บทที่ 547 ไม่เพิ่มภาระให้เขา

เรื่องนี้ชาร์วีก็เคยคิดก่อนแล้ว เดาว่า: “หรือว่าอลันใช้ชื่อของพลในการบริจาค แล้วตั้งใจหาคนพิการที่นั่งรถเข็นมาปลอมตัวเป็นพล”

มาร์ชคิดว่านี่เป็นไปไม่ได้ ตัดบทเขาพูดว่า: “เขาจะใช้ชื่อของพล ตอบแทนสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้า เขาไปบริจาคเองก็ได้แล้ว ทำไมยังต้องพาเอาคนพิการคนหนึ่งมาปลอมตัวเป็นพลด้วย อันนี้มันเป็นไปไม่ได้นะ”

“มันก็ใช่ หรือว่าที่ปรากฏพร้อมกับอลันในสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้า ที่นั่งอยู่บนรถเข็นจะเป็นพลจริงๆ” ชาร์วีพูดออกมาอย่างไม่น่าเชื่อว่า “แต่คุณบอกว่าพลโดนตำรวจยิงตายที่ต่างประเทศ แล้วก็ตกลงไปที่หน้าผา แล้วเขารอดมาได้ยังไง อลันช่วยเขาได้ยังไง”

มาร์ชสีหน้าเคร่งเครียดพูดว่า: “ดูแล้วฉันต้องไปสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าด้วยตัวเองสักรอบ ต้องทำเรื่องนี้ให้กระจ่าง แกต้องส่งคนเฝ้าอลันไว้ดีๆ ถ้าเจอพล แจ้งฉันทันที”

“ได้ ฉันเข้าใจล่ะ” ชาร์วีลุกขึ้นแล้วเดินออกจากห้องทำงานของมาร์ช แล้วติดต่อคนที่จับตาอลันอยู่ แค่คิดว่าพลยังมีชีวิตอยู่ ก็ทำให้คนรู้สึกเสียวสันหลัง

มาร์ชสองมือกำหมัดเท้าคางไว้ ดูแล้วตอนที่นานาไปรับโซฟีกลับมาจากสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้า สิ่งที่โซฟีพูดไม่ได้พูดไปเรื่อยเพราะเป็นบ้า

ตอนนั้นโซฟีก็ไปสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า แล้วเห็นพลกับตาตัวเธอเอง จึงทำให้เธอกลัวจนสติแตก

หมัดของมาร์ชยิ่งกำยิ่งแน่น กังวลใจแล้วดูตำแหน่งของนานาบนมือถือ เห็นว่าเธอออกจากที่ทำงานแล้วไปหาโซฟีที่ศูนย์บำบัด

เขาลังเลว่าจะโทรหานานาดีไหม และอยากไปถามโซฟีด้วยตัวเองว่าวันนั้นเห็นอะไรที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้า

แต่พอนึกถึงว่ากว่านานาจะเดินออกจากความกลัวของพล ถ้าตอนนี้ให้เธอรู้ว่าพออาจจะยังมีชีวิตอยู่ ต่อเธอหรือเด็กในท้องก็ไม่ดี

หรือว่ารอให้ตรวจสอบชัดเจนแล้ว เขาแน่ใจว่าพลยังมีชีวิตอยู่จริงค่อยพูด

กลับถึงบ้านตอนกลางคืน ก็ยังมีกลิ่นอายของเทศกาลตรุษจีน พวกเขาทั้งบ้านกินข้าวกันอย่างมีความสุข มาร์ชกับอธิไปจุดดอกไม้ไฟกันที่สวนดอกไม้

นานากลับไปที่ห้องคนเดียว ดูงานออกแบบที่เฌอพวกเขาส่งมา และยังมีใบสั่งและการติดตามหลังเปิดปีใหม่

ลูกค้าทั่วไปหลักๆแล้วเธอก็มอบหมายให้เพื่อนร่วมงานแล้ว ก็ยังงมีRJ งานออกแบบฤดูใหม่เธอยังรับผิดชอบเอง ดูแล้วผ่านวันที่15ก็ต้องส่งให้กับลิลลี่ เธอต้องรีบเร่งเขียนแบบร่างให้เสร็จก่อน

อีกด้านเธอยุ่งกับการออกแบบ อีกด้านก็ค่อยมองดอกไม้ไฟที่พุ่งผ่านหน้าตา ก็รู้ว่ามาร์ชเล่นกับลูกอย่างมีความสุข

เธอชอบช่วงเวลาที่สงบสุขอย่างนี้มากๆ เหมือนเสียงจากเชลโลที่ฟังสบายผ่อนคลายรื่นหู ให้เสียงและแสงค่อยๆลอยผ่าน

แต่วันเวลาอย่างนี้จะคงไว้ตลอดไปไหม ไม่รู้ภัยอันตรายที่ซ่อนอยู่จะโผล่เข้าหาพวกเขาอีกเมื่อไร

แม้ว่ามาร์ชจะไม่พูดอะไร แต่เธอรู้สึกได้ว่าเขามีความหนักใจ

ทุกวันนี้เพื่อให้เธอดูแลลูกในท้องดีๆ เขาแบกภาระเรื่องราวไว้คนเดียวไม่น้อย กลับมาถึงบ้านแจ้งแต่ข่าวดีไม่คุยเรื่องไม่ดีเลย

ในเมื่อเขาไม่พูด เธอก็ไม่อยากไปถาม เรื่องที่เขาไม่อยากพูด มันก็คงมีความเสี่ยง แม้แต่เขาก็ยังกังวลในการตั้งรับ

ผ่านเรื่องราวมามากมาย เธอรู้ตัวเองแล้วว่า ตัวเองทำเพื่อเขาได้ไม่มาก มีเพียงพยายามไม่เพิ่มภาระให้เขา ทำสิ่งที่ตัวเองถนัดการออกแบบให้ดีก็พอ

บางครั้งก็เผลอเหม่อลอยบ้าง แต่เธอก็ดึงสติกลับมาตรงแบบที่กำลังเขียนอยู่