บทที่ 625 เข่นฆ่ากันเอง

มาร์ชอ้าแขนออก ขัดขวางเขาอย่างไม่เกรงใจแล้วพูดขึ้นว่า：“ใครให้อำนาจนายมาค้นห้องฉันได้ตามใจชอบ？”

“ฉันเป็นคนให้อำนาจมันเอง” ภูผาที่ยืนอยู่ข้างนอกพูดเสียงเย็นชาออกมา

มาร์ชรีบพูดกับภูผาว่า：“คุณภูผา ถ้าคุณสงสัยพวกผมสองคน ทำไมถึงค้นแค่ห้องของผมหล่ะ ผมก็จะไปค้นห้องของเขาด้วย！”

ภูผาพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า：“หลังจากที่แกเปลี่ยนเวรแล้วกลับไปนอนแต่เช้า ฉันได้ส่งคนไปค้นที่ห้องของเขาแล้ว ไม่มีของน่าสงสัยอะไร ส่วนรเณศก็ได้พูดแล้ว ชอบเห็นแกอยู่ห้องคนเดียวทำอะไรลับๆ ล่อๆ และไม่ชอบคบค้าสมาคมกับพวกเขา หรือว่าห้องแกซ่อนอะไรไว้ถึงไม่สามารถให้คนอื่นดูได้？”

“ไม่มี” มาร์ชจึงไม่สามารถขัดขวางรเณศได้อีก ต้องถอยออกไปแล้วพูดขึ้นว่า “ฉันไม่ได้ทำอะไรผิด นายค้นได้ตามสบายเลย”

รเณศมองเขาด้วยสายตาดุเดือด วันนี้อยู่ในสถานการณ์ที่ถ้าไม่ใช่แกตายก็ฉันตาย

ภูผาต้องการค้นหาว่าพวกเขาใครกันแน่ที่เป็นหนอนบ่อนไส้ คือต้องการให้พวกเขาเข่นฆ่ากันเอง

ถึงแม้เขาจะบริสุทธิ์ รเณศก็ต้องหาวิธีเพื่อให้ภูผาเชื่อว่าเขาคือหนอนบ่อนไส้ เพราะว่ารเณศต้องหาหลักฐานมายืนยันความบริสุทธิ์ของตัวเอง ถึงจะรักษาชีวิตไว้ได้

มาร์ชมองรเณศค้นห้องเขาโดยไม่สามารถทำอะไรได้ ความจริงแล้วห้องนอนของบอดี้การ์ดอย่างพวกเขาทั้งเล็กทั้งง่าย มองเห็นได้แทบทุกมุมของห้องนอนอยู่แล้ว ไม่มีอะไรมากไปกว่าเตียงเดี่ยว ตู้เสื้อผ้า โต๊ะเล็กและเก้าอี้หนึ่งตัว

รเณศไม่พบสิ่งของมีค่าในตู้เสื้อผ้าของเขา จึงเริ่มค้นเตียงของเขา

ในขณะที่รเณศดึงหมอนขึ้นและสะบัดหมอนอยู่นั้น ซิมโทรศัพท์ได้หล่นออกมา

รเณศรีบเก็บซิมโทรศัพท์นั้นขึ้นมา หยิบมันไปตรงหน้าเขาแล้วถามออกมาว่า：“นี่มันคืออะไร？”

เขาพูดออกมาด้วยสีหน้าใสซื่อว่า：“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน ส่วนใต้หมอนของฉัน ฉันก็ไม่เคยไปสังเกตมาก่อน ของสิ่งนี้มาจากที่ไหน？”

“นายยังไม่ยอมรับอีก” รเณศยิ้มออกมาอย่างได้ใจ และยื่นซิมโทรศัพท์ไปให้ภูผา

ภูผารับซิมโทรศัพท์มา มองดูแล้ว พูดกับรเณศว่า：“หยิบมือถือบนโต๊ะนั่นมาสิ”

มาร์ชไม่อธิบายอะไร เพราะกลัวยิ่งพูดยิ่งผิดพลาดง่าย ในสมองกำลังคิดหาวิธีว่าจะทำยังไงถึงทำให้ตัวเองรอดได้？

ภูผาปิดโทรศัพท์ของตัวเอง แล้วใส่ซิมการ์ดที่รเณศหาได้ใส่เข้าไปในโทรศัพท์ ปรากฏว่าเป็นซิมเปล่า ข้างในไม่มีอะไรเลย

มาร์ชรู้สึกว่ามือตัวเองกำลังออกเหงื่อ ดีที่ทุกครั้งหลังใช้ซิมเสร็จ เขาจะลบข้อมูลทั้งหมดทิ้งทันที

แต่ว่าเมื่อกี้เขาส่งข้อความหาเซทท์ กลัวจริงๆ ว่าเวลานี้เซทท์จะส่งข้อความตอบกลับมา ถ้า…ถ้าเป็นแบบนั้นทุกอย่างก็จบเลย

ภูผาใช้ซิมการ์ดนี้กับโทรศัพท์เขาตั้งนาน ก็ไม่พบเห็นสิ่งที่น่าสงสัยอะไร จึงสอบถามเขาว่า “แกใช้ซิมสองใบทำไม ซิมนี้ใช้ทำอะไร？”

มาร์ชพูดยืนยันออกมาว่า：“ผมเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าซิมการ์ดนี้มาจากไหน นี่ไม่ใช่ซิมโทรศัพท์ของผม”

ภูผาไม่เชื่อในสิ่งที่เขาพูด เพราะเห็นเองกับตาว่ารเณศหยิบซิมการ์ดนี้ออกมาจากใต้หมอนของเขา ทำท่าโบกมือให้รเณศและบอดี้การ์ดคนอื่นๆ ที่มาดูว่าเกิดอะไรขึ้น：“พวกแกมัดตัวมันไว้ แล้วพาขึ้นไปในรถ ตอนนี้เขายังปากแข็งอยู่ไม่เป็นไร เดี๋ยวจะได้รู้ถึงความร้ายกาจว่าเป็นยังไงเอง”

บรรดาบอดี้การ์ดพวกนั้นจับตัวมาร์ชไว้ และมัดอย่างแน่นหนาแล้วพาออกไปจากห้องใต้ดิน

ลุลายืนอยู่หน้าประตูของคฤหาสน์ มองเห็นจากไกลๆ ว่าเขาถูกลากออกไปและยัดใส่เข้าไปในรถ

ทันทีที่เขาขึ้นรถ เขามองเห็นชัดเจนว่าลุลายิ้มที่มุมปาก ราวกับว่าเธอกำลังหัวเราะเยาะเขาอยู่ หรือจะเป็นเธอที่อยู่เบื้องหลังของเรื่องนี้?

ลุลาเห็นเขาถูกภูผาเอาตัวไป เธอรู้ดีถ้าหากไม่มีหลักฐานยืนยันความบริสุทธิ์ให้ภูผาเชื่อภวัตได้อย่างสนิทใจแล้ว ภูผาก็จะกำจัดทั้งภวัตและรเณศทิ้งทั้งสองคนเลย