บทที่ 609 เป็นเด็กขี้แยจริงๆ

นานามองดูเด็กที่อยู่ในมือของป้าโบว์ เธอเหยียดนิ้วออกจับมือเล็กๆของเด็กน้อย แล้วพูดว่า: “คุณดูกำไลที่ข้อมือของเขาสิ บนนั้นมีเพศ ส่วนสูง และน้ำหนักตอนเขาเกิด เขาเป็นเด็กผู้ชาย และก็เป็นพี่ชายหนึ่งในฝาแฝดด้วย”

“โอ้ๆ” ป้าโบว์รู้ขึ้นทันที “เป็นคุณชายน้อยอีกคน น่ารักมากๆ”

พยาบาลต้องการมอบเด็กอีกคนให้อันดา แต่อันดาไม่กล้ารับมา เธอจึงรีบพูดขึ้นว่า: “เธอตัวเล็กจัง ฉันไม่กล้าอุ้มเธอเลย ฉันไม่เคยอุ้มเด็กที่ตัวเล็กแบบนี้มาก่อน”

พยาบาลยิ้มและพูดกับเด็กในอ้อมแขนของเธอว่า: “คุณป้าคนนี้ไม่กล้าอุ้มหนู เราไปหาแม่กันเถอะ”

พอพูดจบเธอกำลังจะวางเด็กไว้ข้างๆนานา แต่เด็กคนนี้ก็ร้องไห้ออกมาทันที

พยาบาลอุ้มขึ้นมาและปลอบอีกครั้ง แต่ก็ไม่มีประโยชน์ เด็กกลับยิ่งร้องไห้หนักขึ้นเรื่อยๆ

ป้าโบว์รีบถามว่า: “คุณหนูหิวแล้วใช่ไหม?”

พยาบาลพูดว่า: “ฉันเพิ่งป้อนก่อนมาที่นี่ และก็กินอิ่มแล้วด้วย”

ป้าโบว์อุ้มเด็กมาจากมือของพยาบาลแล้วเขย่าเบาๆ แต่เด็กยังคงร้องไห้ไม่หยุดหย่อน

พยาบาลพูดอย่างช่วยไม่ได้ว่า: “เธอเป็นคนที่ขี้ร้องไห้มากที่สุดในห้องเด็กทารก เอะอะอะไรก็ร้องไห้ไม่หยุดเลย”

นานาฟังแล้วก็อดหัวเราะไม่ได้ เธอนึกถึงสิ่งที่มาร์ชเคยพูดไว้กับเธอ เขาบอกว่าถ้าตอนท้องชอบร้องไห้ ไม่แน่อาจจะคลอดเด็กขี้แยออกมาก็ได้

ไม่คิดว่าเจ้าหนูคนนี้จะเป็นเด็กขี้แยจริงๆ

“ป้าโบว์ ขอฉันอุ้มเธอหน่อย” ขณะที่เธอพูด เธอวางเด็กที่อุ้มอยู่ในมือลงข้างเตียง แล้วเอื้อมมือออกไปจะอุ้มลูกสาวที่มาร์ชอยากได้มาโดยตลอด

ป้าโบว์ปลอบเด็กที่ขี้แยนี้และมอบให้กับนานา

“โอเคๆ เจ้าเด็กขี้แย มีแม่อุ้มหนูแล้ว อย่าเสียใจไปเลย” นานาพูดแล้วเอานิ้วแตะที่คางของเธอ เธอหยุดร้องไห้แล้วจริงๆ และหัวเราะมองไปที่นานา

นานาพูดด้วยความประหลาดใจว่า: “ดูสิ เธอยิ้มแล้ว เธอยิ้มแล้วด้วย!“

อันดารีบโน้มตัวไปดู เด็กน้อยนี้ยิ้มแล้วน่ารักจริงๆ จึงพูดว่า: “เจ้าหนูก็ซนแบบนี้แหละ”

พยาบาลข้างๆเธอถามว่า: “คุณคิดชื่อเด็กสองคนนี้แล้วหรือยัง มีแต่พวกเขาที่ยังไม่มีชื่ออยู่บนป้าย”

นานาก็กังวลกับเรื่องนี้เช่นกัน เดิมทีเธอต้องการรอให้มาร์ชกลับมาแล้วค่อยตั้งชื่อให้ลูก แต่ตอนนี้ยังคงไม่มีข่าวของเขาเลย

เธอก็เคยคิดอยู่หลายชื่อเหมือนกัน แต่เธอมักจะรู้สึกว่ามันไม่ดีพอ

“ฉันกำลังคิดอยู่ ถ้าคิดออกแล้วจะแจ้งให้พวกคุณทราบทันที”

เซทท์ที่เฝ้าดูเด็กสองคนอย่างเงียบๆพูดขึ้นว่า: “เด็กผู้ชายชื่อตาณ ส่วนเด็กผู้หญิงชื่อหวานไหม ชีวิตในวันข้างหน้าจะหวานเหมือนน้ำผึ้ง”

“ใช้ได้นิ ไม่คิดเลยว่านายจะตั้งชื่อเก่งขนาดนี้” อันดาทุบที่แขนของเขาแล้วหันไปพูดกับนานาว่า “ฉันคิดว่าชื่อนี้ไม่เลวเลย เธอคิดว่าไง”

นานาอ่านชื่อทั้งสองที่เซทท์เสนอมา ตาณ หวาน…… ฟังดูดีจริงๆ

อธิชื่อนิรันดร์ น้องชายที่อายุน้อยกว่าชื่อตาณ และน้องสาวชื่อหวาน

“ใช้ได้ ฉันคิดว่ามันน่าฟังมาก เซทท์นายช่วยฉันแก้ปัญหาใหญ่เลยนะ” นานาพูดเห็นด้วย

เซทท์รู้สึกเขินกับคำชมของพวกเธอและกล่าวว่า: “ฉันก็เพิ่งนึกได้ และแค่พูดไปเฉยๆ”