บทที่ 545 รสชาติที่คิดถึง

นานากุมมือของมาร์ชไว้ ปลอบใจเขาว่า: “มันผ่านไปแล้ว ป้าเค้กเป็นคนที่เข้าใจคุณย่าที่สุด ป้าเค้กบอกแล้วว่าคุณย่าอยู่บนสวรรค์ไม่โทษคุณหรอก ก็ไม่โทษคุณแน่นอน”

ป้าเค้กพูดเสริมขึ้นว่า: “ใช่ค่ะ ใช่ค่ะ นายหญิงรองพูดถูก คุณหญิงท่านรักคุณมากที่สุดแล้ว เอ็นดูคุณไม่พอ จะไปโทษคุณได้ยังไง”

มาร์ชก้มหน้า กินกับข้าว นี่เป็นรสชาติที่เขาคิดถึง เหมือนได้กลับไปข้างคุณย่าตอนที่คุณย่ายังคอยปกป้องเขา

นานาดีใจแทนเขา ปมในใจของเขากับป้าเค้กได้คลายออกกันสักที

เธอลุกขึ้นเดินสำรวจรอบๆ ดูไปรอบหนึ่ง ถามป้าเค้กว่า: “บ้านหลังนี้มีประวัติมาพอสมควรเลย ก่อสร้างในยุคสมัยไหนเหรอ”

ป้าเค้กถือไม้เท้าเดินมาถึงข้างเธอ หัวเราะพูดว่า: “นี่เป็นบ้านที่พ่อแม่ของคุณหญิงท่านเหลือไว้ให้คุณหญิงท่าน ไม่มีคนอาศัยมานาน เวลาผ่านไปนานก็ทรุดโทรม หลังจากที่ฉันเข้ามาอาศัย ก็หาคนมาปรับปรุงซ่อมแซม แต่อายุเยอะแล้ว ยังมีหลายที่ที่ต้องซ่อมก็ไม่มีแรงไปดูแลแล้ว”

นานาชอบวิวทิวทัศน์ของที่นี่ และยังมีรูปแบบของบ้านนี้ พูดว่า: “ถ้าซ่อมแซมทั้งหมด กลับสู่สภาพเดิม จะเป็นคฤหาสน์ที่สวยที่สุดในหมู่บ้านนี้”

“ใช่ค่ะ” ป้าเค้กชวนเธอกลับไปที่โต๊ะอาหารอีกครั้ง มองมาร์ชแล้วพูดว่า: “คุณชายรอง ความจริงแล้วคุณหญิงท่านได้โอนบ้านหลังนี้อยู่ภายใต้ชื่อของคุณ แต่ก่อนคุณหญิงท่านกลัวว่าหลังจากที่ตัวเองตาย คุณสติไม่ดีสู้กับวรรณและลูกชายไม่ได้ โอนสมบัติที่อยู่ภายใต้ชื่อของคุณหญิงท่านให้คุณตั้งนานแล้ว ต่อให้นายหญิงรองไม่ส่งคนมาตามหาฉัน อีกสองปีร่างกายฉันไม่ไหวแล้ว ก็จะมีทนายความที่คุณหญิงท่านแต่งตั้งไว้ไปหาคุณเอง”

“คุณย่า......ผมคิดถึงคุณย่า......” มาร์ชสะอื้นจนกินข้าวไม่ลง ปิดหน้าไหว้ ไม่ให้น้ำตาของตัวเองไหลลงมาก

อธิถามอย่างไม่รู้เรื่องอะไร: “คุณย่า คุณพ่อคุณแม่ พวกคุณพูดถึงใคร ทำไมคุณพ่อถึงเสียใจครับ”

นานาลูบหัวของอธิ “พวกเราพูดถึงคุณย่าทวดของหนู แต่เสียดายเขาไม่เคยเห็นหนู หนูก็ไม่เคยเห็นเขา”

“งั้นตอนนี้ผมเจอเขาได้ไหม” อธิถามอย่างสงสัย “คุณทวดเป็นยังไงครับ”

มาร์ชเช็ดหน้าแล้ว สูดหายใจเข้าลึกๆพูดว่า: “ได้ พวกเราพาหนูไปพบเขาตอนนี้เลย”

พูดจบเขาหันมาถามป้าเค้กว่า: “ป้าเค้ก ตอนนั้นธารณ์ส่งคนมาปกป้องป้าไว้ ให้ป้าเอากระดูกของย่าไปด้วย คุณย่าฝังไว้ไหนเหรอครับ”

ป้าเค้กถอนหายใจว่า: “ก่อนตายคุณหญิงท่าน รู้ว่าตัวเองไม่มีหน้าไปเจอคุณท่านบนสวรรค์ หลังจากท่านเสียให้ฉันเอากระดูกมาฝังที่นี่ อย่างน้อยก็ได้อยู่ใกล้กับพ่อแม่ของคุณหญิงท่าน”

“ช่วยพาพวกเราไปกราบที่สุสานได้ไหม” มาร์ชถาม

ป้าเค้กมองสีของท้องฟ้าแล้วพูดว่า: “วันนี้เวลาไม่เช้าแล้ว พวกคุณพักผ่อนคืนหนึ่งก่อน พรุ่งนี้เช้าฉันพาคุณไปที่สุสาน”

มาร์ชพยักหน้า อย่างเห็นด้วย

พวกเขาทานอาหารแล้ว มาร์ชพาอธิช่วยป้าเค้กถอนหญ้าที่สวนออกให้หมดก่อนฟ้ามืด

อันนั้นเป็นดอกไม้ที่คุณหญิงท่านชอบตอนมีชีวิตอยู่ ช่วงพลบค่ำจะสวยงามมาก

ตอนกลางคืน อธินอนหลับแล้ว