บทที่ 529 ทุกๆวันคือความทรมาน

“ผมไม่สบายใจคุณกับลูก คุณลืมเรื่องที่มีคนเล่นพิเรนทร์ข่มขู่คุณคราวก่อนไปแล้วเหรอ ผมกังวลว่าจะมีคนช่วยโรซี่ทำร้ายคุณน่ะสิ”

นานารู้สึกอบอุ่นใจ พูดอย่างอ่อนโยน: “คุณเองก็ต้องระวังเหมือนกัน ฉันรู้สึกว่าพฤติกรรมของ โรซี่หลังจากที่โดนจับไปค่อนข้างแปลก ถ้ามีคนจะทำร้ายฉัน คงไม่ทำร้ายแค่ฉันหรอก คุณต้องระวังตัวด้วยนะ”

มาร์ชถอนหายใจ: “คุณมีนาคุณน่าประหลาดใจขึ้นเรื่อยๆแล้วนะ ในที่สุดก็รู้จักเป็นห่วงสามีแล้ว”

“พูดเหมือนว่าฉันไม่เคยเป็นห่วงคุณงั้นแหละ” นานาอดไม่ได้ที่จะทำหน้ามุ่ย ไม่สนใจเขาอีก

จู่ๆมาร์ชก็จูบลงไปที่แก้มของเธอ นานาจึงร้องออกมาด้วยใบหน้าแดงระเรื่อ: “ไม่กลัวตายหรือไง ขับรถระวังหน่อยสิ!”

“รับทราบครับคุณมีนา เรากลับบ้านนอนกันเถอะ”

“น่าเบื่อ”

“คุณอย่าคิดไปไกลสิ ผมง่วงมากจริงๆ ไม่เหมือนหมูอย่างคุณหรอกที่อยู่ตรงไหนก็นอนได้”

“ใครเป็นหมู คุณนั่นแหละหมู!” เธอกับมาร์ชปะทะคารมกันมาตลอดทาง แต่ก็รู้สึกว่าอารมณ์ดีขึ้นเยอะแล้ว

......

วันรุ่งขึ้น เธอไปทำงานที่สตูดิโอ โดยที่มีบอดี้การ์ดสามคนตามไปด้วย

เธอไม่ได้ให้บอดี้การ์ดเฝ้าอยู่ที่หน้าประตูห้องทำงานอีก แต่ช่วงที่พวกเขาไม่มีอะไรต้องทำก็ให้ไปพักอยู่ที่โซนพักผ่อน และบอกกับคนอื่นๆว่าเป็นเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของสตูดิโอ

เวลาพักของช่วงเช้าที่แสนยุ่ง ตอนที่เธอไปเติมน้ำที่ห้องน้ำชาจึงพบว่าโซฟีไม่อยู่ในห้องทำงาน

ปกติถ้าโซฟีอยู่สตูดิโอก็จะเป็นฝ่ายมาที่ห้องทำงานของเธอไม่หยุดหย่อน แต่วันนี้กลับแปลกไป

เธอถือแก้วน้ำมาที่เคาน์เตอร์ต้อนรับ เอ่ยปากถามขึ้น: “ณชา โซฟีมาทำงานหรือยัง?”

“พี่นานา วันนี้เธอไม่มาค่ะ” ณชาพูดแล้วหยิบสัญญาฉบับหนึ่งออกมา ส่งให้นานา “เมื่อวานตอนเลิกงานเธอฝากให้ฉันเอาให้พี่ค่ะ”

นานาจึงหยิบมาดู: “นี่สัญญาที่เซ็นกับRJไม่ใช่เหรอ?”

ณชาพยักหน้าตอบ: “เมื่อวานตอนที่กลับมาถึงโซฟีคิดจะเอาสัญญานี่วางไว้ในห้องทำงานของพี่ แต่ฉันไม่ให้เธอเข้าไป เธอคงไม่ได้ไม่มาทำงานเพราะโมโหเรื่องนี้ใช่ไหมคะ?”

“ทำไมเธอไม่ให้โซฟีเข้าไปในห้องทำงานพี่ล่ะ?”

“เอ่อ วันนั้นพี่สั่งฉันว่า ถ้าพี่ไม่อยู่ไม่อนุญาตให้ใครเข้าไปในห้องทำงานของพี่ไม่ใช่เหรอคะ? พอพี่ไม่อยู่ฉันถึงล็อกประตูเอาไว้......”

“เอาเถอะ ไม่เป็นไร” นานาไม่ได้ตำหนิณชา “โซฟีก็คงไม่ได้โมโหเรื่องนี้หรอก คงจะติดธุระอะไรน่ะถึงไม่ได้มาทำงาน อีกเดี๋ยวพี่ค่อยโทรหาเธอ”

พูดๆแล้วนานาเตรียมจะกลับห้องทำงาน แต่ณชาเหมือนมีอะไรจะพูด จึงเรียกเธอไว้อีกครั้ง “พี่นานา เมื่อคืนฉันโทรไปหาเฌอ เพราะเป็นห่วงว่าอาการท้องเสียของเธอจะดีขึ้นหรือยัง......”

“ใช่สิ เมื่อวานหลังจากที่เธอไปโรงพยาบาลอาการท้องเสียดีขึ้นไหม กินของไม่ดีเข้าไปใช่ไหมเนี่ย?” นานานึกขึ้นได้จึงถามออกมา

ณชาตอบ: “ค่ะ หมอบอกว่าเฌออาหารเป็นพิษ ยังดีที่ไม่ได้เป็นอะไรมาก ฉีดยากับกินยาไปแล้ว พักสักวันคงไม่เป็นไรแล้วค่ะ”

“งั้นก็ดี ต่อไปบอกให้เธอจะกินอะไรก็ระวังหน่อยนะ โดยเฉพาะอาหารเช้าน่ะอย่าซื้อจากร้านข้างทางที่ไม่สะอาดพวกนั้น......”