บทที่ 535 เกิดเรื่องใหญ่แล้ว

นานาจูงมือของอธิลงมาจากรถ พาเขามาถึงหน้าประตูโรงเรียนอนุบาล กำลังจะมอบเขาให้คุณครูที่อยู่หน้าประตู แต่จู่ๆก็มีผู้ชายเตี้ยๆที่ไม่ได้สะดุดตาคนหนึ่งพุ่งเข้ามา

เขาจับแขนอีกข้างของอธิเอาไว้ คิดจะแย่งตัวของอธิมาจากในมือของนานา!

นานาตกใจหน้าซีดเผือด ร้องออกมาด้วยความตื่นตระหนก เอากระเป๋าในมือฟาดไปที่ผู้ชายเตี้ยๆคนนั้น “จะทำอะไร! ปล่อยลูกฉันนะ!”

ผู้ชายตัวเตี้ยคนนั้นโดนนานาฟาดกระเป๋าไปที่หัว จึงปล่อยอธิออกในทันที กุมหัวด้วยความโมโห

นานาถือโอกาสนี้รีบดันอธิเข้าไปในประตูเหล็กของโรงเรียนอนุบาล คุณครูในโรงเรียนกับรปภ.จึงห้อมล้อมคุ้มกันอธิทันที

ด้านหลังพวกเขา บอดี้การ์ดที่อยู่ในรถอีกคันหนึ่งก็พุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว ต่อยผู้ชายตัวเตี้ยคนนั้นจนล้มลงไป ปราบได้อยู่หมัดทันที

นานายังคงตกใจไม่หาย มองอธิที่อยู่ในโรงเรียนอนุบาลอย่างปลอดภัย พูดกับเขาโดยที่มีรั้วเหล็กกั้นเอาไว้: “ไม่ต้องกลัวไม่เป็นไรแล้วนะลูก เข้าห้องเรียนไปเล่นกับเพื่อนๆนะ......”

แต่อธิกลับร้องเสียงดังด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความตื่นตกใจ “แม่ ระวัง!”

นานาหวาดหวั่น รู้สึกได้ว่ามีคนถือมีดอยู่ที่ด้านหลัง และประชิดเข้ามาที่คอของเธอ แต่อยากจะหลบก็ไม่ทันแล้ว

มีเสียงหนึ่งดังขึ้นที่ด้านหลังเธอ “ปล่อยเขา อย่าเข้ามา ใครกล้าเข้ามาฉันจะฆ่าผู้หญิงคนนี้!”

นานายืดคอตรง ไม่กล้าขยับตัว น้ำเสียงของคนๆนี้เคร่งขรึมเด็ดขาดมุทะลุ

เธอรู้สึกได้ว่าคนๆนี้ที่แนบชิดอยู่กับตัวเธอรูปร่างสูงใหญ่ ไม่เหมือนคนตัวเตี้ยเมื่อกี้นี้

บอดี้การ์ดสองคนทำได้แค่ปล่อยเจ้าเตี้ยนั่น มองคนที่จับตัวนานาเอาไว้พูดขึ้น: “พวกแกเป็นใคร อย่าเพิ่งวู่วาม ถ้าต้องการเงินฉันให้พวกแกตอนนี้ได้เลย”

เจ้าเตี้ยวิ่งไปถึงข้างกายนานาอย่างรวดเร็ว กดรีโมทไปทางรถที่อยู่ข้างหลัง ประตูรถจึงเปิดออก

นานารู้สึกได้ถึงคมมีดเย็นเฉียบที่อยู่บนคอของเธอราวกับมันประชิดเข้ามาใกล้มากขึ้น เห็นคุณครูปิดตาของอธิไว้ พาอธิเดินเข้าไปด้านในโรงเรียนอนุบาลแล้ว

แค่อธิไม่เป็นไร เธอก็ไม่มีอะไรต้องกลัวอีก กลับพูดขึ้นอย่างใจเย็น: “พวกแกอย่ามาทำอะไรซี้ซั้วนะ สามีฉันคือมาร์ช ถ้าฉันเป็นอะไรไป เขาไม่มีทางปล่อยพวกแกไปแน่”

แต่คนที่คุมตัวเธออยู่กลับหัวเราะ ถอยไปทางด้านหลังยัดเธอเข้าไปในรถ พูดกับบอดี้การ์ดสองคนนั้นที่พร้อมจะปะทะเข้ามาตลอดเวลา: “อย่ารีบร้อน ไม่งั้นเธอจะไม่มีลมหายใจนะ พวกฉันจะบอกสถานที่ให้มาร์ชรู้เอง ให้เขามาคนเดียว ถ้าแจ้งความหรือพาคนอื่นมาด้วย ก็รอเก็บศพได้เลย!”

พูดแล้วคนที่จับตัวนานาอยู่ก็ออกแรงปิดประตูรถ รถจึงแล่นออกไปในทันที

บอดี้การ์ดสองคนรีบร้อนโทรหามาร์ช ตอนนี้เกิดเรื่องใหญ่แล้ว

เพราะมีประตูเหล็กกั้นเอาไว้ อธิจึงหลุดออกจากการจับกุมของคุณครูแล้ว อยากจะวิ่งไปที่ถนน ตะโกนออกมา: “แม่ ผมอยากหาแม่!”

คุณครูกับรปภ.ในโรงเรียนแจ้งตำรวจแล้ว กลางวันแสกๆอย่างนี้จับตัวเด็กไม่สำเร็จ จึงจี้เอาตัวผู้ปกครองไปแทน ไม่เคยเห็นโจรที่ไหนกล้าหาญขนาดนี้มาก่อนเลย

……

มาร์ชกับชาร์วีโดนเสียงมือถือที่ดังขึ้นไม่หยุดหย่อนปลุกจนตื่น

เพราะชาร์วีดูแลมาร์ชที่เมามายไม่ได้สติ เมื่อคืนถึงได้นอนดึกมาก ดังนั้นพอได้นอนก็หลับสนิทเลย

มาร์ชลุกขึ้นมานั่งบนโซฟาก่อน กวาดสายตามองหามือถือที่ยังดังอยู่ไปรอบๆ ถึงได้พบว่ามันตกอยู่ที่ใต้โซฟา

แต่เขาหยิบมือถือขึ้นมา ก็รู้สึกว่ายังปวดหัวอยู่มากๆ จึงตัดสายทิ้งไปทันที

แต่เสียงมือถือกลับดังขึ้นอีกครั้งอย่างรวดเร็ว เขาพิงโซฟานวดๆขมับแล้วกดรับ

“คุณมาร์ชเกิดเรื่องแล้วครับ! คุณมีนาโดนลักพาตัวไป!”

ในใจของมาร์ชชะงักงัน ตื่นตกใจ อาการแฮงค์เมื่อคืนหายเป็นปลิดทิ้ง “เกิดอะไรขึ้น ก็ให้พวกนายคอยปกป้องเธอตลอดเวลาไม่ใช่หรือไง?”

ชาร์วีก็ออกมาจากในห้อง ด้วยสภาพสะลึมสะลือ ถามขึ้น: “ทำไมมือถือแกดังอยู่ตลอดเลยล่ะ ใครอะ ยังกับว่าถ้าแกไม่รับก็จะไม่เลิกโทรงั้นแหละ”