บทที่ 532 ฉันจะฆ่าแก

พูดๆแล้วเธอก็สะบัดมือของนานาออก ส่วนตัวเองเริ่มวิ่งไปรอบๆ หาที่ซ่อนตัวราวกับเล่นซ่อนหา

นานายื่นมือไปคว้าเธอตั้งหลายครั้ง แต่เธอกลับหนีไปได้

จนกระทั่งตำรวจที่เฝ้าหน้าประตูเอ่ยปากพูดกับนานา: “สมองของเพื่อนคุณมีปัญหาแล้ว รีบพาเธอกลับไปหาหมอดีกว่า เหมือนอย่างสถานการณ์ของเธอก่อนหน้านี้อย่าให้เธอออกเดินทางไกลๆเชียว อันตรายมากนะ”

“ขอบคุณค่ะ ฉันเข้าใจแล้ว” นานาเห็นว่าตอนนี้คงถามไม่ได้ความอะไรแล้ว ทำได้เพียงปลอบขวัญโซฟี พาเธอออกไปจากสถานีตำรวจ พาเธอกลับไปที่ห้องพักของโรงแรมก่อน

เธอเออออไปกับคำพูดของโซฟี ปลอบโยนความรู้สึกของโซฟี พาโซฟีกลับมาที่โรงแรม อยากจะซื้อตั๋วรถไฟกลับเมือง C ให้เร็วที่สุด

ภายในห้องพักของโรงแรมในที่สุดโซฟีก็สงบลงได้ หนุนตักเธอหลับไป

นานาดึงเศษหญ้าบนหัวของเธอ ทุกครั้งที่เห็นเธอมีสภาพอย่างนี้ก็รู้สึกผิดกับเธออย่างบอกไม่ถูก

นานาคิดว่าถ้าโซฟีไม่ดีขึ้น นั่นเป็นเพราะสวรรค์ยังลงโทษเธออยู่ ทำให้เธอรู้สึกกระวนกระวายใจที่ทำเรื่องที่ไม่สมควรทำอยู่ตลอดเวลา ทีแรกเธอไม่ควรให้โซฟีช่วยเลยจริงๆ

ไม่งั้นตอนนี้โซฟีคงกลายเป็นดีไซน์เนอร์อยู่ที่ปารีสแล้ว ได้ใช้ชีวิตที่ประสบความสำเร็จ ได้มีแฟน นั่นจะเป็นช่วงเวลาที่ทำให้คนอื่นๆอิจฉาขนาดไหนกันนะ

นานานั่งพิงอยู่บนเตียง ให้เธอนอนอยู่อย่างนี้ ใจไม่แข็งพอที่จะทำให้เธอตื่นขึ้นมา

และนานาได้จองตั๋วรถไฟรอบที่เช้าที่สุดกลับเมือง C บนมือถือแล้ว ทั้งยังส่งข้อความไปบอก มาร์ชด้วย บอกเขาว่าเจอโซฟีแล้ว บอกให้เขาอย่าเพิ่งโทรมาตอนนี้ พรุ่งนี้เธอก็จะพาโซฟีกลับเมือง C

ยามค่ำคืนมาร์ชเองก็ยังไม่นอน เห็นข้อความที่นานาส่งมา จึงถามเธอเรื่องรายละเอียดของเที่ยวรถไฟ เตรียมตัวไปรับเธอที่สถานีรถไฟพรุ่งนี้

ปัญหาสภาพจิตใจของโรซี่ทางฝั่งนี้ยังอยู่ในขั้นตอนการประเมิน โซฟีก็มาก่อเรื่องใหญ่โตขนาดนี้อีก เขาจึงรู้สึกว่านานาเหมือนตั๊กแตกที่โดนมัดอยู่บนเชือก โดยที่ปลายเชือกของทั้งสองฝั่งกำลังดึงเธออยู่

เขาไม่อยากให้นานาตกอยู่ในสภาพอย่างนี้อีก คาดหวังว่าตัวเองจะสามารถจัดการปัญหาพวกนี้แทนนานาได้

นานาเพิ่งจะเคลิ้มหลับไป ก็โดนเสียงของโซฟีปลุกให้ตื่นขึ้นมา

“พล! ฉันจะฆ่าแก......ฉันจะฆ่าแก!”

นานาเห็นเธอหลับตา แต่กลับตะโกนว่าจะฆ่าพลอยู่ท่ามกลางฝันร้าย จึงตบหลังเธอเบาๆ ปลอบโยนเธอ: “ไม่มีอะไรแล้ว ไม่มีอะไรแล้วนะ พลเขาตายไปตั้งนานแล้ว”

โซฟีที่ผมชุ่มไปด้วยเหงื่อ ลืมตา ตื่นขึ้นมาแล้ว เห็นนานาอยู่ข้างๆตัวเอง ถึงเข้าใจว่าเมื่อกี้ตัวเองฝันร้าย

เธอเหม่อลอยอยู่สักพัก เงยหน้ามองนานา พูดเบาๆอย่างเป็นปริศนา: “เขายังไม่ตาย เขายังมีชีวิตอยู่ ฉันเห็นเขา”

นานาถาม: “เขาคือใคร?”

“พล......” โซฟีพูดชื่อนี้ออกมา ราวกับว่าพลจะโผล่ออกมาจับตัวเธอไป ถึงได้ขดตัวอยู่ร่างของนานา กวาดสายตาไปรอบๆมุมห้องอย่างระมัดระวัง

นานาคิดว่าเธอยังไม่ตื่นจากฝันร้ายอย่างเต็มที่ จึงยิ้มบางๆพูดอย่างอ่อนโยน: “นั่นก็เป็นแค่ฝันร้ายนะ นอนต่อเถอะ”

พูดแล้วนานาก็จัดวางหมอนให้เธอนอนตำแหน่งด้านในของเตียง ส่วนตัวเองนอนด้านนอกพูดขึ้น: “พรุ่งนี้เช้าเราจะนั่งรถไฟกลับไปกัน ยังนอนต่อได้อีกหลายชั่วโมง ฉันอยู่ตรงนี้ไม่ต้องกลัวนะ”

นานาพลิกตัวหันหลังให้เธอ หลับตาลงด้วยความง่วง

โซฟีพยายามอย่างเต็มที่ที่จะซ่อนตัวเข้าไปข้างใน ทั้งตัวแทบจะแนบไปกับกำแพงอยู่แล้ว

เธอเบิกตาโพลงไม่กล้าหลับตา ในหัวยังคงเป็นสภาพของพลที่นั่งอยู่บนรถเข็นด้วยสายตาว่างเปล่า สีหน้าเรียบเฉยอยู่เลย

ความน่าหวาดกลัวที่เคยลงลึกเข้าไปในกระดูกได้แพร่กระจายอยู่ในร่างกายของเธออย่างไม่หยุดหย่อน

เช้าวันถัดมา กลุ่มพวกเขาก็ออกจากเมืองอำเภอจี นั่งรถไฟกลับเมือง C กันแล้ว