บทที่ 626 สมกับที่เป็นผู้หญิงของฉันจริงๆ

รอจนกระทั่งดึกก็ไม่ได้รับข้อความจากมาร์ช และในขณะที่เขาคิดว่าวันนี้มาร์ชน่าจะไม่ส่งข้อความมาให้เขาแล้วนั้น จู่ๆ โทรศัพท์ก็ดังขึ้นมา และเบอร์โทรที่ปรากฏขึ้นมาคือเบอร์โทรที่เขากับมาร์ชใช้ติดต่อกันโดยเฉพาะ

หลังจากที่เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นแล้วหลายครั้ง เซทท์รับโทรศัพท์ขึ้นมา น้ำเสียงเต็มไปด้วยความประจบ： “สวัสดีครับ ไม่ทราบว่าต้องการสอบถามกองทุนการลงทุนหรือการบริหารจัดการด้านการเงินครับ？”

ภูผาเมื่อได้ยินเสียงของฝ่ายตรงข้าม ไม่พูดอะไรและหยุดชะงักไปหลายวิ แล้ววางสายลง

ลุลาได้ยินอยู่ด้านข้าง แล้วพูดขึ้นว่า：“นี่คือประกันขายกองทุนและการบริหารจัดการเรื่องเงินใช่ไหม？ภวัตกำลังซื้อกองทุนเพื่อลงทุนเหรอ จะเก็บเงินไว้แต่งเมียเหรอ？”

“แต่ว่าเป็นตายร้ายดียังไงเขาก็ไม่ยอมรับว่าซิมโทรศัพท์นี้เป็นของเขา” ภูผาทำท่าเหมือนกำลังคิดอะไรอยู่แล้วพูดออกมา

ลุลายิ้มแล้วพูดขึ้นมาลอยๆ ว่า：“ฉันกลับรู้สึกว่ารเณศคนนั้นเหมือนสายลับมากกว่าภวัตอีก ไม่ใช่เพราะถูกเขาใส่ร้ายหรอกนะ”

ภูผามองเธอด้วยสายตาดุ แล้วพูดขึ้นว่า：“ดูเหมือนเธอจะใส่ใจภวัตคนนั้นมากเป็นพิเศษนะ หรือว่ายังรู้สึกไม่พอใจอยู่ที่เขาไม่สนใจเธอ”

“จะเป็นแบบนั้นได้ยังไง ตอนที่คุณให้ฉันไปทดสอบเขาฉันไม่ยอมด้วยซ้ำ” ลุลาปฏิเสธออกมา “ไม่ว่าพวกเขาสองคนใครจะเป็นสายลับ จัดการทั้งสองคนเลยจะได้หมดปัญหา”

ภูผาลุกขึ้นแล้วอุ้มเธอขึ้นมาเหมือนอย่างแข็งแรงอยู่ และตบแรงๆ ลงไปที่ก้นของเธอแล้วพูดขึ้นว่า “สมกับที่เป็นผู้หญิงของผมจริงๆ！” จากนั้นแบกเธอเข้าไปในห้องนอน

……

ด้านเซทท์รู้ทันทีว่าต้องเกิดเรื่องกับมาร์ชแน่นอน จึงรีบติดต่อเพื่อนร่วมงานตำรวจ ให้แก้ไขชื่อที่ลงทะเบียนใช้ในซิมโทรศัพท์นี้ และปลอมแปลงเบื้องหลังของบริษัทให้เป็นบริษัทที่ทำงานด้านการเงิน เพื่อป้องกันไว้ล่วงหน้าเผื่อมีคนไปตรวจสอบ

ดูตามสถานการณ์แล้วทางด้านของมาร์ชต้องเกิดเรื่องขึ้นแน่นอน เบอร์โทรที่พวกเขาติดต่อกันน่าจะมีคนค้นเจอแล้ว และไม่รู้เหมือนกันว่าเขาจะมีอันตรายถึงชีวิตหรือไม่？

เซทท์รู้สึกว่าการสืบสวนคนที่ถูกจับได้ในโรงงานหยุดไม่ได้แล้ว ต้องสืบสวนต่อเนื่องให้เสร็จ เพื่อจะได้หาจุดรั่วไหลเจอโดยเร็ว ถ้ามีหนึ่งในนั้นของคนพวกนี้สาวไส้ภูผาออกมา เรื่องนี้ก็จะง่ายขึ้น

เขาดูข้อความสุดท้ายที่มาร์ชส่งมาเงียบๆ ข้อความเขียนว่าภูผาจะมีวัตถุดิบอีกล็อตหนึ่งส่งมาที่เมืองcในช่วงนี้ เรื่องนี้ต้องเฝ้าระวังเป็นพิเศษ

เซทท์รู้สึกเป็นห่วงสถานการณ์ตอนนี้ของมาร์ชมาก แต่ก็ไม่สามารถพูดเรื่องนี้กับใครได้ โดยเฉพาะให้ชาร์วีกับอลันรู้เรื่องนี้ไม่ได้

แต่ข้างกายของภูผานอกจากมาร์ชที่เป็นสายลับแล้ว ก็ไม่มีสายลับคนอื่นอีก ไม่มีใครสามารถช่วยเหลือมาร์ชได้ เขาต้องพึ่งพาตัวเองแล้วว่าจะทำยังไงถึงจะหนีเอาตัวรอดได้

……

เมื่อมาร์ชถูกพวกเขาพาเข้าไปในรถ ก็ถูกปิดตามืดสนิท ตอนนี้เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองอยู่ที่ไหน

มือทั้งสองข้างของเขาถูกมัดไว้ด้านหลัง พวกเขาใช้เชือกมัดตัวเขาไว้ จากนั้นแขวนตัวเขาคว่ำลงมาข้างล่าง

เขามองดูสถานที่แล้วที่นี่กว้างและสูงมาก บริเวณรอบๆ ไม่มีอะไรเลย หน้าต่างที่ใช้ระบายอากาศก็ถูกปิดไว้มิดชิด มีแค่ช่องว่างสามสี่รูที่ให้แสงสว่างส่องเข้ามา น่าจะเป็นโกดังที่ถูกปล่อยร้างทิ้งไว้

มีถังเหล็กขนาดใหญ่บรรจุน้ำอยู่ใต้ศีรษะของเขา ก่อนหน้านี้ภูผาเป็นคนสืบสวนเขาด้วย

ตัวเอง

ลูกน้องจุ่มหัวเขาลงไปในถังน้ำ เมื่อเขารู้สึกเหมือนใกล้จมน้ำตายก็จะถูกเขาดึงขึ้นมาอีกครั้ง

ในขณะที่เขายังไม่ทันได้หายใจ ก็บีบคั้นถามเขาอีกว่าเป็นสายลับหรือไม่ คำตอบของเขาคือปฏิเสธตลอด และไม่ยอมรับว่าซิมโทรศัพท์นั้นเป็นของตัวเอง

เขาถูกภูผาทำแบบนี้เอาหัวจุ่มลงไปในถังน้ำซ้ำๆ กันสิบกว่าครั้ง และเกือบจะหมดเรี่ยวแรง ถึงแม้จะสำลักน้ำไปหลายครั้งก็ไม่ยอมแพ้

ท่าทางของภูผาเหมือนถามจนเหนื่อยแล้ว จึงสั่งให้ลูกน้องเฝ้าดูเขาไว้ แล้วตัวเองกลับไปก่อน