บทที่ 534 ฉันจะจัดการเธอลงได้ยังไง

แต่ยิ่งเธอดิ้น แรงที่ใช้กำราบเธอของมาร์ชก็ยิ่งมากขึ้น ทำเอามือเท้าของเธอเจ็บไปหมด

แต่ความเจ็บเหล่านี้เทียบไม่ได้กับความเจ็บปวดในใจของเธอสักนิด

เธอหยุดดิ้น น้ำตาไหลออกมา จ้องมองเขาโดยไม่มีคำอ้อนวอน พูดประชดอย่างเย็นชา: “คุณเป็นอย่างนี้มันแตกต่างจากพลตรงไหนล่ะ น่าสะอิดสะเอียน......”

มาร์ชจึงหยุดการเคลื่อนไหวของเขาทันที ลุกขึ้นมา ปรับเบาะให้เป็นสภาพเดิม

เขารู้สึกตัวแล้ว อยากจะตบบ้องหูตัวเองสักสองที นี่ตัวเองเป็นอะไรไปน่ะ โมโหจนขาดสติอีกแล้ว ตกลงกันแล้วนี่นาว่าจะไม่ทำอย่างนั้นกับเธออีก จะปกป้องเธอให้ดี

นานาใช้สองมือดึงคอเสื้อไว้แน่น กัดริมฝีปากไม่พูดไม่จา น้อยใจจนทนไม่ไหว

เธอก็ไม่อยากยั่วโมโหมาร์ชหรอก แต่บางครั้งพอทะเลาะกัน ก็ควบคุมอารมณ์ของตัวเองไม่ได้

เธอเพิ่งเช็ดน้ำตาเสร็จ ก็รู้สึกว่าในท้องหดเกร็ง จึงรีบปิดปากเอาไว้อยากจะอ้วกออกมา

มาร์ชรู้สึกแย่มากกำลังจะขับรถออกไป แต่เห็นนานากดกระจกรถฝั่งเธอลง ยื่นหัวออกไปอาเจียนน้ำเปรี้ยวๆออกมานิดหน่อย

คิดไม่ถึงว่าเขาจะทำให้เธอสะอิดสะเอียนจริงๆ เมื่อเห็นเธอนั่งดีแล้ว จึงเหยียบคันเร่งในทันที รถราวกับจะบินออกไป

สองมือของนานากุมอยู่ที่หัวใจ แค่รู้สึกทรมานในท้องอีกแล้ว หัวก็เริ่มมึนๆ จึงคิดว่าน่าจะเป็นเหตุมาจากที่เมื่อเช้ารีบไปขึ้นรถไฟ จนไม่ได้กินข้าวเช้าแน่ๆ

พวกเขาสองคนต่างคนต่างไม่สนใจกัน กลับมาถึงคฤหาสน์นานาก็ทิ้งตัวลงบนเตียงในห้องนอน แค่อยากนอนให้เต็มอิ่มเท่านั้น

ตั้งแต่ช่วงบ่ายที่กลับมาถึงบ้าน เธอหลับยาวจนกระทั่งตื่นขึ้นมาอีกทีตอนเที่ยงคืน พบว่าบนเตียงใหญ่นอกจากตัวเองแล้วยังคงว่างเปล่าเหมือนเดิม ใจของเธอก็รู้สึกว่างเปล่าเช่นกัน

เธอลุกขึ้นนั่งรู้สึกว่าในท้องดีขึ้นบ้างแล้ว ก็หิวจนท้องร้องจ็อกๆ

เธอลุกออกจากเตียงเดินไปรอบๆชั้นสอง ไฟในห้องหนังสือปิดอยู่ มองไปรอบๆก็ไม่เห็นร่างของมาร์ช

เธอค่อยๆเดินไปที่ห้องครัวชั้นหนึ่ง อุ่นนมแก้วหนึ่ง ทั้งยังเอาเค้กที่เหลืออยู่ออกมากินแก้หิว อดไม่ได้ที่จะหัวเราะเยาะตัวเอง ดูท่าคืนนี้มาร์ชคงไม่กลับมาสินะ

คราวนี้เขาคงโกรธจริงๆ เพราะไม่ได้บอกเขา เรื่องที่โซฟีไปทำงานที่สตูดิโอเธอ

ที่เธอไม่ได้บอกเขามันก็ผิดนั่นแหละ แต่นั่นเป็นเพราะท่าทีที่เขามีต่อโซฟีไม่เหมือนเมื่อก่อน ต่อต้านเธอขนาดนั้น

ไอนิสัยเผด็จการของเขาน่ะ มักจะทำให้อารมณ์ขึ้นๆลงๆจนไม่รู้จักแยกแยะอะไรเลย คราวนี้เธอจะไม่เป็นฝ่ายยอมเขาแล้วนะ สงครามเย็นก็สงครามเย็นสิ!

นานากินเสร็จ ก็กลับห้องไปนอนต่อ

......

ผับที่ใกล้จะปิดแล้ว มาร์ชยังเอาแต่กอดขวดเหล้ากรอกเหล้าใส่ปากตัวเองอยู่ในนั้นไม่พูดไม่จาอยู่เลย

ชาร์วีที่อยู่ข้างๆเขา มองอย่างเป็นกังวล ถามขึ้น:

“คุณชายใหญ่ นี่สรุปว่าทะเลาะกันเพราะอะไรเนี่ย? แกถึงไม่ยอมกลับบ้าน ต้องมากินเหล้าแก้กลุ้มอยู่ที่นี่น่ะ”

มาร์ชหน้าตาตึงเครียดอยู่ตลอดเวลา ถึงเหล้าจะเริ่มออกฤทธิ์แล้ว ก็ยังคงรักษาบุคลิกที่เคร่งขรึมเด็ดขาดเอาไว้ได้ แม้แต่ความหล่อเหลาที่น่าหลงใหลของเขาก็ไม่ลดน้อยลงสักนิด

ถ้าไม่ใช่ว่ามีชาร์วีช่วยเขาขัดขวาง กลุ่มสาวสวยที่จะเข้ามาตีสนิทเอาไว้ พวกเธอคงจะเข้ามาตีสนิทมาร์ชในทันที และคาดว่าเขาที่กำลังหัวร้อนอยู่นั้นคงทำให้บรรดาสาวสวยร่วงลงไปอยู่ที่พื้นแน่ๆ

ชาร์วีอยู่เป็นเพื่อนเขาในผับทั้งคืนจนเบื่อแล้ว ไม่อยากต้องอยู่เป็นเพื่อนเขาในสถานีตำรวจอีก

ตอนที่ในผับเก็บกวาดสถานที่ในที่สุดเขาก็พาตัวมาร์ชที่เมาจนไม่ค่อยมีสติกลับมาถึงบ้านของตัวเองสักที

หลังจากที่มาร์ชอ้วกออกมา ในที่สุดก็เอ่ยปากพูดพึมพำในขณะที่นอนอยู่บนโซฟาที่บ้านของเขา: “ฉันเป็นใครในใจของเธอกันแน่ เป็นใครกัน......”

ชาร์วีใช้ผ้าขนหนูอุ่นๆวางไว้บนหน้าผากของเขา พูดหยอกเย้า: “นี่แกต้องกลับไปถามเธอนะ ฉันไม่รู้ด้วยหรอก หรือให้ฉันส่งแกกลับไปตอนนี้ไหม”