยากคุยกับคุณ”

นานายิ้มถามเขา: “เรื่องอะไรเหรอ ดูมีลับลมคมในขนาดนี้ คุณคงไม่ได้ซ่อนของขวัญอะไรไว้ในรถใช่ไหม?”

“ผมไม่รู้ว่านี่ถือเป็นของขวัญได้หรือเปล่า?” มาร์ชไม่ยึกยักอีกแล้วส่งรูปนั้นบนมือถือไปให้เธอดู

นานารับมือถือเขาไป: “นี่คืออะไร......”

“คุณอยากรู้ว่าพ่อแท้ๆของตัวเองเป็นใครมาโดยตลอดไม่ใช่เหรอ ผมสืบเจอแล้ว ทั้งยังช่วยพวกคุณทำการตรวจDNAให้ด้วย”

ในที่สุดนานาก็เข้าใจสักทีว่าเขาพูดถึงอะไร จ้องรูปภาพไม่พูดไม่จาอยู่พักใหญ่ ภายในใจตอนนี้ราวกับเกิดความรู้สึกสับสนอย่างท่วมท้น

มาร์ชลูบหัวเธอเบาๆ เอ่ยปากถาม: “คุณโอเคใช่ไหม?”

นานาเงยหน้ามองเขาอย่างงุนงง: “ไม่น่าใช่มั้ง เคนท์จะเป็นพ่อของฉันได้ไง เขาเป็นพ่อของโรซี่นะ”

มาร์ชรู้ว่าความจริงนี้ค่อนข้างโหดร้ายกับเธอ พูดขึ้นเบาๆ: “ผมให้คนไปสืบหาเส้นทางเศรษฐีของปริญในปีนั้น ซึ่งทำให้ได้เจอกับหลายๆคนที่อาจจะเป็นพ่อของคุณ หนึ่งในนั้นก็มีเคนท์ ตอนที่ผมเห็นผลการตรวจDNAนี้ผมถึงได้มั่นใจว่าต้องเป็นเขา คุณคิดจะทำความรู้จักกับเขาไหม?”

“ฉันไม่อยากรู้จักกับเขา” นานาปิดรูปภาพนั้น ส่งมือถือคืนไปให้เขา

“ก็ดี ลูกชายลูกสาวของเคนท์เยอะแยะไปหมด ผมไม่อยากให้คุณเข้าไปมีส่วนร่วมกับการทะเลาะเบาะแว้งพวกนั้น......”

นานาไม่ได้ฟังว่ามาร์ชพูดอะไรอยู่ แต่กลับนึกถึงคราวก่อนที่เคนท์ส่งดอกไม้กับแจกันมาให้เธอ ไหนจะข้อความนั้นบนการ์ดอีก รวมไปถึงตอนที่อยู่สนามกอล์ฟเขาดูสนอกสนใจหัวนอนปลายเท้าของเธอเหลือเกิน

“มาร์ช ถ้าฉันไม่ได้เป็นฝ่ายไปทำความรู้จักกับเขา แต่เขานั่นแหละที่มาหาฉันเองจะทำยังไงล่ะ?”

มาร์ชชะงักเล็กน้อย: “คุณคิดว่าเคนท์ก็รู้ภูมิหลังของคุณแล้ว เขาถึงได้มาทำความรู้จักกับคุณงั้นเหรอ?”

“ฉันมีความรู้สึกอย่างนี้อยู่ลางๆน่ะสิ” ตอนนี้ในใจของนานาค่อนข้างว้าวุ่น

มาร์ชจับมือของเธอมาวางไว้ในฝ่ามือของตนเอง พูดอย่างอ่อนโยน: “งั้นสู้ปล่อยให้มันเป็นไปตามธรรมชาติเถอะ ถ้าเขาเป็นฝ่ายเข้ามาทำความรู้จักกับคุณจริงๆถึงเวลานั้นค่อยว่ากัน ไม่ต้องกลัว ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นผมก็จะอยู่ข้างๆคุณ”

นานาเอนตัวไปหามาร์ช ใจเย็นลงแล้ว:

“ขอบคุณนะ ที่ทำให้ฉันรู้ว่าพ่อแท้ๆของตัวเองเป็นใคร ชีวิตของฉันถึงมีเรื่องที่ไม่เพอร์เฟกต์น้อยลงไปหนึ่งเรื่องแล้ว”

“อื้ม เพียงแค่สามารถทำให้คุณสมปรารถนาได้ ให้ผมทำอะไรก็ยอม”

นานายื่นมือออกไปกอดเขาไว้แน่น การมีเขาอยู่ข้างๆทำให้เธอรู้สึกอุ่นใจ เธอไม่ได้เป็นจอกแหนที่ไร้ที่พึ่งพิงอีกแล้ว

มาร์ชลูบๆผมของเธอ “เอาล่ะ ตอนนี้เรากลับบ้านกันได้แล้ว”

นานากำลังจะนั่งยืดตัวขึ้นมา แต่กลับรู้สึกได้ว่ามือถือของเขาสั่น