บทที่ 533 อยู่เป็นเพื่อนเธอตลอดไป

นานารู้สึกเหมือนเธอไม่สามารถถอนตัวออกมาจากความทรงจำในอดีตได้ จึงคว้าไหล่ทั้งคู่ของเธอ พูดเสียงดังใส่เธอ: “โซฟี เธอเป็นอะไรกันแน่ รู้สึกตัวหน่อยสิ! เขาตายไปแล้ว ไม่มีทางฟื้นคืนชีพได้หรอก......”

“ใช่ เขาฟื้นคืนชีพแล้ว! เขาเป็นปีศาจที่มาจากนรก สามารถฟื้นคืนชีพได้แน่นอน!” โซฟีกลับยิ่งประหม่ามากขึ้น

รถหยุดลงแล้ว มาถึงทางเข้าศูนย์การรักษาแล้ว

มาร์ชดับเครื่องยนต์ พูดกับนานา: “ดูท่าพวกเราที่ไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญคงช่วยเธอไม่ได้แล้วนะ ส่งเธอเข้าไปเถอะ ยิ่งคุณพูดเยอะเท่าไหร่ ผมว่าอารมณ์ของเธอกลับยิ่งแย่ลงเรื่อยๆ”

นานาพยักหน้าให้มาร์ช ตอนอยู่บนรถไฟเธอก็ติดต่อจิตแพทย์คนนั้นไว้แล้ว

จิตแพทย์คนนั้นบอกว่าคุยกับคนที่รับผิดชอบของศูนย์การรักษาแล้ว ให้เธอพาโซฟีไปได้เลย

พวกเขาพาโซฟีมาถึงศูนย์การรักษา หลังจากออกมา นานาแค่รู้สึกว่าปฏิกิริยาของโซฟีแปลกเกินไป

เดิมทีคิดว่าโซฟีคงไม่ยอมไป คงจะตื่นตระหนก คงจะร้องไห้โวยวาย......

เธอคงต้องเหนื่อยโน้มน้าวเธอแน่ๆ แต่ผิดคาด โซฟียอมไปที่ศูนย์การรักษา ก่อนจะจากกันยังโบกมือให้เธอด้วย บอกให้เธอระวังตัว

ตอนนี้เธอจึงหมดหนทางที่จะแยกแยะเลยว่า ประโยคนั้นโซฟีพูดในขณะที่รู้สึกตัวดี หรือพูดเพ้อเจ้ออยู่กันแน่

มาร์ชกับเธอเข้ามานั่งในรถด้วยกัน แต่ไม่ได้ขับรถออกไปในทันที กลับถามเธอขึ้นมา: “โซฟีแปลกๆ เธอเป็นอะไรไปน่ะ? เธอหมายถึงใครที่จะไม่ปล่อยพวกคุณไป พูดถึงพลเหรอ?”

นานาพยักหน้า: “ตอนที่ฉันเห็นเธอในสถานีตำรวจของเมืองนั้น เธอก็เปลี่ยนเป็นสภาพนี้แล้ว ก็ไม่รู้ว่าก่อนหน้านี้เกิดอะไรขึ้น ตำรวจบอกว่าตอนที่เจอเธอในสถานสงเคราะห์เธอก็เป็นสภาพนี้แหละ ฉันอยากจะพาเธอกลับมาให้เร็วที่สุด จึงไม่มีเวลาไปถามรายละเอียดที่สถานสงเคราะห์เลย กลับมาคราวนี้ในที่สุดเธอก็ยอมเข้าไปในศูนย์การรักษาอย่างว่าง่าย ไว้เดี๋ยวฉันค่อยไปสถานสงเคราะห์อีกที......”

“ไม่ต้อง คุณไม่ต้องไปแล้ว ผมส่งคนไปสืบไปสอบถามแล้ว” มาร์ชพูดขึ้นด้วยความสงสัย “นี่เธอเจอพลจริงๆงั้นเหรอ?”

นานาสีหน้าเคร่งขรึม อดไม่ได้ที่จะพูดด้วยความประหม่า: “เป็นไปได้ยังไง? ตอนที่พลตายเธอไม่ได้อยู่ที่นั่นด้วย แต่เราสองคนเห็นกับตา คุณคิดว่าด้วยสถานการณ์อย่างนั้นพลจะยังมีชีวิตอยู่เหรอ?”

มาร์ชพิงไปบนเบาะ นึกย้อนไปถึงฉากนั้น ยังคงรู้สึกเหมือนจมอยู่ในฝันร้าย ตอบกลับไป: “แทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่จะมีชีวิตอยู่ นี่เธอเห็นคนที่หน้าตาคล้ายๆพล หรือว่าได้รับความกระทบกระเทือนจากสิ่งอื่นกันแน่?”

“เป็นไปได้ทั้งนั้น” นานาพูด “โชคดีที่ตอนนี้เธอยอมรักษาตัวแล้ว น่าจะอาการดีขึ้นแหละ”

มาร์ชไม่ได้มองเธออีก ถามขึ้นด้วยความขุ่นเคือง: “คุณยังมีเรื่องอะไรที่ปิดบังผมอีกใช่ไหม?”

นานาได้ยินน้ำเสียงของเขาผิดปกติไป จึงรีบถาม: “คุณหมายถึงเรื่องอะไร?”

“เมื่อกี้ที่โซฟีอยู่ในรถบอกว่าคุณก็เคยโดนพลบีบบังคับ เคยไปสถานที่อย่างนั้น ทำไมแต่ก่อนคุณถึงไม่เคยบอกผมเลย?” หลังจากที่มาร์ชถามออกมา ถึงได้รู้ว่าจริงๆแล้วเป็นห่วงเธอมากกว่าโมโหเธอเสียอีก

นานาอธิบาย:

“ไม่ใช่อย่างที่โซฟีพูด คราวนั้นฉันโดนศัตรูของพลลักพาตัวไปขังอยู่ในนั้น แต่พลเป็นคนช่วยฉันออกมา ก็เป็นคราวนั้นแหละที่ฉันพบว่าโซฟีอยู่ในสถานที่ประเภทนั้น......

แต่ตอนนั้นโซฟีไม่รู้ถึงเหตุการณ์ภายในอย่างชัดเจน เธอถึงได้เข้าใจผิดไป......”

“เธอเข้าใจผิดอะไร เข้าใจผิดพลงั้นเหรอ? คุณอยากจะบอกว่าต่อให้พลจะไม่ดียังไง แต่ก็รักคุณด้วยใจจริงใช่ไหม?” สายตาของมาร์ชเปลี่ยนไปเย็นชาสุดๆ

เขาไม่ใส่ใจหรอกว่าตอนที่เธอโดนบังคับให้อยู่ข้างๆพลเกิดอะไรขึ้นบ้าง เขาไม่มีทางรังเกียจเธอเพราะเรื่องพวกนี้