บทที่ 531 ผมหมายถึงถ้าหากว่า

แต่แค่เธอมาถึงสถานีรถไฟของเมืองอำเภอจี มาร์ชก็วิดีโอคอลมาเธอ บอกให้เธอระวังนั่นระวังนี้ไม่หยุดหย่อน กำชับให้บอดี้การ์ดสามคนปกป้องนานาให้ดีซ้ำแล้วซ้ำเล่า บอกให้พวกเขาอย่าโอ้เอ้อยู่ที่เมืองอำเภอจีนานเกินไป

นานาเบื่อจะฟังเขาบ่น จึงรับปากเขาอีกครั้ง ถ้าเจอตัวโซฟีแล้วจะรีบกลับไปทันที

เธอคิดไม่ถึงว่าจะได้กลับมาที่เมืองอำเภอจีอีกครั้ง ด้วยวิธีอย่างนี้

บอดี้การ์ดแนะนำให้เธอพักที่โรงแรมใกล้ๆสถานีรถไฟสักคืน รอให้ฟ้าสว่างแล้วค่อยไปตามหาโซฟี ที่นี่มีแต่ทางเดินตามไหล่เขา ตามหาตอนกลางคืนน่าจะเจอตัวได้ยาก

นานาเองก็ยอมรับคำแนะนำของบอดี้การ์ด หาโรงแรมในเมืองที่อยู่ไม่ไกลจากสถานีรถไฟ พักผ่อนกันก่อน และกินข้าวที่ร้านอาหารข้างๆโรงแรมไปเลย

เธอนั่งโต๊ะหนึ่ง บอดี้การ์ดสามคนนั่งอีกโต๊ะหนึ่ง

เพิ่งกินข้าวเสร็จก็นอนไม่หลับอยู่แล้ว กำลังคิดจะไปเดินเล่นในเมืองพอดี แต่กลับเห็นร่างที่คุ้นตาเดินเข้ามาในร้านอาหาร

เธอจึงลุกขึ้นทันที มองไปที่คนๆนั้นแล้วทักทาย: “อลัน เป็นคุณได้ยังไง คุณจริงๆด้วย!”

อลันเห็นนานาก็ตกใจ แต่ก็ควบคุมสีหน้าได้ในทันที พูดขึ้นด้วยความประหลาดใจ: “นานา คุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?”

“บังเอิญจริงๆ พอดีฉันมาตามหาเพื่อนที่นี่ คุณล่ะ?”

อลันตอบ: “ผมมาเที่ยวพักผ่อนกับเพื่อนน่ะ”

นานายิ้มๆถามเขา: “เพื่อนแบบไหน แฟนหรือเปล่า?” พูดๆแล้วก็มองไปทางด้านหลังเขา แต่กลับไม่เห็นใครอีก

อลันยิ้มไม่ได้ตอบ “เขาอยู่ในห้องน่ะ ผมออกมาซื้อของกินนิดหน่อย อีกเดี๋ยวจะซื้อกลับไปให้เขาด้วย”

“ผู้หญิงโชคดีคนไหนที่ได้คุณเป็นแฟนกันนะ? คงได้กินของหวานทุกวันเลยล่ะสิ” นานาแซวเขา

อลันเกาๆหัว: “งั้นผมไปซื้อของกินแล้วนะ กลับไปเมือง C แล้วว่างๆก็มานั่งเล่นที่ร้านผมได้”

นานาจึงขวางเขาไว้แล้วพูดอย่างจริงจัง:

“เรื่องคราวก่อนฉันยังไม่ได้ขอบคุณคุณด้วยตัวเองเลย ถ้าไม่ได้คุณที่รู้วิธีกำจัดพิษออกจากตัวฉัน ตอนนี้ฉันคงใช้ชีวิตอย่างทรมานมากแน่ๆ ขอบคุณมากนะ”

“ไม่เป็นไรหรอก เรื่องของแฟรงค์ผมก็เพิ่งมารู้เอาทีหลัง” อลันถามต่อ “เขาทำเกินไปจริงๆ ตอนนี้คุณยังตำหนิเขาอยู่ไหม?”

นานาพูดด้วยเสียงแผ่วเบา: “เขาก็ไม่อยู่แล้ว ยังมีอะไรที่ต้องตำหนิอีก บาปกรรมทั้งหมดที่เขาได้ทำ คงต้องไปรับโทษในนรกเท่านั้นแหละ”

“ถ้าหากเขายังไม่ตาย คุณจะให้อภัยเขาไหม?” จู่ๆอลันก็ถามขึ้น

นานามองเขาอย่างแปลกใจ พูดต่อ: “เขาตกจากหน้าผาไปต่อหน้าฉัน ไม่มีทางมีชีวิตรอดอยู่แล้ว”

“ผมหมายถึงถ้าหากว่า”

“ไม่มีถ้าหาก ชีวิตนี้ฉันไม่มีทางให้อภัยเขา ชาติหน้าก็ไม่มีทาง” นานาพูดอย่างเมินเฉย

อลันพูดด้วยความจำใจ: “คิดไม่ถึงว่าคุณจะเกลียดเขาขนาดนี้ ไม่มีความรู้สึกกับเขาเพียงสักนิดเลยเหรอ?”

“ฉันไม่ได้เกลียด ไม่ได้รักแต่ก็ไม่ได้เกลียดน่ะ เขามันไม่คู่ควร” นานายิ้มๆแล้วเปลี่ยนเรื่องพูด “ไม่พูดเรื่องพวกนี้แล้ว คุณกับแฟนจะเที่ยวที่นี่กี่วัน จะกลับเมื่อไหร่เหรอ?”

อลันสงสารพลสุดๆ ที่เขาทุ่มเททุกสิ่งทุกอย่างเพื่อรักผู้หญิงคนนี้มันคุ้มค่างั้นเหรอ?

“เที่ยวมา2-3วันแล้ว พรุ่งนี้เตรียมตัวกลับแล้วแหละ งั้นผมขอตัวไปซื้อของกินก่อนนะ กลัวว่าคนในห้องจะรอจนหิวแย่แล้ว”

“อื้ม คุณไปเถอะ ฉันจะออกไปเดินเล่นหน่อย” นานาพูดแล้วก็เดินออกไปจากร้านอาหาร บอดี้การ์ดสามคนจึงรีบตามเธอไปทันที

อลันชำเลืองมองบอดี้การ์ดสามคนที่อยู่ด้านหลังเธอ คิดๆดูมาร์ชคงเตรียมไว้ให้เธอสินะ

เธอบอกว่ามาหาเพื่อนที่นี่ หาเพื่อนที่ไหนล่ะ เพื่อนที่เคยอยู่ในสถานสงเคราะห์เด็กกำพร้าเมื่อก่อนเหรอ?

อลันไม่กล้าถามมาก กลัวว่าเธอจะเจอพลเข้า แล้วให้บอดี้การ์ดพวกนี้จับพลเอาไว้ เช่นนั้นคงแย่แน่

เขาจึงตัดสินใจพาพลกลับเมือง C ภายในคืนนั้น