บทที่ 548 ขบวนใหญ่เชียว

นานาก็ไม่คุยเรื่องของโซฟีอีก รู้สึกว่าตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดคือหาไขกระดูกที่จับคู่กับยิ้มได้ ทำการเปลี่ยนถ่ายไขกระดูก

“มาร์ช ฉันอยากจะไปหาคุณเคนท์ ให้คนของทางตระกูลกรภัควัฒน์บริจาคไขกระดูกให้ยิ้ม” จริงๆแล้วเธอก็ไม่รู้ว่าวิธีนี้จะได้ผลไหม พูดออกมาแล้วใจของเธอเต้นแรงเหมือนตีกลอน ไม่รู้ว่ามาร์ชจะเห็นด้วยไหม

เดิมมาร์ชเริ่มมีความง่วงแล้ว ได้ยินเธอพูดวิธีนี้ แล้วความง่วงก็หายเป็นปริทิ้งเลย: “ยังไม่มีไขกระดูกที่จับคู่กับเด็กได้เหรอ ในคลังของไขกระดูกหายากขนาดนี้เลยเหรอ”

“ไม่ใช่ไขกระดูกที่เหมาะสมหายาก แต่มันต้องรอคิว ฉันฟังคุณหมอพูดว่าทุกคนที่รอการผ่าตัดเปลี่ยนถ่ายไขกระดูกก็เป็นการรอช่วยชีวิต คนที่รอไขกระดูกผ่านคลังไขกระดูกมีจำนวนเยอะมาก กว่าจะถึงคิวของยิ้มอย่างน้อยต้องอีกสักครึ่งปี ครึ่งปีนะ เธอรอไม่ไหวแล้ว” นานานึกถึงใบหน้าซีดเซียวของเด็กก็จะกังวลมาก

มาร์ชมีความกังวลว่า: “ตอนนี้ไปหาคุณเคนท์ แล้วไม่พูดถึงความสัมพันธ์ทางสายเลือดของพวกคุณ เขาจะสนใจคุณเหรอ”

“ฉันฟังเพื่อนร่วมงานที่ออกแบบชุดสูทให้คุณเคนท์พูดว่า คุณเคนท์ต้องการให้ฉันเอาแบบที่เขียนเสร็จแล้วส่งไปให้เขาด้วยตัวเอง” นานาว่า “ฉันอยากใช้โอกาสนี้ไปพบเขา และคุยเรื่องยิ้มกับเขา ตอนนี้ไม่มีโรซี่แล้ว หรือเขาไม่ต้องการระลึกลูกของตัวเองผ่านหลานสาวเหรอ”

มาร์ชคิดอย่างจริงจังว่า: “ได้ ถ้าคุณอยากลองก็ลองดู แต่ต้องให้ผมกับชาร์วีไปกับคุณ ถ้าเป็นเรื่องเกี่ยวกับยิ้มชาร์วีเคยช่วยโรซี่ จะรู้ดีกว่าพวกเรา ให้เขาไปพูดกับคุณเคนท์ว่าตั้งแต่ยิ้มเกิดมาผ่านอะไรมาบ้าง คำพูดน่าจะมีน้ำหนักกว่านะ”

“ได้ค่ะ ฉันก็ไม่อยากไปเจอคุณเคนท์เพียงลำพัง” นานาก็ไม่รู้ว่าการเจอการอีกครั้งกับคุณเคนท์จะระงับความรู้สึกให้สงบได้ไหม และคุณเคนท์ได้ตรวจสอบประวัติของเธอชัดเจนแล้วหรือยัง พวกนี้ก็ทำให้เธอรู้สึกปวดใจ

มาร์ชจูบบนหัวของเธอ “วางใจนะ ยิ้มจะไม่มีปัญหาหรอก เด็กคนนี้เกิดมาก็มีแม่แบบโรซี่ และยังมีชีวิตรอดมาถึงตอนนี้นับว่าดวงแข็งแล้ว”

“อืม คุณก็เหนื่อยมาทั้งวันแล้วนอนเถอะ ฝันดีน่ะ” นานาซุกตัวอยู่ในอ้อมอกของเขาแม้ว่าจะยังนอนไม่หลับ แต่ยังอยากซุกตัวอยู่ในอ้อมอกของเขาต่อ

……

หนึ่งอาทิตย์หลังจากนั้น นานาให้เพื่อนร่วมงานนัดเวลากับคุณเคนท์

เธอได้เอาชุดสูทที่ออกแบบใหม่มาถึงบ้านตระกูลกรภัควัฒน์ มาร์ชจูงมือเธอไว้ ชาร์วีช่วยเธอถือชุดสูท และยังมีบอดี้การ์ดอีกสองคนรออยู่หน้าประตูใหญ่

พวกเขาทั้งสามคนเดินไปที่บ้านหลังใหญ่เข้าไปที่ห้องรับแขก เห็นเคนท์นั่งอยู่ที่ห้องรับแขกคนเดียว ตรงหน้ามีหนังสือธุรกิจวางไว้อยู่หนึ่งเล่ม ดูเหมือนเหนื่อยล้า

เคนท์เงยหน้ามองพวกเขา สายตาหยุดอยู่ที่นานา พร้อมกับลุกขึ้นว่า: “คุณมีนาดีไซเนอร์ชื่อดังมาส่งชุดสูทให้ผมด้วยตัวเองมาเป็นขบวนใหญ่เชียว ผู้บริหารทั้งสองของNX Group และยังมีบอดี้การ์ดที่รออยู่หน้าประตูอีก”

นานาหัวเราะ หันมารับชุดสูทจากมือของชาร์วี ว่า: “คุณเคนท์ คุณดูสิว่าแบบที่ทำใหม่พอใจไหมคะ”

เคนท์กวักมือเรียกเธอ ว่า: “เอามาให้ฉันดูสิ”

มาร์ชอยากจะช่วยเธอเอาไป เธอห้ามเขาไว้ แล้วเอาชุดสูทส่งให้เคนท์ด้วยตัวเอง ว่า: “รบกวนลองใส่ดูนะคะ ถ้ามีตรงไหนไม่พอดี ฉันจะรีบแก้ให้”

เคนท์ลุกขึ้นยิ้มรับชุดสูทไป แล้วพูดกับมาร์ชและชาร์วีว่า: “ประธานชาร์วี คุณมาร์ชเชิญนั่ง พวกคุณยืนกันอยู่อย่างนี้ เดี๋ยวคนอื่นจะเข้าใจว่าผมจะไล่พวกคุณออกไปนะ”

“ไม่เป็นไร” มาร์ชสีหน้าเย็นชาปฏิเสธไป

เคนท์กำลังลองเสื้อสูท พูดกับคนรับใช้ในบ้านว่า: “เอาชาและของวางมาเสิร์ฟให้พวกเขาด้วย”

ก่อนหน้านั้นที่เขาอยากให้นานามาส่งเสื้อผ้าให้เขาด้วยตัวเอง คืออยากจะเอาDNAของเธอตกค้างไว้ไปตรวจเช็ด ดูว่าเธอและเขามีความสัมพันธ์ ทางสายเลือดจริงไหม