ตอนที่ 620
บทที่ 620 ยั่วโมโหโกรธควบคุมไม่ได้แล้ว
October 28, 2026
“คุณไม่สนใจเงินลงทุนของผม หรือว่าหาผู้ลงทุนที่ยินยอมจ่ายเงินที่มากกว่าผมได้？” ชาร์วีพูดติดตลกออกมา
สกายยิ้มออกมาอย่างลำบากใจ：“ถ้าหาผู้ลงทุนที่ร่ำรวยกว่าคุณได้ ฉันยังต้องถูกเจ้าหนี้ไล่บี้แบบนี้เหรอ？ขอบคุณสำหรับการช่วยเหลือของคุณเมื่อกี้ ตอนนี้ก็ดึกมากแล้ว คุณควรกลับไปได้แล้ว”
“แล้วมันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่？” ในเมื่อชาร์วีมาถึงที่นี่แล้ว ก็ไม่คิดจะกลับไปเฉยๆ หยิบซองจดหนายนั้นออกมาแล้วพูดขึ้นว่า “ถ้ามีปัญหาอะไรก็สามารถเอาเงินตัวนี้ไปใช้ก่อนได้”
สกายยืนยันที่จะไม่รับเงินแล้วพูดขึ้นศีรษะ“เรื่องของฉัน ฉันจัดการเองได้ เช็คใบนี้คุณเอากลับไป เมื่อกี้ที่คุณพูดจะช่วยฉันคืนสองแสนบาท ฉันคืนคุณแน่นอน ถ้าคุณไม่ไว้ใจ ฉันเขียนใบกู้ยืมเงินให้คุณก็ได้”
พูดจบเธอก็เริ่มหากระดาษและปากกาในบ้าน ทั้งๆ ที่เป็นบ้านของตัวเองแต่กลับจำไม่ได้ว่ากระดาษและปากกาวางไว้ที่ไหน？
ชาร์วีลุกขึ้นแล้วจับแขนของเธอไว้ ตะคอก ออกมาด้วยความโมโหว่า：“ใครบอกให้คุณเขียนใบกู้ยืมเงิน นั่งลงเดี๋ยวนี้！มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นกันแน่？”
สกายเมื่อถูกเขาตะคอก เหมือนคนใกล้สิ้นหวัง มองเขาด้วยสีหน้างุนงงแล้วพูดขึ้นว่า：“ฉันไม่เคยเปิดบริษัทมาก่อน เธอบอกว่าให้ฉันร่วมลงทุนด้วยกัน โดยเธอเตรียมเอกสารสำหรับการเปิดบริษัท ส่วนฉันไปหาเงินลงทุนข้างนอก แต่เธอ……กลับเชิดเงินลงทุนทั้งหมดที่หาได้หนีไป……โดยที่ฉันไม่รู้เรื่องอะไรเลย ส่วนคนก็หายสาบสูญไปเลย……”
พูดจบเธอนั่งลงอย่างคนสิ้นหวัง แล้วร้องไห้เสียงดังออกมา
ชาร์วีฟังที่เธอพูดตะกุกตะกัก ก็พอจะรู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น ถามออกมาอย่างมีเหตุผลว่า：“เขาชื่ออะไร เมื่อก่อนทำงานเกี่ยวกับอะไร ผู้ชายหรือผู้หญิง ผมสามารถช่วยคุณโดยหาคนไปตามไล่ไอ้นักต้มตุ๋นคนนั้นกลับมาได้！”
“ผู้หญิง เธอไม่ใช่นักต้มตุ๋น เป็นเพื่อนสนิทฉันเอง” สกายเช็ดน้ำตาออกแล้วพูดออกมา “ไม่
ต้องหรอกฉันบอกคุณแล้วไม่ใช่เหรอว่าไม่ต้องมายุ่งเรื่องของฉัน”
ชาร์วีส่ายหัวออกมาอย่างใจเย็น ในเมื่อเขารู้เรื่องนี้แล้ว จะให้เขาไม่เข้าไปยุ่งได้ยังไง
เขาเอามือเถ้าสะเอว มองเธอด้วยสายตาตำหนิแล้วพูดขึ้นว่า：“สมองคุณเสียไปแล้วใช่ไหม เป็นเพราะว่านักต้มตุ๋นที่หลอกเงินคุณไปเป็นเพื่อนสนิทคุณ คุณเลยจะไม่เอาเรื่อง เรื่องนี้ผมต้องจัดการแน่นอน！”
สกายร้องไห้แล้วหยิบกระดาษออกมาจากกระเป๋ายื่นให้เขาดู พูดออกมาอย่างเสียใจว่า：“เธอต้องเจอเรื่องลำบากอะไรแน่นอน ไม่งั้นเธอคงไม่ทำเรื่องแบบนี้หรอก”
ชาร์วีเปิดกระดาษที่ถูกเธอขยี้จนยับใบนั้นออกมา บนกระดาษเขียนไว้ว่า “สกาย ฉันมีเรื่องด่วน ต้องไปหลบซ่อนตัวสักพัก และไม่สามารถติดต่อกับเธอได้ เธอไม่ต้องตามหาฉันนะ บริษัทคงเปิดไม่ได้แล้ว เงินที่จะใช้เปิดบริษัทฉันขอยืมก่อน แล้วจะคืนให้เธออีกที ดูแลตัวเองนะ”
สกายเห็นเขาโมโหจนฉีดกระดาษใบนั้นขาด ตัวเองจะเข้าไปห้ามแต่ก็ไม่ทันแล้ว
“คุณทำอะไร กระดาษใบนี้ฉันอยากเก็บมันไว้！”
“คำพูดบ้าบอพวกนี้คุณก็เชื่อเหรอ？”
“เธอพูดอย่างชัดเจนว่ามีปัญหาถึงต้องทำแบบนี้ และเงินก็จะคืนให้ฉันด้วย……”
ชาร์วีดึงเธอขึ้นมาจากพื้น ถามออกมาว่า：“เธอเชิดเงินคุณไปเท่าไร？”
“หนึ่งล้าน” สกายตกใจกับท่าทางของเขา
“รวมถึงเงินสองแสนที่ไปยืมเงินหนี้นอกระบบนั้นด้วยใช่ไหม？”
สกายพยักหน้า “เธอใช้ชื่อของฉันในการยืมเงิน”
“เพื่อนจอมปลอมอะไร？”
“ไม่ใช่แบบนั้น ฉันกับเธอรู้จักกันมาตั้งแต่เด็ก เธอน่าจะเจอปัญหาอะไรที่ไม่สามารถบอกฉันได้ เมื่อก่อนเธอไม่เป็นคนแบบนี้……”
“คุณลงมาจากสวรรค์ที่ไหนเหรอ เคยใช้ชีวิตบนโลกใบนี้ไหม？” ชาร์วีดึงเธอไว้ เพื่อให้เธอปิดปากแล้วฟังเขาพูด “ใช้ชื่อคุณไปยืมเงินนอกระบบ แสดงว่าต้องการทำร้ายคุณ！เชิดเงินทั้งหมดของคุณไปโดยไม่ได้บอกคุณ เหลือแค่กระดาษแผ่นนี้ใบเดียว คุณไม่รู้สึกว่ามันเป็นเรื่องตลกเหรอ？ก็แค่ต้องการเรียกร้องความสงสารจากคุณ เพื่อคุณจะได้ไม่แจ้งตำรวจไปจับเธอไง！”