บทที่ 546 คุณพ่อน่าอายจัง

นานาแกล้งกะพริบตาใส่มาร์ชก โผล่เข้าไปถามป้าเค้กว่า: “ตอนเขาเด็กซนมากขนาดไหน ทำไมถึงทำให้คนอื่นเป็นกังวล”

“ตอนที่คุณชายรองโตเท่าคุณชายน้อย ตอนกลางวันปีนหลังคารื้อกระเบื้อง ตกจากบนหลังคาหลายครั้ง หัวบูดหัวโนนี่เป็นเรื่องปรกติ เล่นเหนื่อยแล้วกลางคืนยังฉี่ราดเตียงด้วย.......”

นานาได้ฟังแล้วปิดปากหัวเราะ มาร์ชรู้สึกขายหน้ามาก รีบตัดบทของป้าเค้กว่า: “ป้าจำผิดแล้วมั้ง ผมไม่เคยฉี่ราดเตียงนอน”

ป้าเค้กก็ยังจริงจังในการย้อนอดีตว่า: “จำไม่ผิดนะ ตอนคุณอายุ6ขวบยังฉี่ราดเตียงในตอนกลางคืน ต้องลำบากคุณหญิงและป้าโบว์เปลี่ยนที่นอนและผ้าห่มด้วย”

“ผมไม่เคยนะ” มาร์ชหน้าแดงไปหมด

นานาไม่เคยเห็นเขาเขินอายเหมือนเด็กที่ทำผิดมาก่อน หัวเราะไม่หยุด

อธิก็หัวเราะเขาว่า: “คุณพ่อน่าอายจัง โตขนาดนี้แล้วยังฉี่ราดบนเตียง”

“เยี่ยมเลย ไอ้หมาน้อยกล้าหัวเราะเยาะฉันด้วยเหรอ” มาร์ชรีบอุ้มอธิขึ้น จ้ำอ้าวเดินนำหน้าไปเลย

ป้าเค้กมองตามหลังเขา พูดตามประสาคนแก่ ว่า: “ดูคุณชายรองสิมีอะไรต้องอายล่ะ ตอนเด็กใครบ้างที่ไม่เคยฉี่ราดเตียง”

นานาพยุงป้าเค้กเดินตามหลัง อดยิ้มไม่หุบเลย คิดอยู่ว่าต่อไปถ้ามาร์ชกล้าล้อเธอ เธอก็จะเอาเรื่องฉี่ราดเตียงมาอุดปากเขาไว้

……

ครอบครัวของเขาอยู่กับป้าเค้กที่นี่ที่มีวิวสวยเหมือนภาพวาด เหมือนมาพักผ่อนพักไปหลายวัน จนกระทั่งวันที่ห้าถึงกลับไปเมือง C

วันที่7ของตรุษจีนมาร์ชก็เริ่มกลับเข้าไปทำงานที่บริษัท และนานาก็เตรียมอังเปา จะไปแจกให้ทุกคนที่สตูดิโอ เพื่อเป็นสิริมงคลในการเริ่มต้นปีใหม่

เธอใช้ลูกไม้ทั้งอ่อนและแข็งอ้อนมาร์ช จนกระทั่งเขายอม แต่ก็ต้องให้บอดี้การ์ดติดตาม และต้องแชร์การเคลื่อนไหวผ่านจีพีเอสกับมือถือของเขา

ไม่ว่ามาร์ชพูดอะไร เธอก็รับปาก ขอแค่ให้เธอได้ออกไปข้างนอกบ้าง ไปดูที่สตูดิโอของตัวเองบ้าง

เมื่อเธอมาถึงสตูดิโอ ณชา เฌอพวกเขาก็ล้อมกันเข้ามา ชมเธอว่าไม่เจอกันตั้งนานดูอวบขึ้น สีหน้าก็ดูสดชื่นเบ่งบานดั่งดอกไม้

นานารู้นี่เป็นเพราะพักผ่อนอยู่กับบ้าน มาร์ชและป้าโบว์ปรับเปลี่ยนลูกไม้ในการบำรุงร่างกาย

เธอคุยเล่นกับเพื่อนร่วมงานสักพัก ก็เรียกทุกคนมาพูดคุยเรื่องงานกัน พูดเกี่ยวกับการแบ่งหน้าที่ในขั้นตอนต่อไป เอางานและลูกค้ามาแบ่งออก อย่างนี้ทุกคนก็มีความชัดเจนในเป้าหมาย

เฌอบอกให้เธอวางใจพักดูแลตัวเอง แม้เธอไม่อยู่พวกเขาก็ไม่กล้าอู้งาน

ก่อนนานาจะออกจากที่ทำงาน ได้คุยกับเฌอเป็นการส่วนตัวสักพัก ถามเกี่ยวกับห้องเสื้อที่ฝากให้เธอช่วยดูแล เร็นได้มารับมอบหมายไปหรือยัง

เฌอกำลังคิดที่จะคุยเรื่องนี้กับเธอ “พี่นานา เพื่อนพี่คนนั้นไม่ใช่ว่าให้พวกเราช่วยดูแลเดือนเดียวเหรอ แต่นี่ก็ผ่านไปเดือนกว่าแล้ว ยังไม่เห็นเพื่อนพี่คนนั้นกลับมาเลย เขาได้พูดไหมว่าจะกลับมาเมื่อไรกันแน่”

“ไม่ถูกนะ” นานานับเวลา เร็นเก็บตัวซ้อมก็สิ้นสุดก่อนตรุษจีนแล้วนี่ ทำไมยังไม่กลับมารับมอบงานของห้องเสื้อกับเฌอ “ตามกำหนดแล้วเขากลับมาแล้วนะ หรือว่าที่บ้านมีเรื่องอะไรทำให้ล่าช้าไป รบกวนเธออีกสักพักนะ ฉันจะรีบติดต่อเขา”

“มีนานา ตอนนี้ฉันยังพอดูแลไหว แต่หลังตรุษจีนเปิดงานกันแล้วงานของสตูดิโอก็ยุ่งมาก จะดูแลไม่ไหว”

“ได้ ฉันรู้แล้ว” นานาคิดว่าหลังจากเร็นฝึกเสร็จคงรู้เรื่องตายของดาวคือโดนโรซี่ทำร้าย หรือเขาโกรธเธอ หรือว่าที่บ้านมีเรื่องปลีกตัวออกมาไม่ได้ และก็ไม่ติดต่อเธอเลย

ตอนตรุษจีนเธอส่งข้อความถามไถ่กัน เขาก็ไม่ตอบกลับ